• 5310 Παραλίμνι
  • +357 23741621

Πρωτοπρεσβύτερος Ευέλθων Χαραλάμπους

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΣΤΕΓΗΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΚΕ.Π.Α. αποφάσισε να προχωρήσει σε επέκταση της Στέγης Ηλικιωμένων. Ὁ μακαριστός π. Ευέλθων Χαραλάμπους είχε προνοήσει προ πολλού το έργο της επέκτασης της Στέγης, για καλύτερη εξυπηρέτηση των ενοίκων της. Τόσο τα σχέδια όσο και οι σχετικές άδειες είχαν διεκπεραιωθεί πριν την κοίμησή του. Ελπίζουμε, λοιπόν, με τη βοήθεια του Θεού και τις πρεσβείες του Αγίου Χριστοφόρου, όλα να πάνε κατ’ ευχή, και ἡ Στέγη Ηλικιωμένων του ΚΕ.Π.Α., να είναι σε θέση στο εγγὺς μέλλον, να προσφέρει περισσότερα σε περισσότερους.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ – ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ

του Π. Καπαρδή

.
Η γερόντισσα Γαβριηλία λέει ότι το πιο τραγικό γεγονός στον κόσμο είναι να χάσει ο γονιός το παιδί του και σημειώνει ότι μόνο η Παναγία μπορεί να δώσει παρηγοριά, ενώ στην Ελλάδα είναι συχνή η ερώτηση που γίνεται όταν πεθάνει κάποιος. “Έχασε παιδί? τότε πάει αναπαυμένος?”
Ένας ξακουστός ιερέας, ο πατήρ Ευέλθων, ο οποίος διακονεί στο Παραλίμνι, είχε το “προνόμιο” να δεχτεί τη μεγαλύτερη δοκιμασία που δίνει ο Θεός σε άνθρωπο, να χάσει το γιο του και μάλιστα ίσως στην καλύτερη του ηλικία, ενώ ήταν φοιτητής
Όμως ο καλός Θεός, όπως λένε οι πατέρες της εκκλησίας δεν δίνει τίποτα περισσότερο σε κανένα από ότι μπορεί να αντέξει και ο πατήρ Ευέλθων άντεξε και αντέχει μαζί βεβαίως με την οικογένεια του και τα έργα του δεικνύουν τη δύναμη του “αντρός” αλλά και τη Χάρη του Θεού.
Η συνομιλία έγινε στο πρωτοποριακό για την περιοχή αλλά και την Κύπρο, ίδρυμα που σύστησε στο Παραλίμνι, στη μνήμη του γιου του και φέρει και το όνομα άγιος Χριστόφορος.
Η πρώτη ματιά στο ίδρυμα σε παραπέμπει κατ’ ευθείαν στα ελληνικά νησιά, αφού τόσο η αρχιτεκτονική όσο και το όλο τοπίο, αποπνέουν την “αλμύρα της θάλασσας” και την “τραχύτητα του τοπίου”
Η δεύτερη ματιά στο ίδρυμα, παραπέμπει σε μοναστηριακό περιβάλλον, αφού τόσο η διαμόρφωση του χώρου, με το αρχονταρίκι, την κουζίνα και τους ξενώνες, όσο και οι άνθρωποι που υπηρετούν σ’ αυτό, προσφέρουν από το υστέρημα της καρδιάς τους και όχι από βιοτική ανάγκη.

Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Πατήρ Ευέλθων ποια ήταν η αιτία, ποια ήταν η πηγή της έμπνευσης σας για να προχωρήσετε στη δημιουργία αυτού του ιδρύματος;
Όταν ζούσε ακόμη ο γιος μου ο Χριστόφορος, είχαμε σκεφθεί να κάνουμε σ’ αυτό το χώρο, ο οποίος ήταν περιουσία δική μας, ένα ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αυτήν την απόφαση την είχαμε πάρει τον Αύγουστο του 1995, το Νιόβρη του ’95 ο Χριστόφορος πέθανε και έτσι ως οικογένεια αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε αυτή την απόφαση, στη μνήμη του. Με βάση αυτό προχωρήσαμε και φτιάξαμε το κέντρο προσφοράς και αγάπης Άγιος Χριστόφορος.
Δεν υπήρχαν άλλα κέντρα και ιδρύματα στην περιοχή;

Δεν υπήρχε παρόμοιο ίδρυμα και αναγκάζονταν οι γονείς, να παίρνουν τα παιδιά τους, είτε στη Λάρνακα, είτε στη Λευκωσία και ήταν μεγάλη ταλαιπωρία για τους ανθρώπους. Για να υποβληθεί ένα παιδί σε μία φυσιοθεραπεία ή εργασιοθεραπεία ή λογοθεραπεία, έπρεπε να ταξιδεύσει με το αυτοκίνητο, για δύο ώρες, να πάει και να έλθει. Το ταξίδι αυτό συνεπάγεται, κούραση για όλους αλλά και δεν ενδείκνυται, να υφίστανται τέτοια ψυχοσωματική δοκιμασία τα παιδιά.

Πως κατορθώσατε να το φτιάξατε;

Ως οικογένεια προσφέραμε το χώρο και το αρχικό ποσό. Αλλά όλος ο κόσμος, μας συμπαραστάθηκε και πρόσφερε τον οβολό του. Από το δημαρχείο μέχρι και τον τελευταίο δημότη του Παραλιμνίου έχουν καταθέσει εδώ το περίσσευμα της αγάπης τους.

Η πολιτεία;

Η πολιτεία όχι και δεν το ζήτησα. Ήταν μια πρωτοβουλία οικογενειακή. Όσοι πρόσφεραν, πρόσφεραν από αγάπη και εκτιμώντας την προσπάθεια.

ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕ ΛΕΦΤΑ

Πως λειτουργεί;

Δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς. Ένας τομέας είναι η προσφορά φαγητού σε ανάπηρους, σε κλινήρεις ή σε άτομα που για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να ετοιμάσουν το φαγητό. Έχουμε ένα συνεργείο που ετοιμάζει το φαγητό, το οποίο αποτελείται από γυναίκες του Χριστιανικού συνδέσμου. Υπάρχει ένα δεύτερο συνεργείο που κάνει τη διανομή. Προσφέρουμε φαγητό σε 60 περίπου πρόσωπα στο Παραλίμνι και τη Δερύνεια καθώς και τους δύο συνοικισμούς των δύο δήμων.

Αυτή η προσφορά είναι μοναδική στην Κύπρο;

Προσφέρουμε ενισχυμένη μερίδα το μεσημέρι που αρκεί για δύο γεύματα. Καθημερινά εκτός Κυριακής.

Μέχρι σήμερα πως τρέφοντας;

Δυσκολοπερνούσαν είτε έχουν παιδιά που δεν μπορούν, είτε δεν έχουν παιδιά, ή είναι κατάκοιτοι ή άρρωστοι δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα εξοικονομούσαν το φαγητό τους. Χρήματα είχαν, φαγητό δεν είχαν. Είναι μια παράλληλη προσπάθεια με το Τμήμα Ευημερία. Βρισκόμαστε σε στενή συνεργασία με το κρατικό αυτό τμήμα.

ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

Μαζί με το σώμα τρέφετε και την ψυχή των μελών και φίλων του ιδρύματος;

Ένας δεύτερος τομέας είναι η πνευματική προσφορά. Κάθε Τρίτη γίνονται συγκεντρώσεις αντρών και κάθε Τετάρτη γυναικών στην αίθουσα εκδηλώσεων. Αναπτύσσονται θέματα, θρησκευτικά, πολιτιστικά, εθνικά, κοινωνικά και άλλα. Στόχος η συστηματική καλλιέργεια των ανθρώπων.

Υπάρχει και η λειτουργική-μυστηριακή προσφορά;

Ναι όταν τελείται η Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου, αμέσως μετά έρχεται ο κόσμος στο αρχονταρίκι για ένα κεραστικό, για ανταλλαγή, μιας κουβέντα.

Παράλληλα προσφέρετε και φιλοξενία σε διάφορους ανθρώπους;

Μια άλλη δραστηριότητα είναι φιλοξενία, στον τρίτο όροφο του κέντρου, όπου φιλοξενούμε ανθρώπους της εκκλησίας, είτε από το εξωτερικό είτε από την Κύπρο, κυρίως όμως μοναχούς, από το Άγιο Όρος, τη Ρωσία και από αλλού, που έρχονται εδώ είτε για μια ομιλία, είτε για μια εκδήλωση, είτε για οτιδήποτε άλλο και χρειάζεται να διανυκτερεύσουν στο Παραλίμνι.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Μιλήστε μας και για τη σχολή για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Μια άλλη προσφορά είναι η σχολή για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, η οποία καταλαμβάνει το ισόγειο. Φοιτούν εδώ γύρω στα 50 παιδιά με ειδικές ανάγκες από όλη την ελεύθερη Αμμόχωστο. Προσφέρονται εδώ μαθήματα φυσιοθεραπείας, εργασιοθεραπείας, λογοθεραπείας και ήταν κάτι που έλειπε από την περιοχή.
Ποιοι διδάσκουν;

Οι εκπαιδευτικοί είναι προσοντούχοι, με πτυχίο και ειδική εκπαίδευση. Η σχολή διοικείτε από το σύνδεσμο γονέων και φίλων των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Υπάρχουν επιτροπές, που επιλαμβάνονται των διαφόρων προβλημάτων.

ΜΕ ΧΡΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Θυμίζει λίγο μοναστήρι το κέντρο, αφού διαθέτει Αρχονταρίκι, αίθουσα φιλοξενίας, τραπεζαρία.

Μέσα στα πλαίσια της εκκλησία έτσι και οι όροι και είναι εκκλησιαστικοί.

Υπάρχει έντονο το ελληνικό νησιώτικο και ειδικότερα κυκλαδίτικο χρώμα. Το καμπαναριό η άσπρη πέτρα.

Ο αρχιτέκτονας ο Γεώργιος Αξιώτης, είναι από την Αθήνα, είναι δόκτωρ ναοδομίας, και ήρθε, είδε την περιοχή και το περιβάλλον, όπου θα κτιζόταν το παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου, καθώς και το κτήριο του ΚΕΠΑ και εισηγήθηκε το συγκεκριμένο σχέδιο.

ΔΥΟ ΑΥΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΝΕ

Στο αρχονταρίκι του ΚΕΠΑ, υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των μελών και φίλων του ιδρύματος. Στο τουριστικό Παραλίμνι υπάρχει ανάγκη επικοινωνίας, είναι κάτι που εξέλιπε από το δήμο;

Πριν πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο ένας καθηγητής έλεγε ότι αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι δύο αυτιά πρόθημα να τον ακούσουν πριν πολλά χρόνια. Αν αυτό ισχύει τότε φανταστείτε τη συμβαίνει σήμερα. Οι άνθρωποι θέλουν ένα άνθρωπο να κουβεντιάσουν να πουν το πρόβλημα τους, αυτό που τους απασχολεί, και λέγοντας το πρόβλημα σου το έλυσες κατά το ήμισυ. Οι άνθρωποι που συχνάζουν εδώ είναι άνθρωποι με τα ίδια προβλήματα, τους ίδιους προβληματισμούς. “Ταιριάζουν τα σκουφιά τους”.

Τουρισμός, ναρκωτικά, και άλλα σύγχρονα προβλήματα, απασχολούν το κέντρο, είναι μέρος των δραστηριοτήτων του; Οι νέοι έχουν θέση εδώ;

Έχουμε αρκετούς νέους που συχνάζουν εδώ, από 20-35 χρόνων. Έχουμε πολλά παιδιά τα οποία έφτιαξαν και το δικό τους σύνδεσμο. Δραστηριοποιούνται σε διάφορες εκδηλώσεις, είτε φιλανθρωπικές, είτε πολιτιστικές, είτε μορφωτικές. Όλες αυτές οι δραστηριότητες, έρχονται και ενεργούν ως τροχοπέδη, στα προβλήματα των ναρκωτικά και τα άλλα προβλήματα που φέρνει ο τουρισμός.

Προβλήματα υπάρχουν στο ΚΕΠΑ;

Θα θέλαμε αλλά όσοι έρχονται εδώ το νοιώθουν δικό τους. Όσοι έρχονται εδώ νοιώθουν ότι είναι πολύ δικό τους. Δεν το βλέπουν ως ξένο? που έρχονται και δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν.

Τα επόμενα σχέδια;

Τώρα κτίζουμε το γεροκομείο και για το σκοπό αυτό όλοι τρέχουν. Με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις συλλέγουμε λεφτά και σ’ αυτό βοηθούν η δική μας Κυριακού Πελαγία και το μουσικό σχήμα Μεσόγειος.

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ ΤΟ ΓΕΡΟΚΟΜΕΙΟ

Υπάρχει προβληματισμός, μήπως η ιδρυματοποίηση των ηλικιωμένων, δεν είναι η καλύτερη λύση;

Την στέγη ηλικιωμένων δεν το βλέπω ότι είναι κάτι που το κάνουμε, για να το κάνουμε. Είναι ένα αναγκαίο κακό. Θα ήταν το ιδανικό, να μένουν οι γέροι εκεί που γεννήθηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν τα παιδιά τους μέχρι να φύγουν, όσα χρόνια τους χαρίσει ο Θεός. Σήμερα όμως είμαστε εργαζόμενοι και οι άντρες και οι γυναίκες. Οι ηλικιωμένοι μένουν στο σπίτι χωρίς να υπάρχει κάποιος να τους συμπαρασταθεί. Σε κάποια στιγμή που πρέπει να πάρουν τα φάρμακα, να φάνε, να κάνουν μπάνιο όταν παθαίνουν ημιπληγίες, εγκεφαλικά, χάνουν τον έλεγχο. Θα πρέπει να έχουν δίπλα τους, ένα άνθρωπο. Δεν θα ήθελα να δοθεί η ευκαιρία, κτίζοντας αυτή τη στέγη, ο κάθε ένας να πετάξει τον ηλικιωμένο παππού, ή γιαγιά. Αντίθετα θα δεχόμαστε άτομα που είναι απολύτως αναγκαίο, να εγκαταλείψουν το περιβάλλον τους. Η στέγη που έχουμε εδώ δεν είναι μια εμπορική επιχείρηση, με σκοπούς το κέρδος. Από τη πρώτη στιγμή, που βάλαμε το θεμέλιο λίθο, είπαμε ότι είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Θα ήθελα να μας ιεραρχήσετε τις προτεραιότητες σας;

Αυτοί που έχουν παιδιά, με ειδικές ανάγκες και γλίτωσαν την ταλαιπωρία, λένε ότι είναι το καλύτερο που έγινε ποτέ στο Παραλίμνι. Αυτοί που είναι κατάκοιτοι μας βάζουν πολλές ευχές. Η μητέρα μου, που είναι στο γεροκομείο, γιατί όλα τα παιδιά της είναι εργαζόμενα, αναμένει τη στέγη ηλικιωμένων.

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟ ΚΕΠΑ

Από όλη αυτή τη δραστηριότητα τι σας μένει, τι είναι το σημαντικό που παρατηρείτε;

Το κέντρο κτίστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Ένα θαύμα από το Θεό. Βάλαμε το θεμέλιο λίθο το 1986 στο πρώτο μνημόσυνο του Χριστόφορου, στο δεύτερο μνημόσυνο είχαμε έτοιμο το αρχονταρίκι και το επόμενο μνημόσυνο, έγιναν τα εγκαίνια της σχολής και όλου του κτηρίου.
Κάποιο περιστατικό από τη οικοδόμηση του έργου;

Όταν κουβέντιαζα με το Διευθυντή της Τράπεζα, για κάποιο δάνειο, με ρώτησε αν κάναμε μελέτη βιωσιμότητας. Του απάντησα ότι δεν καταλαβαίνω από όλα αυτά. Μου είπε ότι θα πάτε φυλακή. Τελικά δεν χρειάστηκε να πάω φυλακή, γιατί κάθε φορά που ερχόταν ο εργολάβος με το διατακτικό, ερχόταν κάποιος και πρόσφερε βοήθεια για το κέντρο.

Τι σας συγκινεί ιδιαιτέρως;

Με συγκινεί ιδιαίτερα το εκκλησάκι του Αγίου Χριστόφορου. Το Νοέμβριο του ’98 λειτούργησε για πρώτη φορά και λειτούργησε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια αγρυπνίας ο γέροντας τότε, του Μαχαιρά Αθανάσιος και νυν επίσκοπος Λεμεσού.

Στο σημείο ολοκληρώθηκε η συνομιλία και ακολούθησε η ξενάγηση στο Κέντρο, στο οποίο ξεχωρίζουν να σημειώσουμε, οι τοιχογραφίες, ιδιαιτέρως αυτές του θόλου, οι οποίες είναι ίσως μοναδικές, τόσο σε έμπνευση όσο και σε εκτέλεση. Πάντως εν κατακλείδι, αυτό που βιώσαμε και είδαμε στο “αμαρτωλό τουριστικό Παραλίμνι” ήταν μία έκπληξη, μια ανατροπή των παραστάσεων που ακούσαμε και είδαμε από την τηλεόραση. Ίσως εκεί που πλεόνασε η αμαρτία, υπερεπερίσσευσε η Χάρης

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ π. Ευέλθων Χαραλάμπους
posted Mar 31, 2012, 11:45 AM by Demetris Papaevelthontos [ updated Nov 19, 2012, 11:17 PM ]
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Ἦρθε κάποτε ὁ ἀββάς Ἀγάθων ἀπό τήν ἔρημο ὅπου ἀσκήτευε στήν πόλη νά πουλήσει τό ἐργόχειρό του, νά ἐξασφαλίσει τό λιτό φαγητό του. Κοντά στό δρόμο πού περπατοῦσε βρίσκει κάποιον ἀνάπηρο γέρο. Τόν ρώτησε ὁ γέρος· «Ποῦ πηγαίνεις, ἀββά;» καί τοῦ ἀπαντᾶ ὁ ἀββάς Ἀγάθων· «Στήν πόλη νά πουλήσω τό ἐργόχειρό μου». Τότε τοῦ λέει ὁ ἀνάπηρος· «Κάνε ἀγάπη καί πήγαινέ με μαζί σου ἐκεῖ». Τόν φορτώθηκε ὁ ἀββάς καί τόν ἔφερε στήν πόλη καί τοῦ λέει ὁ ἀνάπηρος γέρος· «Ἐκεῖ πού πουλᾶς τά πράγματά σου, ἐκεῖ νά μέ βάλεις».

Ὁ Ὅσιος ἔκανε ὅπως τοῦ ζήτησε. Τότε, ὅταν πουλοῦσε κάτι, τοῦ ἔλεγε ὁ ἀνάπηρος· «Πόσο πούλησες τό καλάθι;». «Τόσο», τοῦ ἔλεγε. «Ἀγόρασέ μου μιά τυρόπιτα σέ παρακαλῶ, πού ἔχω ἀπό χθές βράδυ νά φάω». «Μετά χαρᾶς», τοῦ λέγει ὁ Ὅσιος, καί τοῦ ἀγόραζε. Καί πάλι πουλοῦσε ὁ ἀββάς ἄλλο σκεῦος, καί τοῦ ἔλεγε ὁ ἀνάπηρος· «Κι αὐτό τό καλάθι πόσο τό πούλησες;». «Τόσο». Καί ἔλεγε· «ἀγόρασέ μου μιά πορτοκαλάδα πού διψῶ». «Μετά χαρᾶς», τοῦ ἀποκρίνεται πάλι ὁ Γέροντας. Καί τοῦ τήν ἀγόραζε.

Ἀφού λοιπόν ὁ ἀββάς πούλησε ὅλα του τά σκεύη καί ξόδεψε ὅλα τά χρήματα γιά τόν προστατευόμενό του, ἑτοιμάστηκε νά φύγει. Τοῦ λέει ὁ γεροντάκος· «Φεύγεις;» Τοῦ ἀπαντᾶ ἐκεῖνος «Ναί». «Κάνε πάλι ἀγάπη καί πήγαινέ με ἐκεῖ πού μέ βρῆκες», τοῦ ζητᾶ ὁ ἀνάπηρος. Ὁ ἀββάς τόν σήκωσε στούς ὤμους νά τόν πάει στόν τόπο του.

Σάν ἔφτασε στό μέρος ἀπ’ ὅπου εἶχε παραλάβει τόν ἀνάπηρο γέρο κι ἑτοιμαζόταν νά ἀποθέσει κάτω τό ζωντανό του φορτίο, ἀκούει μιά γλυκειά φωνή νά τοῦ λέγει:

–Εὐλογημένος νά εἶσαι , Ἀγάθων, ἀπό τόν Θεό, καί στόν οὐρανό καί στή γῆ.

Σήκωσε ὁ ἀββάς τά μάτια του νά δεῖ πιοός τοῦ μιλοῦσε. Ὁ δῆθεν γέρος εἶχε γίνει πλέον ἄφαντος, γιατί ἦταν Ἄγγελος σταλμένος ἀπό τό Θεό νά δοκιμάσει τήν ἀγάπη τοῦ Ὁσίου.

Πρόταξα στήν εἰσήγησή μου τοῦτο τό περιστατικό από τό Γεροντικό, γιατί γιος αυτός ελαβε σωστά τό μήνυμα της πρώτης καί μοναδικης εντολής πού μας εδωσε ο Κύριος, καί αποτελει τό πιό αυθεντικό καί γνήσιο κίνητρο γιά εθελοντισμό.

Ειναι γνωστή η απάντηση πού εδωσε ο Χριστός οταν ρωτήθηκε από κάποιον ποιά ειναι η σημαντικότερη εντολή: «Νά αγαπήσεις, του απάντησε, τό Θεό μέ ολη σου τήν καρδιά, μέ ολη τή δύναμη της ψυχής καί της διάνοιάς σου· καί, συμπλήρωσε, τόν πλησίον σου οπως τόν εαυτό σου» (Ματ. 22, 37 – 38).

Αυτή η ανευ όρων καί ορίων αγάπη του ανθρώπου πρός τό Θεό ειναι τό κλειδί της όλης υπόθεσης. Γιατί ο ανθρωπος πού αγαπά τό Θεό δέν μπορεί παρά νά αγαπά καί όλα τά εργα του Θεού. Δέν μπορεί γιά παράδειγμα ένας πού αγαπά τό Θεό νά μήν αγαπά καί τήν κτίση πού εφτειαξε ο Θεός: Τά ζωα,τά δένδρα, τά φυτά, τά πουλιά, τή θάλασσα, τόν κόσμο πού τόν περιβάλλει γύρω του. Δέν μπορεί ο άνθρωπος πού αγαπά τό Θεό νά κακοποιεί καί νά καταστρέφει, νά μολύνει καί νά εξευτελίζει τή δημιουργία του Θεού. Αντίθετα, προστατεύει καί φροντίζει, περιποιείται καί προστατεύει όλη τή ζωντανή καί άψυχη δημιουργία, τήν πανίδα καί τή χλωρίδα, τά ζώα καί τά φυτά.

Αλλ’ άν αυτή είναι, καί πράγματι αυτή πρέπει νά είναι, η στάση του ἀνθρώπου πού ἀγαπᾶ τό Θεό πρός κάθε δημιούργημα, πόσο περισσότερο θά ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη του πρός τόν συνάνθρωπο, πού εἶναι ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ! Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μέ τή χριστιανική διδασκαλία ὁ ἄλλος, ὁ πλησίον, δέν εἶναι καθόλου ξένος. Εἶναι ἀδελφός καί οἰκεῖος. Καί, εἶναι πολύ γνωστό τό Πατερικό «εἶδες τόν ἀδελφό σου, εἶδες τόν Θεό σου· ἀνάπαυσες τόν ἀδελφό σου, ἀνάπαυσες τό Θεό σου». Κι ἀκόμη, προχωρώντας λέμε ὅτι ὁ ἄλλος δέν εἶναι ἁπλά ἀδελφός μας. Εἶναι κάτι περισσότερο. Εἶναι προέκταση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Εἶναι κι αὐτός, ὅπως κι ὁ κάθε ἕνας ἀπό ἐμᾶς, μέλος τοῦ ἰδίου σώματος: «Καθώς ἕνα σῶμα ἀποτελεῖται ἀπό πολλά μέλη, ἔτσι καί ἐμεῖς ὅλοι ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, τό Χριστό» (Ρωμ. 12, 4 -5) Εἴμαστε ὅλοι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Πλούσιοι καί φτωχοί, ὑγιεῖς καί ἀσθενεῖς, γραμματισμένοι καί ἀγράμματοι, ἄσημοι καί διάσημοι, μικροί καί μεγάλοι, πεινασμένοι καί χορτάτοι, ἄσπροι, μαῦροι, κόκκινοι, κίτρινοι, οἱ πάντες ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, ὅλοι οἱ χριστιανοί εἴμαστε συναρμοσμένοι στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καί ξέρουμε πολύ καλά ἀπό τήν πείρα μας ὅτι πολλές φορές συμβαίνει κάποιο μέλος νά πληγωθεῖ, νά πάσχει, νά πονεῖ, νά ὑποφέρει. Καί τί γίνεται ὅταν πάσχει ἕνα μέλος;

Στό ἐρώτημα αὐτό ἀπαντᾶ πολύ ἁπλά ὁ ἀπόστολος Παῦλος: εἴτε πασχει ἕν μέλος συμπάσχει πάντα τά μέλη εἴτε δοξάζεται ἕν μέλος συγχαίρει πάντα τά μέλη (Α΄Κορ. 12,26). Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχει ὅλο τό σῶμα. Ὅταν πονάει τό χέρι ἤ τό πόδι ἤ τό στομάχι ὅλο τό σῶμα βρίσκεται σέ στενοχωρία, ὅλο τό σῶμα βρίσκεται σέ δυσάρεστη κατάσταση. Καί τότε, βέβαια, δέν μποροῦμε νά μείνουμε ἀδιάφοροι μπροστά στόν πόνο ἑνός μέλους μας. Οὔτε, βέβαια, τό ἀποκόπτουμε ἀπό τό σῶμα καί τό πετοῦμε στόν κάλαθο, γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τήν ἐνόχληση πού μᾶς προκαλεῖ. Ἀντίθετα, κάνουμε τό πᾶν, νά ἀνακουφίσουμε καί νά θεραπεύσουμε τό μέλος πού πονεῖ καί ὑποφέρει, γιά νά ἀνακουφιστεῖ ὁλόκληρο τό σῶμα. Ἀκριβῶς τήν ἴδια τοποθέτηση καί ἀντιμετώπιση κάνει ἡ Ἐκκλησία γιά τά πάσχοντα μέλη της.

Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας πραγματικά χριστιανός, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, νά βλέπει ἕνα συνάνθρωπό του νά πονεῖ καί νά ὑποφέρει, νά στερεῖται καί νά δυσκολεύεται, καί ὁ ἴδιος νά μήν αἰσθάνεται δυσκολεμένος καί πονεμένος. Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας πραγματικά χριστιανός, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, νά βλέπει τόν συνάνθρωπό του πεινασμένο ἤ νά εἶναι ἄρρωστος ἤ ἀνήμπορος ἤ μοναξιασμένος κι αὐτός νά μήν συγκινεῖται καί νά μήν κινεῖται πρός αὐτόν μέ ἀγάπη. Εἶναι ἀδύνατο νά εἶναι κάποιος χριστιανός καί νά παρακολουθεῖ ἀνάλγητος τόν ἀνθρώπινο πόνο καί νά μήν κάνει βήματα ἀγαπητικά πρός τόν ἀναγκεμένο συνάνθρωπό του.

Ὅταν βέβαια μιλᾶμε γιά ἀγάπη δέν ἐννοοῦμε τή θεωρητική, αὐτήν πού γίνεται ἐπί τό θεαθῆναι, τήν ἀγάπη τῶν λόγων. Γιατί στίς μέρες μας ὑπάρχει πληθωρισμός λόγων. «Ὅταν κάποιος ἀδελφός σου ἤ μιά ἀδελφή σου δέν ἔχουν ροῦχο νά φορέσουν καί στεροῦνται κι αὐτή τήν καθημερινή τροφή καί κάποιος ἀπό σᾶς πού θά τούς ἰδεῖ τούς πεῖ νά πᾶτε στό καλό, νἄχετε ζεστασιά καί χορτασμό, καί δέν τούς προσφέρετε τά ἀπαραίτητα, ποιό τό ὄφελος», ρωτᾶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος (Ἰακ. 2, 15 -16).

Μιλώντας γιά τό θέμα αὐτό ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει πώς «πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀγάπη δέν εἶναι κάτι τό προαιρετικό. Εἶναι ὑποχρέωση. Ὁφείλεις ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου, τόσο γιατί ἔχεις πνευματική συγγένεια μ’ αὐτόν, ὅσο καί γιατί εἶστε μέλος ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου. Ἄν λείψει ἡ ἀγάπη, ἔρχεται ἡ καταστροφή.

Ὀφείλεις, ὅμως, ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου καί γιά ἕναν ἄλλο λόγο: Γιατί ἔχεις κέρδος καί ὠφέλεια, ἀφοῦ μέ τήν ἀγάπη τηρεῖς τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὁ ἀδελφός πού ἀγαπᾶς γίνεται εὐεργέτης σου. Καί πράγματι, »τό οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ κλέψεις καί ὅλες γενικά οἱ ἐντολές συνοψίζονται σέ τούτη τή μία, τό ν’ ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου σάν τόν ἑαυτό σου« (Ρωμ. 13,9).

Καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός βεβαίωσε ὅτι ὅλος ὁ νόμος καί ἡ διδασκαλία τῶν προφητῶν συνοψίζονται στήν ἀγάπη (Ματ. 22,40). Καί κοίτα πόσο ψηλά τήν ἔβαλε: Καθόρισε δύο ἐντολές ἀγάπης καί τά ὅρια τῆς καθεμιᾶς. Ἡ πρώτη, εἶπε, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν Κύριο, τό Θεό σου· καί ἡ δεύτερη, τό ἴδιο σπουδαία, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου (Ματ. 22, 37 – 39). Τί μπορεῖ νά φτάσει τή φιλανθρωπία καί τήν καλοσύνη τοῦ Χριστοῦ! Τήν ἀγάπη σ’ Αὐτόν, μολονότι εἴμαστε ἀνυπολόγιστα κατώτεροί Του, τήν ἐξισώνει μέ τήν ἀγάπη στό συνάνθρωπό μας».

Ὅταν ὁ Χριστός μιλᾶ γιά ἀγάπη ἐννοεῖ τήν ἔμπρακτη ἀγάπη, τήν οὐσιαστική, τήν πραγματική, τήν ἐνεργό. Ἐξ ἄλλου ἡ ἐφαρμογή αὐτῆς τῆς πρακτικῆς ἀγάπης θά εἶναι καί τό βασικό κριτήριο ἀξιολόγησής μας κατά τή Δευτέρα Παρουσία. «Ἐλᾶτε, θά εἰπεῖ ὁ Χριστός, ἐλᾶτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ οὐράνιου Πατέρα μου νά παραλάβετε τήν προορισμένη γιά σᾶς ἀπό καταβολῆς κόσμου βασιλείαν· γιατί ἐπείνασα καί μοῦ δώσατε νά φάω, ἐδίψασα καί μοῦ ἐδώσατε νά πιῶ, ξένος ἤμουν καί μέ φιλοξενήσατε, ἤμουν γυμνός καί μέ ἐντύσατε, ἀρρώστησα καί μέ ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν στή φυλακή καί ἤρθατε νά μέ δεῖτε…» (Ματ. 25, 34 – 36).

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο τό γεγονός ὅτι ταυτίζει ὁ Χριστός τόν ἑαυτό του μέ τούς πεινασμένους, τούς διψασμένους, τούς ἄστεγους, τούς γυμνούς, τούς ξυπόλυτους, τούς ἄρρωστους, τούς φυλακισμένους. Κι ὅ,τι προσφερθεῖ σ’ αυτούς τό χρεώνεται γιά νά τό ξεπληρώσει ἐκεῖνος.

Αὐτή ἡ ἀγάπη, ἡ ἔμπρακτη κι ὄχι ἡ θεωρητική, εἶναι τό ζητούμενο, γιατί εἶναι ἡ μόνη δύναμη πού μπορεῖ νά κινήσει τόν ἄνθρωπο μέ διάθεση συμπαράστασης καί συναντίληψης, εὐεργετικά πρός κάθε συνάνθρωπο πού βρίσκεται σέ μιά δύσκολη περίσταση.

Στήν ἐποχή μας, ἔστω καί ἄν ἡ κρατική μέριμνα πρός τούς πάσχοντες καί ἀδυνάτους εἶναι νομοθετημένη καί κεκτημένο δικαίωμα τῶν πολιτῶν, δέν παύει νά εἶναι ἀπαραίτητη ἡ παρέμβαση τῆς Ἐκκλησίας, τῶν χριστιανῶν, στά θέματα αὐτά. Ἐξ ἄλλου, αὐτοί πού πονοῦν καί ὑποφέρουν, αὐτοί πού στεροῦνται καί κακοπαθοῦν, εἴτε εἶναι ἡλικιωμένοι, εἴτε παιδιά μέ εἰδικές ἀνάγκες, εἴτε πολιτικοί ἤ κάθε ἄλλης μορφῆς πρόσφυγες, εἴτε ἄρρωστοι εἴτε παντοιοτρόπως «κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι», δύσκολα ἀναπαύονται μέ τό τυπικό στεγνό πολλές φορές γράμμα τοῦ νόμου. Τούς εἶναι ἀπαραίτητο τό τρυφερό χάδι, τό ζεστό χαμόγελο, ὁ ἐνθαρρυντικός λόγος, τό ἀνοικτόκαρδο χαμόγελο τοῦ ἐθελοντῆ τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης. Γι’ αὐτό καί στίς μέρες μας, ὅπου «ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν», εἶναι περισσότερη ἀπό ἀπαραίτητη ἡ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀνθρώπων της σ’ αὐτές τίς ἐπάλξεις τοῦ χρέους.

Βέβαια ἡ Ἐκκλησία δέν περίμενε τίς δικές μου ὑποδείξεις γιά νά ἀναλάβει τό χρέος της. Ἀπό τόν 4ο αἰώνα, ὅταν σταμάτησαν οἱ διωγμοί μέχρι σήμερα συσσίτια, στέγες ἡλικιωμένων, ὀρφανοτροφεῖα, ἰατρεῖα, θεραπευτικές μονάδες ἀπεξάρτισης ἀπό ναρκωτικά καί ἀλκοολοῦχα ποτά, στέγες ἀναπήρων καί ἀτόμων μέ ἰδιαίτερες ἀνάγκες ἀποτελοῦν τή διαχρονική μαρτυρία ἀγάπης καί ἔμπρακτο ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν ἕνα μικρό μέρος τῆς φιλανθρωπικῆς προσφορᾶς της, στό ὁποῖο ἐκδαπανῶνται κληρικοί καί πιστοί μέ ἕνα μόνο στόχο: Τή στήριξη τοῦ πάσχοντος ἀνθρώπου, τήν ἀνακούφιση τοῦ πονεμένου μέλους τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, χωρίς διακρίσεις καί διαχωρισμούς. Ἐνοριακά φιλόπτωχα ταμεῖα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί τῶν Μητροπόλεων προσφέρουν τή βοήθεια καί τή συμπαράστασή τους σέ ὅλους ὅσοι ἔχουν ἀνάγκη ἀνεξαρτήτως φύλου, καταγωγῆς, χρώματος καί θρησκείας. Ὅπως ἀκριβῶς συνέβαινε τόν 4ο αἰώνα, ὅταν οἱ κατατρεγμένοι καί οἱ φτωχοί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἕβρισκαν καταφύγιο στά νοσοκομεῖα καί τά πτωχοκομεῖα πού εἶχε δημιουργήσει ὁ πρωτοπόρος τοῦ ἐθελοντισμοῦ Μέγας Βασίλειος· ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος πού δημιούργησε ἕνα ὀργανωμένο σύστημα κοινωνικῆς πρόνοιας μέ τήν ἵδρυση μιᾶς σειρᾶς ἱδρυμάτων. Τό 368, ἡ «Βασιλειάδα», ὅπως ὀνομαζόταν, ἀποτελοῦσε τό κέντρο τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Ἀπό τούς πρώτους αἰῶνες, ἡ Ἐκκλησία ἀνέπτυξε φιλανθρωπική δραστηριότητα φροντίζοντας τούς φτωχούς, τίς χῆρες, τά ὀρφανά καί τούς ἀναπήρους. Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τό φιλανθρωπικό της ἔργο, ἀλλά καί τήν προσπάθειά της νά παρέμβει οὐσιαστικά στά προβλήματα πού δημιούργησαν οἱ νέες συνθῆκες ζωῆς καί ἡ ἀποξένωση τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄστεγοι, τά θύματα τῶν ναρκωτικῶν, οἱ κακοποιημένες γυναῖκες, οἱ ἄγαμες μητέρες καί οἱ κάθε μορφῆς πρόσφυγες εἶναι ὁρισμένες ἀπό τίς εὐαίσθητες κοινωνικές ὁμάδες γιά τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία δείχνει, ἰδιαίτερα τά τελευταῖα χρόνια, τό ἐνδιαφέρον της.

Ἡ «Βασιλειάδα» ἦταν τό κέντρο τῆς φιλανθρωπικῆς δράσης τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. «Μιά νέα πόλη» ὅπως τήν περιέγραφε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Περιελάμβανε ἕναν μεγαλοπρεπή Ναό, νοσοκομεῖο – μέ πλήρη ἐξοπλισμό καί μεγάλο ἀριθμό γιατρῶν, νοσοκόμων καί βοηθητικοῦ προσωπικοῦ-, ὅλοι ἐθελοντές μοναχοί καί καλόγριες, λεπροκομεῖο, πτωχοκομεῖο, ὀρφανοτροφεῖο καί γηροκομεῖο. Ἐπίσης εἶχαν ἀνεγερθεῖ οἰκήματα γιά τή φιλοξενία τῶν κληρικῶν καί τοῦ προσωπικοῦ πού ἐθελοντικά ὑπηρετοῦσε στά ἱδρύματα ἀλλά καί γιά τούς ἄρχοντες, τούς κρατικούς λειτουργούς καί τούς πολίτες ἀπό ἄλλες περιοχές πού ἐπισκέπτονταν τή «Βασιλειάδα».

Ἐάν ἔτσι τεκμηριώνεται ἐκκλησιαστικά ὁ ἐθελοντισμός, ποιός μπορεῖ νά ὀνομάζεται χριστιανός καί νά ἀδιαφορεῖ στήν πρόσκληση; Στίς μέρες μας, ὅπου ἔχει περισσεύσει ἡ εὐμάρεια τῶν προνομιούχων, ἔχει πλεονάσει καί ὁ συσσωρευμένος πόνος τῶν κακοπραγούντων. Μιά ματιά γύρω μας ἀποτελεῖ βοερή πρόσκληση καί ἰσχυρή πρόκληση.

Βέβαια ὅλα αὐτά γιά νά λειτουργήσουν χρειάζονται κόπο καί μόχθο, θυσίες καί δάκρυα, ἀγρύπνια καί θυσιαστική προσφορά, μέ ἀκρογωνιαῖο λίθο τήν ἀγάπη καί τήν πίστη στό Θεό. Ὁ Μέγας Βασίλειος περνοῦσε τόν περισσότερο καιρό κοντά στούς ἀνθρώπους πού εἶχαν ἀνάγκη. Πρόσφερε τίς ὑπηρεσίες του στό νοσοκομεῖο καί τό λεπροκομεῖο, ἀξιοποιώντας τίς γνώσεις του στήν Ἰατρική.

Ἄρχισα μέ μιά ἱστορία ἀπό τό Γεροντικό. Ἔτσι καί θά κλείσω: Ἕνας Γέροντας ἔμενε μόνος πολύ βαθειά στήν ἔρημο. Ἕνας ἄλλος ἀδελφός, ἀπό ἀγάπη κινούμενος, διέσχιζε τακτικά τήν καυτή ἔρημο γιά νά πάρει στό Γέροντα λίγο νερό καί λίγο παξιμάδι. Ἀντιλαμβάνεστε ὅτι τό ἐγχείρημά του ἦταν πολύ κοπιαστικό. Μιά πολύ ζεστή ἡμέρα, πού ὁ ἥλιος ἔκαιγε πέτρες, ὁ ἀδελφός βρισκόταν στό δρόμο νά πάει νά ἀνακουφίσει τό Γέροντα. Μιά στιγμή δέν πρόσεξε, γλίστρισε καί κτύπησε τό πόδι του. Τώρα προχωροῦσε μέ πολύ κόπο καί πολλούς πόνους, σχεδόν κλαίοντας. Γιά μιά στιγμή ἀντιλήφθηκε κάποιον νά τόν ἀκολοθεῖ. Γυρνᾶ πίσω του καί βλέπει ἕναν Ἄγγελο. «Γιατί κλαῖς κι ἀναστενάζεις ἀββά;» Τόν ρώτησε ὁ Ἄγγελος. Τότε ἐκεῖνος τοῦ ἔδειξε τό πληγωμένο του πόδι. «Πάψε νά κλαῖς καί νά ἀναστενάζεις γι’ αὐτό τό τιποτένιο πράγμα», τόν πρόσταξε ὁ Ἄγγελος. «Τόν κόπο καί τά βήματα πού κάνεις γιά τήν ἀγάπη τοῦ ἀδελφοῦ τά ἔχω μετρημένα καί θά πάρεις τήν ἀμοιβή σου ἀπό τό Θεό».

Εὐχαριστῶ.

Πρωτοπρεσβύτερος Εὐέλθων Χαραλάμπους

Ἁγία Νάπα, Νοεμβρίου 7, 2009

ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΝΟΣΤΟΣ (π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους)
posted Oct 19, 2009, 1:40 PM by Demetris Papaevelthontos [ updated Apr 7, 2012, 9:30 AM ]
ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΝΟΣΤΟΣ

π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Παραλίμνι 2011

(απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους)

O Άγιος Γεώργιος Σπαθαρικού είναι κατεχόμενο χωριό της Κύπρου της περιφέρεια Αμμοχώστου στη περιοχή της Μεσαορίας της επαρχίας Αμμοχώστου. Συνορεύει με τα χωριά Σπαθαρικό, Αρναδί και Σύγκραση , απέχει 18 χιλιόμετρα από την πόλη της Αμμόχωστου και βρίσκετε σε υψόμετρο 20 μέτρα .

Στη απογραφή του 1960 είχε 421 κατοίκους , σε αυτή του 1960 446 και το 1973 464 κάτοικους. Ήταν αμιγώς ελληνικό χωριό με σχολείο . Το 1974 καταλείφθηκε από τον τούρκικο στρατό και οι Έλληνες κάτοικοι του εκτοπίστηκαν. Ο κεντρικός ναός του χωριού ήταν ο Άγιος Γεώργιος ενώ είχε και μια δεύτερη μικρότερη αφιερωμένη στη Παναγία.

Ιερών και Οσίων Νόστος

Το Ιερών και Οσίων Νόστος είναι ένα από τα τελευταία βιβλία του μακαριστού π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους. Σ’ αυτό γράφει για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια των 4 χωριών της περιοχής μας, Σπαθαρικού, Αρναδιού, Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικού και Σύγκρασης. Είχε επισκεφθεί επανειλημμένως την περιοχή μέχρι να τα καταφέρει να εξασφαλίσει τις απαραίτητες φωτογραφίες. Τελικά τα κατάφερε, παρά τις δυσκολίες που του προέβαλλαν οι κατακτητές.

Εισαγωγή

Ανάμεσα στα τόσα χωριά και τις πολιτείες μας, τα οποία απο το μαύρο καλοκαίρι του 1974 στενάζουν κάτω από την μπότα του πιο βάρβαρου κατακτητή, συγκαταλέγονται και τέσσερα μικρά χωριά, εκεί στο βορειοανατολικό άκρο του ωραίου μεσαρίτικου κάμπου. Τέσσερα μικρά χωριά, με φιλήσυχους, απλοϊκούς, εργατικούς ανθρώπους που όλοι κι όλοι μόλις που ξεπερνούσαν τις δυο χιλιάδες ψυχές. Μιλάμε για το Σπαθαρικό, το Αρναδί, τον Άγο Γεώργιο του Σπαθαρικού και τη Σύγκραση.

Αυτά τα τέσσερα χωριά τα θεωρώ δικά μου χωριά. Στον Άγιο Γεώργιο του Σπαθαρικού είδα το φως της ζωής, ενώ με τα υπόλοιπα με συνδέουν οι παιδικές και νεανικές αναμνήσει και φιλίες των δεκαοκτώ πρώτων χρόνων της ζωής μου. Παιδικές και νεανικές αναμνήσεις διατηρούνται ολοζώντανες στη μνήμη μου από τα χωριά αυτά, που μπορούσε κανείς να τα θεωρήσει μια κοινότητα. Τόσο πολύ γειτνίαζε το ένα με το άλλο.

Σαν να ‘ταν χθες που περπατητοί πηγαίναμε με τη γιαγιά Ουρανία στο Αρναδί,το χωριό της, να προσκυνήσυμε τον Άγιο Ανδρόνικο και να επισκεφούμε τους συγγενείς μας. Και πιο πέρα, στο Σπαθαρικό, το χωριό του παππού Χαράλαμπου, να δούμε τους δικούς του συγγενείς. Αλλά και με πόση ανυπομονησία δεν περιμέναμε κάθε χρόνο το πανηγύρι του Αγίου Προκοπίου, να πάμε και πάλι με τα πόδια στη Σύγκραση. Τη Σύγκραση την επισκεφτόμαστε και για έναν άλλο λόγο. Κάθe μήνα, καβάλλα στο γαϊδούρι μας, μεταφέραμε το σιτάρι να μας το αλέσει ο μυλωνάς (μόνο στη Σύγκραση υπήρχε αλευρόμυλος), για το απαραίτητο ψωμί της οικογένειας.

Τα απογεύματα των Κυριακών, νεαρά παιδιά τότε, μαζί με τους φίλους μου παίρναμε τα ποδήλατά μας και τριγυρνούσαμε στους δρόμους και στα χωράφια των χωριών μας. Απολαμβάναμε τη φύση, χαιρόμαστε το πράσινο, προσκυνούσαμε στα ξωκλήσια μας, χαιρόμαστε τη ζωή μας. Η τηλεόραση και τα άλλα σύγχρονα μέσα αναψυχής (;) δεν είχαν φτάσει τότε στα χωριά μας, γι’ αυτό και η ζωή μας ήταν πιο φυσική. Ζωή μας ήταν η οικογένεια, τα περιβόλια, τα χωράφια, το σχολείο, οι εκκλησίες μας, τα παιχνίδια στην πλατεία του χωριού, τα παραμύθια της γιαγιάς, οι θρύλοι και οι παραδόσεις του τόπου μας, της θρησκείας μας, της αγαπημένης πατρίδας μας.

Οι άνθρωποι των χωριών αυτών, κατ’ εξοχήν γεωργοί, κτηνοτρόφοι και περιβολάρηδες, τεχνίτες και εργάτες, διακρίνονταν για την απλοϊκή θρησκευτικότητα και την πίστη τους, όπως και οι άλλοι Κύπριοι. Εργαζόντουσαν σκληρά όλη την εβδομάδα, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της αγροτικής ζωής, για να βγάλουν τίμια και με τον ιδρώτα τους το ψωμί τους. Τις Κυριακές και τις γιορτές κατέφευγαν στις εκκλησιές και στα ξωκλήσια τους, παρακαλώντας τον Θεό και τους Αγίους να τους χαρίζουν κάθε καλό. Ήξεραν να κάνουν τον σταυρό τους μόλις ξυπνήσουν, ευχαριστούσαν τον Θεό για το φτωχικό φαγητότους, παρακαλούσαν τον Θεό να τους στείλει βροχή, να έχει καλά αυτούς, τα παιδιά και τα ζωντανά τους. Αγαπούσαν τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια τους και φρόντιζαν να διατηρούν πάντοτε αναμμένα τα καντήλια των Αγίων.

Αλλά και τα απογεύματα των καθημερινών, όταν κάποια ανάγκη το απαιτούσε, με ένα μπουκάλι λάδι στο χέρι έπαιρναν οι γυναίκες τον δρόμο για τα ξωκλήσια. Άναβαν το καντήλι, σκούπιζαν τον χώρο, έκαμναν τις μετάνοιές τους κι εμπιστεύονταν το πρόβλημά τους στην Παναγία και στους Αγίους. Σπόγγιζαν στο μαντήλι τα δάκρυά τους, κι αναπαυμένες γυρνούσαν στο σπίτι τους. Ήταν βέβαιες ότι ο Θεός θα απαντούσε στο ταπεινό αίτημά τους.

Όλα αυτά μέχρι τον Αύγουστο του 1974.

Από τον Αύγουστο του 1974, που διωγμένοι από τον Αττίλα εγκατέλειψαν τα χωριά τους οι νόμιμοι κάτοικοί τους, όπως συνέβη με τα σπίτια και τις περιουσίες των ανθρώπων, έτσι και οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια των Αγίων έμειναν στο έλεος του ανελέητου Αττίλα. Και αυτός έδειξε όλη τη βαρβαρότητά του πάνω στα ιερά και σεβάσματα των χριστιανών.

Οι εκκλησιές λεηλατήθηκαν, πορτοπαράθυρα αφαιρέθηκαν, οι εικόνες, τα ιερά σκεύη, τα εκκλησιαστικά βιβλία, οι καμπάνες και όλος ο λειτουργικός εξοπλισμός κλάπηκε, όλες οι αγιογραφίες καταστράφηκαν, τάφοι και μνημεία συλήθηκαν, άγιες Τράπεζες βεβηλώθηκαν, αγιάσματα εμιάνθησαν, κάθε τι το ιερό και όσιο καταπατήθηκε, εκκλησίες μεταβλήθηκαν σε τζαμιά, αποθήκες και στάβλους.

Πέραν της κακοποίησης που οι εκκλησιές μας υπέστησαν από τους κατακτητές, ο χρόνος εργάζεται κι αυτός ανελέητα σε βάρος τους. Έτσι, παραμένοντας για τόσα χρόνια αφρόντιστες, οι περισσότερες είναι ετοιμόρροπες ή σε ερειπιώδη κατάσταση. Αλειτούργητες για τόσα χρόνια, εγκαταλειμμένες, καταπατημένες, συλημένες και λεηλατημένες, αποτελούν θέαμα οικτρόν, που προκαλεί άφθονα θερμά δάκρυα.

Για να τις ζωντανέψω στη μνήμη των παλαιοτέρων και για να τις κάνω γνωστές στους νεότερους, επισκέφθηκα τις εκκλησιές των χωριών αυτών, τις φωτογράφισα στη σημερινή τους κτάσαση και τις παρουσιάζω μέσω της μικρής αυτής έκδοσης.

Βέβαια το εγχείρημα δεν ήταν και τόσο εύκολο, γι’ αυτό και χρειάστηκε να πάω και να ξαναπάω αρκετές φορές, ώστε να μπορέσω να εξασφαλίσω τις απαραίτητες φωτογραφίες. Τις περισσότερες φορές μου έφραζε το δρόμο κάποιος από τους εκεί, που με πλησίαζε με απειλητικές διαθέσεις όταν αντιλαμβανόταν ότι γινόταν φωτογράφιση των αθλιοτήτων που κάποιοι δικοί τους διέπραξαν.

Πόθος και ευχή μου να δημιουργηθούν σύντομα τέτοιες συνθήκες στο νησί μας, ώστε να μπορέσουμε όχι μόνο απλά να επισκεπτόμαστε, αλλά και να ανακτήσουμε τις εκκλησίες μας, για να τις συντηρήσουμε και να τις ξανακαινουργιώσουμε. Για να τις ξαναφέρουμε στην κατάσταση που βρισκόντουσαν το 1974, και μέσα σ’ αυτές να λατρεύουμε τον Θεό μας, όπως έκαμναν για αιώνες οι πρόγονοί μας, των οποίων η μνήμη να είναι αιώνια.

Ευχαριστώ τη σύζυγο και τα εγγόνια μου που με συνόδευαν στις επισκέψεις μου στα κατεχόμενα χωριά μας, και μαζί μου μοιράστηκαν τα ανάμικτα συναισθήματα που προκαλούσε κάθε επίσκεψη στα σκλαβωμένα μέρη μας.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

(Μετά τις επισκέψεις του στο Σπαθαρικό και στο Αρναδί και τις περιγραφές που κάνει γι’ αυτά τα χωριά και για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια τους, ο συγγραφέας παίρνει το δρόμο για τον Άγιο Γεώργιο)

Μετά το Αρναδί, ο επόμενος προορισμός είναι ο Άγιος Γεώργιος, περισσότερο γνωστός ως Άγιος Γεώργιος του Σπαθαρικού. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως όταν αρνήθηκαν οι κάτοικοι του Αρναδιού να δεχτούν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου από τον Σπαθάριο, την δέχτηκαν οι κάτοικοι αυτού του χωριού. Αργότερα, μάλιστα, την οικειοποιήθηκαν και αρνήθηκαν να την επιστρέψουν στους νόμιμους δικαιούχους της. Γι’ αυτό και πήρε το χωριό αυτή την προσωνυμία.

Στο Άγιο Γεώργιο του Σπαθαρικού κατοικούσαν μόνο Έλληνες, γεωργοί, κτηνοτρόφοι και τεχνίτες, γύρω στους 500 το 1974. Παρόλο που το χωριό αυτό με την ονομασία Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στο χάρτη της Κύπρου από τα χρόνια της Φραγκοκρατίας ως S. Zorzi, πολύ πριν πατήσουν το πόδι τους στην Κύπρο Οθωμανοί Τούρκοι, οι κατακτητές είχαν το θράσος να το μετονομάσουν Aygyn.

Αναχωρώντας από το Αρναδί, και προτού φθάσουμε στο χωριό, το πρώτο κτήριο που συναντούμε στο δεξί μας χέρι είναι ένα ξωκλήσι που ανήκει στο χωριό Άγιος Γεώργιος και είναι αφιερωμένο στην Παναγία. Δυο φορές τον χρόνο, την ημέρα της Γέννησης της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) και την ημέρα της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου) ετελείτο επίσημα η θεία λειτουργία στο ξωκλήσι αυτό.

Τις μέρες αυτές με το σήμαντρο στο χέρι περιόδευε ο καντηλανάφτης όλους τους δρόμους και τα σοκάκια του χωριού και καλούσε τους χριστιανούς στη Λειτουργία.

Τότε ολόκληρο το χωριό συγκεντρωνόταν εκεί στο εκκλησάκι της Παναγίας για να προσκυνήσουν τη χάρη της.

Ειδικά για τη δεύτερη γιορτή, την Υπαπαντή, μας κατατοπίζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Αναφέρει λοιπόν στο Ευαγγέλιό του ότι το γεγονός αυτό διαδραματίσθηκε 40 μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού. Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, η Παρθένος Μαρία, αφού συμπλήρωσε τον χρόνο καθαρισμού από τον τοκετό, πήγε στο ναό της Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ιωσήφ, για να εκτελεσθεί η τυπική αφιέρωση του βρέφους στον Θεό, κατά το “παν άρσεν διανοίγον μήτραν άγιον τω Θεώ κληθήσεται” και για να προσφέρουν θυσία, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δυο μικρά περιστέρια.

Κατά τη μετάβαση αυτή, δέχθηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του ο υπερήλικος Συμεών, λέγοντας “Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα…”

Το γεγονός αυτό αποτελεί άλη μία απόδειξη ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν ήλθε να καταργήσει τον Μωσαϊκό Νόμο, όπως ισχυρίζονταν οι Φαρισσαίοι κι οι Γραμματείς, αλλά να τον συμπληρώσει και να τον τελειοποήσει.

Η Υπαπαντή του Κυρίου γιορτάζεται από την Εκκλησία μας στις 2 Φεβρουαρίου. Αυτή τη μέρα, το 1974, τελέστηκε στην εκκλησία αυτή η τελευταία θεία Λειτουργία από τον αείμνηστο Παπαγιάννη Μιχαήλ, τελευταίο ιερέα του χωριού.

Δυστυχώς τα πολλα χρόνια που παραμένει ασυντήρητο κι απεριποίητο επέδρασαν καταστροφικά στο ξωκλήσι. Αλλά και οι εισβολείς φρόντισαν να κλέψουν τα πάντα. Ούτε αγία Τράπεζα, ούτε εικονοστάσι, ούτε εικόνες, ούτε τίποτε δεν σεβάστηκαν. Ρήμαξαν το ξωκλήσι. Ακόμα και τα πορτοπαράθυρα έχουν κλέψει. Η οροφή είναι και αυτή ετοιμόρροπη. Το εσωτερικό σου δίνει την αίσθηση ότι για τους κατακτητές είναι ένας σκουπιδότοπος.

Αφού εισέλθουμε στο χωριό και διασχίσουμε όλο τον δρόμο μέχρι την Πάνω Γειτνιά, θα συναντήσουμε την κεντρικά εκκλησία του χωριουύ, η οποία είναι αφιερωμένη στον άγιο Γεώργιo.

Ένας από τους δημοφιλέστερους αγίους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, ο Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος Γεώργιος, γεννήθηκε μεταξύ 275 και 281 στη Νικομήδεια της Βιθυνίας. Ο πατέρας του Γερόντιος καταγόταν από πλούια οικογένεια της Καππαδοκίας και ήταν στρατιωτικός και Συγκλητικός. Η μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης. Και οι δυο γονείς του Γεωργίου ήταν βπτισμένοι χριστιανοί.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια του Αγίου μετακόμισε στη Λύδδα, την πατρίδα της μητέρας του. Σε νεαρή ηλικία, ο Γεώργιος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και εντάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ικανότητες και την ανδρεία του κι έλαβε το αξίωμα του τριβούνου. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον προήγαγε σε δούκα (διοικητή) και κόμη (συνταγματάρχη) στο σώμα της αυτοκρατορικής φρουράς.

Το 303 μ.Χ. ο Διοκλητιανός άρχισε λυσσαλέους διωγμούς κατά των χριστιανών. Ο Γεώργιος αρνήθηκε να εκτελέσει τις διαταγές του και ομολόγησε την πίστη του. Ο αυτοκράτορας, που δεν περίμενε αυτή τη συμπεριφορά από έναν δικό του άνθρωπο, διέταξε να υποβάλουν τον Γεώργιο σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να απαρνηθεί την πίστη του.

Αφού τον λόγχισαν, του ξέσχισαν τις σάρκες με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα τον έριξαν σε λάκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Ο Γεώργιος υπέμεινε καρτερικά τα μαρτύρια και στις 23 Απριλίου του 303 αποκεφαλίστηκε στα τείχη της Νικομήδειας. Το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρισε την ίδια ή την επόμενη ημέρα, μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Λύδδα. Σε αυτόν τον μεγάλο Άγιο είναι αφιερωμένη η κεντρική εκκλησία του χωριού κι από αυτήν πήρε το όνομά του το χωριό.

Πρόκειται για μια πολύ όμορφη εκκλησία, ρυθμού βασιλικής, μονόκλιτη, με σαμαρωτή σκεπή, καλυμμένη με κουρασάνι, κι ένα υπέροχο καμπαναριό στην νοτιοανατολική γωνιά, δίπλα στο ιερό, διακοσμημένη με πολλά σκαλίσματα. Ακόμη και οι υδροχόες στη στέγη είναι σκαλιστές, και όταν βρέχει σου δίνουν την αίσθηση ότι το νερό βγαίνει από το στόμα δράκων ή άλλων θηρίων.
Η εκκλησία αυτή έχει για μένα προσωπικά ξεχωριστή σημασία, αφού μέσα σ’ αυτήν δέχθηκα σε νηπιακή ηλικία το άγιο Βάπτισμα, μέσα σ’ αυτήν μετάλαβα για πρώτη φορά των αχράντων Μυστηρίων, μέσα σ’ αυτήν διακονούσα μικρό παιδί παπαδάκι στο ιερό, μέσα σ’ αυτήν δέχθηκα τον πρώτο της ιερωσύνης βαθμό, τον του ιεροδιακόνου.

Η εκκλησία έχει τρεις μεγάλες εισόδους (στη νότια, στη βόρεια και στη δυτική πλευρά), ενώ μια μικρή πόρτα εξυπηρετούσε τις ανάγκες του ιερού. Πάνω από τη δυτκή είσοδο υπάρχει εντοιχισμένο ένα ορθογώνιο σκαλισμένο κόσμημα. Κάτω από την αγία Τράπεζα υπήρχε ανάγλυφη σε φυσικό μέγεθος μια μαρμάρινη γυναικεία μορφή, πιθανόν της αγίας Ελένης. Σήμερα, βέβαια, έχει κλαπεί, όπως και ολόκληρη η αγία Τράπεζα έχει εξαφανιστεί.

Παρ’ όλο ότι την εκκλησία την χρησιμοποιούν οι Τούρκοι σαν τζαμί, την έχουν εντελώς απεριποίητη. Εξωτερικά δίνει την εντύπωη ετοιμόρροπου κτηρίου. Εσωτερικά, επειδή την χρησιμοποιούν, την έχουν σε κάπως καλύτερη κατάσταση.

Η καμπάνα έχει αφαιρεθεί από τη θέση της κι οι εικόνες κλάπηκαν, το εικονοστάσι παραμένει στη θέση του, αλλά έχουν καταστραφεί τα υπέροχα σκαλίσματά του. Όλες οι εκόνες του τέμπλου, τόσο οι μεγάλες δεσποτικές που ήταν πολύ καλής τεχνοτροπίας, όπως και οι δύο ζώνες του Δωδεκαόρτου και των Αποστόλων, έχουν κλαπεί. Όλες οι εικόνες, καθώς και η εκκλησία, χρονολογούνται πριν από τον 18ο αιώνα. Η αγία Τράπεζα, όπως προαναφέρθηκε, ανασκάφτηκε και εξαφανίστηκε, όπως και όλα τα εντός της εκκλησίας.

Τα ανοίγματα του τέμπλου, εκεί που άλοτε βρίσκονταν εικόνες, τα κάλυψαν με χαλιά και αραβουργήματα. Ψηλά στην κορυφή του τέμπλου, στη θέση των λυπητερών, έχουν αναρτήσει το βδέλυγμα της ερημώσεως.

Τελευταίος ιερέας του Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικού ο αείμνηστος Παπαγιάννης. Διακόνησε την εκκλησία του χωριού του από το 1950 που χειροτονήθηκε μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο του 1974 που πήρε το δρόμο του ξεριζωμού. Χάρισε στην Εκκλησία τρεις γιους κληρικούς και μία κόρη μοναχή. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1986 άφησε κι αυτός την τελευταία του πνοή στην προσφυγιά, μακριά από την εκκλησία και το ποίμνιό του.

(Ο συγγραφέας, αφού τελειώνει τις περιγραφές του για τα τέσσερα χωριά, τα ιερά και τ όσιά τους, καταλήγει με τον επίλογό του)

Πραγματικά προκαλεί πόνο ψυχής και μόνο η επίκεψη στα ιερά και σεβάσμια αυτά προσκυνήματα που οι φτωχοί αλλά ευσεβείς πατέρες μας με τόση ευλάβεια ανήγειραν και συντηρούσαν. Όλα αυτά σήμερα, “κρίμασιν οις οίδεν Κύριος”, καταπατούνται και μολύνονται από λαόν αλλόθρησκον και ανόσιον, παράνομο και άδικον.

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε να ευδοκήσει ο Άγιος Θεός σύντομα να επικρατήσουν στον τόπο μας συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και ελευθερίας, ώστε τα ιερά αυτά προσκυνήματα να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους, για να υμνούμε μέσα σ’ αυτά “το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος.
Αμήν”. Γένοιτο.

π. Ευέλθων Χαραλάμπους

(Στο βιβλίο “Ιερών και Οσίων Νόστος” περιγράφονται οι εκκλησίες απ. Λουκά, αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίας, αγ. Γεωργίου και αγ. Προκοπίου. Επίσης τα ξωκλήσια Παραδεισώτισσας και Παραδεισιού (Σπαθαρικού), το παρεκλήσι αγ. Γεωργίου (Σπαθαρικό), το ξωκλήσι της Παναγίας (Αρναδί), το ξωκλήσι της Παναγίας (Άγιος Γεώργιος Σπαθ.), το εκκλησάκι της Παναγίας (Σύγκραση), η ημιτελής υπό ανέγεση εκκλησία αγ. Νικολάου (Σύγκραση) και η εκκησία και προσκύνημα των Αγίων Τριών Παίδων (Σύγκραση). Παρατίθενται οι βίοι και τα μαρτύρια των αγίων των χωριών μας, οι διάφορες γιορτές της Παναγίας που γιορτάζονταν στα ξωκλήσια μας, οι ιερείς των χωριών κ.ά.)

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΣΤΕΓΗΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ

Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ ΚΕ.Π.Α. ἀποφάσισε νὰ προχωρήσει σὲ ἐπέκταση τῆς Στέγης Ἡλικιωμένων. Ὁ μακαριστὸς π. Εὐέλθων Χαραλάμπους εἶχε προνοήσει πρὸ πολλοῦ τὸ ἔργο τῆς ἐπέκτασης τῆς Στέγης, γιὰ καλύτερη ἐξυπηρέτηση τῶν ἐνοίκων της. Τόσο τὰ σχέδια ὅσο καὶ οἱ σχετικὲς ἄδειες εἶχαν διεκπεραιωθεῖ πρὶν τὴν κοίμησή του. Ἐλπίζουμε, λοιπόν, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου, ὅλα νὰ πᾶνε κατ’ εὐχήν, καὶ ἡ Στέγη Ἡλικιωμένων του ΚΕ.Π.Α., νὰ εἶναι σὲ θέση στὸ ἐγγὺς μέλλον, νὰ προσφέρει περισσότερα σὲ περισσότερους.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ – ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ

του Π. Καπαρδή

.
Η γερόντισσα Γαβριηλία λεει ότι το πιο τραγικό γεγονός στον κόσμο είναι να χάσει ο γονιός το παιδί του και σημειώνει ότι μόνο η Παναγία μπορεί να δώσει παρηγοριά, ενώ στην Ελλάδα είναι συχνή η ερώτηση που γίνεται όταν πεθάνει κάποιος. “Έχασε παιδί? ε?τότε πάει αναπαυμένος?”
Ένας ξακουστός ιερέας, ο πατήρ Ευέλθων, ο οποίος διακονεί στο Παραλίμνι, είχε το “προνόμιο” να δεχτεί τη μεγαλύτερη δοκιμασία που δίνει ο Θεός σε άνθρωπο, να χάσει το γιο του και μάλιστα ίσως στην καλύτερη του ηλικία, ενώ ήταν φοιτητής?
Όμως ο καλός Θεός, όπως λένε οι πατέρες της εκκλησίας δεν δίνει τίποτα περισσότερο σε κανένα από ότι μπορεί να αντέξει και ο πατήρ Ευέλθων άντεξε και αντέχει μαζί βεβαίως με την οικογένεια του και τα έργα του δεικνύουν τη δύναμη του “αντρός”? αλλά και τη Χάρη του Θεού.
Η συνομιλία έγινε στο πρωτοποριακό για την περιοχή αλλά και την Κύπρο, ίδρυμα που σύστησε στο Παραλίμνι, στη μνήμη του γιου του και φέρει και το όνομα άγιος Χριστόφορος.
Η πρώτη ματιά στο ίδρυμα σε παραπέμπει κατ’ ευθείαν στα ελληνικά νησιά, αφού τόσο η αρχιτεκτονική όσο και το όλο τοπίο, αποπνέουν την “αλμύρα της θάλασσας” και την “τραχύτητα του τοπίου”?
Η δεύτερη ματιά στο ίδρυμα, παραπέμπει σε μοναστηριακό περιβάλλον, αφού τόσο η διαμόρφωση του χώρου, με το αρχονταρίκι, την κουζίνα και τους ξενώνες, όσο και οι άνθρωποι που υπηρετούν σ’ αυτό, προσφέρουν από το υστέρημα της καρδιάς τους και όχι από βιοτική ανάγκη.

Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ

? Πατήρ Ευέλθων ποια ήταν η αιτία, ποια ήταν η πηγή της έμπνευσης σας για να προχωρήσετε στη δημιουργία αυτού του ιδρύματος;
? Όταν ζούσε ακόμη ο γιος μου ο Χριστόφορος, είχαμε σκεφθεί να κάνουμε σ’ αυτό το χώρο, ο οποίος ήταν περιουσία δική μας, ένα ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αυτήν την απόφαση την είχαμε πάρει τον Αύγουστο του 1995, το Νιόβη του ’95 ο Χριστόφορος πέθανε και έτσι ως οικογένεια αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε αυτή την απόφαση, στη μνήμη του. Με βάση αυτό προχωρήσαμε και φτιάξαμε το κέντρο προσφοράς και αγάπης Άγιος Χριστόφορος.
? Δεν υπήρχαν άλλα κέντρα και ιδρύματα στην περιοχή;

? Δεν υπήρχε παρόμοιο ίδρυμα και αναγκάζονταν οι γονείς, να παίρνουν τα παιδιά τους, είτε στη Λάρνακα, είτε στη Λευκωσία και ήταν μεγάλη ταλαιπωρία για τους ανθρώπους. Για να υποβληθεί ένα παιδί σε μία φυσιοθεραπεία ή εργασιοθεραπεία ή λογοθεραπεία, έπρεπε να ταξιδεύσει με το αυτοκίνητο, για δύο ώρες, να πάει και να έλθει. Το ταξίδι αυτό συνεπάγεται, κούραση για όλους αλλά και δεν ενδείκνυται, να υφίστανται τέτοια ψυχοσωματική δοκιμασία τα παιδιά.

? Πως κατορθώσατε να το φτιάξατε;

? Ως οικογένεια προσφέραμε το χώρο και το αρχικό ποσό. Αλλά όλος ο κόσμος, μας συμπαραστάθηκε και πρόσφερε τον οβολό του. Από το δημαρχείο μέχρι και τον τελευταίο δημότη του Παραλιμνίου έχουν καταθέσει εδώ το περίσσευμα της αγάπης τους.

? Η πολιτεία;

? Η πολιτεία όχι και δεν το ζήτησα. Ήταν μια πρωτοβουλία οικογενειακή. Όσοι πρόσφεραν, πρόσφεραν από αγάπη και εκτιμώντας την προσπάθεια.

ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕ ΛΕΦΤΑ

? Πως λειτουργεί;

? Δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς. Ένας τομέας είναι η προσφορά φαγητού σε ανάπηρους, σε κλινήρεις ή σε άτομα που για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να ετοιμάσουν το φαγητό. Έχουμε ένα συνεργείο που ετοιμάζει το φαγητό, το οποίο αποτελείται από γυναίκες του Χριστιανικού συνδέσμου. Υπάρχει ένα δεύτερο συνεργείο που κάνει τη διανομή. Προσφέρουμε φαγητό σε 60 περίπου πρόσωπα στο Παραλίμνι και τη Δερύνεια καθώς και τους δύο συνοικισμούς των δύο δήμων.

? Αυτή η προσφορά είναι μοναδική στην Κύπρο;

? ?. Προσφέρουμε ενισχυμένη μερίδα το μεσημέρι που αρκεί για δύο γεύματα. Καθημερινά εκτός Κυριακής.

? Μέχρι σήμερα πως τρέφοντας;

? Δυσκολοπερνούσαν? είτε έχουν παιδιά που δεν μπορούν, είτε δεν έχουν παιδιά, ή είναι κατάκοιτοι ή άρρωστοι? δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα εξοικονομούσαν το φαγητό τους. Χρήματα είχαν, φαγητό δεν είχαν? Είναι μια παράλληλη προσπάθεια με το Τμήμα Ευημερία. Βρισκόμαστε σε στενή συνεργασία με το κρατικό αυτό τμήμα.

ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

? Μαζί με το σώμα τρέφετε και την ψυχή των μελών και φίλων του ιδρύματος;
? Ένας δεύτερος τομέας είναι η πνευματική προσφορά. Κάθε Τρίτη γίνονται συγκεντρώσεις αντρών και κάθε Τετάρτη γυναικών στην αίθουσα εκδηλώσεων. Αναπτύσσονται θέματα, θρησκευτικά, πολιτιστικά, εθνικά, κοινωνικά και άλλα. Στόχος η συστηματική καλλιέργεια των ανθρώπων.

? Υπάρχει και η λειτουργική-μυστηριακή προσφορά;

? Ναι όταν τελείται η Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου, αμέσως μετά έρχεται ο κόσμος στο αρχονταρίκι για ένα κεραστικό, για ανταλλαγή, μιας κουβέντα.
? Παράλληλα προσφέρετε και φιλοξενία σε διάφορους ανθρώπους;

? Μια άλλη δραστηριότητα είναι φιλοξενία, στον τρίτο όροφο του κέντρου, όπου φιλοξενούμε ανθρώπους της εκκλησίας, είτε από το εξωτερικό είτε από την Κύπρο, κυρίως όμως μοναχούς, από το Αγιο Ορος, τη Ρωσία και από αλλού, που έρχονται εδώ είτε για μια ομιλία, είτε για μια εκδήλωση, είτε για οτιδήποτε άλλο και χρειάζεται να διανυκτερεύσουν στο Παριλίμνι.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

? Μιλήστε μας και για τη σχολή για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

? Μια άλλη προσφορά είναι η σχολή για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, η οποία καταλαμβάνει το ισόγειο. Φοιτούν εδώ γύρω στα 50 παιδιά με ειδικές ανάγκες από όλη την ελεύθερη Αμμόχωστο. Προσφέρονται εδώ μαθήματα φυσιοθεραπείας, εργασιοθεραπείας, λογοθεραπείας και ήταν κάτι που έλειπε από την περιοχή.
? Ποιοι διδάσκουν;

? Οι εκπαιδευτικοί είναι προσοντούχοι, με πτυχίο και ειδική εκπαίδευση. Η σχολή διοικείτε από το σύνδεσμο γονέων και φίλων των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Υπάρχουν επιτροπές, που επιλαμβάνονται των διαφόρων προβλημάτων?

ΜΕ ΧΡΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

? Θυμίζει λίγο μοναστήρι το κέντρο, αφού διαθέτει Αρχονταρίκι, αίθουσα φιλοξενίας, τραπεζαρία?

Μέσα στα πλαίσια της εκκλησία έτσι και οι όροι και είναι εκκλησιαστικοί.

Υπάρχει έντονο το ελληνικό νησιώτικο και ειδικότερα κυκλαδίτικο χρώμα. Το καμπαναριό η άσπρη πέτρα?

Ο αρχιτέκτονας ο Γεώργιος Αξιώτης, είναι από την Αθήνα, είναι δόκτωρ ναοδομίας, και ήρθε, είδε την περιοχή και το περιβάλλον, όπου θα κτιζόταν το παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου, καθώς και το κτήριο του ΚΕΠΑ και εισηγήθηκε το συγκεκριμένο σχέδιο.

ΔΥΟ ΑΥΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΝΕ

Στο αρχονταρίκι του ΚΕΠΑ, υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των μελών και φίλων του ιδρύματος. Στο τουριστικό Παραλίμνι υπάρχει ανάγκη επικοινωνίας, είναι κάτι που εξέλιπε από το δήμο;

Πριν πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο ένας καθηγητής έλεγε ότι αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι δύο αυτιά πρόθημα να τον ακούσουν? πριν πολλά χρόνια?. Αν αυτό ισχύει τότε? φανταστείτε τη συμβαίνει σήμερα. Οι άνθρωποι θέλουν ένα άνθρωπο να κουβεντιάσουν να πουν το πρόβλημα τους, αυτό που τους απασχολεί, και λέγοντας το πρόβλημα σου το έλυσες κατά το ήμισυ. Οι άνθρωποι που συχνάζουν εδώ είναι άνθρωποι με τα ίδια προβλήματα, τους ίδιους προβληματισμούς?. “Ταιριάζουν τα σκουφιά τους”.

Τουρισμός, ναρκωτικά, και άλλα σύγχρονα προβλήματα, απασχολούν το κέντρο, είναι μέρος των δραστηριοτήτων του; Οι νέοι έχουν θέση εδώ;

Έχουμε αρκετούς νέους που συχνάζουν εδώ, από 20-35 χρόνων. Έχουμε πολλά παιδιά τα οποία έφτιαξαν και το δικό τους σύνδεσμο. Δραστηριοποιούνται σε διάφορες εκδηλώσεις, είτε φιλανθρωπικές, είτε πολιτιστικές, είτε μορφωτικές. Όλες αυτές οι δραστηριότητες, έρχονται και ενεργούν ως τροχοπέδη, στα προβλήματα των ναρκωτικά και τα άλλα προβλήματα που φέρνει ο τουρισμός.

Προβλήματα υπάρχουν στο ΚΕΠΑ;

Θα θέλαμε αλλά όσοι έρχονται εδώ το νοιώθουν δικό τους. Όσοι έρχονται εδώ νοιώθουν ότι είναι πολύ δικό τους. Δεν το βλέπουν ως ξένο? που έρχονται και δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν.

Τα επόμενα σχέδια;

Τώρα κτίζουμε το γεροκομείο και για το σκοπό αυτό όλοι τρέχουν. Με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις συλλέγουμε λεφτά και σ’ αυτό βοηθούν η δική μας Κυριακού Πελαγία και το μουσικό σχήμα Μεσόγειος.

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ ΤΟ ΓΕΡΟΚΟΜΕΙΟ

Υπάρχει προβληματισμός, μήπως η ιδρυματοποίση των ηλικιωμένων, δεν είναι η καλύτερη λύση;

? Την στέγη ηλικιωμένων δεν το βλέπω ότι είναι κάτι που το κάνουμε, για να το κάνουμε. Είναι ένα αναγκαίο κακό. Θα ήταν το ιδανικό, να μένουν οι γέροι εκεί που γεννήθηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν τα παιδιά τους? μέχρι να φύγουν, όσα χρόνια τους χαρίσει ο Θεός. Σήμερα όμως είμαστε εργαζόμενοι και οι άντρες και οι γυναίκες. Οι ηλικιωμένοι μένουν στο σπίτι χωρίς να υπάρχει κάποιος να τους συμπαρασταθεί. Σε κάποια στιγμή που πρέπει να πάρουν τα φάρμακα, να φάνε, να κάνουν μπάνιο? όταν παθαίνουν ημιπληγίες, εγκεφαλικά, χάνουν τον έλεγχο?Θα πρέπει να έχουν δίπλα τους, ένα άνθρωπο? Δεν θα ήθελα να δοθεί η ευκαιρία, κτίζοντας αυτή τη στέγη, ο κάθε ένας να πετάξει τον ηλικιωμένο παππού, ή γιαγιά. Αντίθετα θα δεχόμαστε άτομα που είναι απολύτως αναγκαίο, να εγκαταλείψουν το περιβάλλον τους. Η στέγη που έχουμε εδώ δεν είναι μια εμπορική επιχείρηση, με σκοπούς το κέρδος. Από τη πρώτη στιγμή, που βάλαμε το θεμέλιο λίθο, είπαμε ότι είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Θα ήθελα να μας ιεραρχήσετε τις προτεραιότητες σας;

Αυτοί που έχουν παιδιά, με ειδικές ανάγκες και γλίτωσαν την ταλαιπωρία, λένε ότι είναι το καλύτερο που έγινε ποτέ στο Παραλίμνι. Αυτοί που είναι κατάκοιτοι μας βάζουν πολλές ευχές. Η μητέρα μου, που είναι στο γεροκομείο, γιατί όλα τα παιδιά της είναι εργαζόμενα, αναμένει τη στέγη ηλικιωμένων?

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟ ΚΕΠΑ

? Από όλη αυτή τη δραστηριότητα τι σας μένει, τι είναι το σημαντικό που παρατηρείτε;

? Το κέντρο κτίστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Ένα θαύμα από το Θεό. Βάλαμε το θεμέλιο λίθο το 1986 στο πρώτο μνημόσυνο του Χριστόφορου, στο δεύτερο μνημόσυνο είχαμε έτοιμο το αρχονταρίκι και το επόμενο μνημόσυνο, έγιναν τα εγκαίνια της σχολής και όλου του κτηρίου.
? Κάποιο περιστατικό από τη οικοδόμηση του έργου;

? Όταν κουβέντιαζα με το Διευθυντή της Τράπεζα, για κάποιο δάνειο, με ρώτησε αν κάναμε μελέτη βιωσιμότητας. Του απάντησα ότι δεν καταλαβαίνω από όλα αυτά. Μου είπε ότι θα πάτε φυλακή. Τελικά δεν χρειάστηκε να πάω φυλακή, γιατί κάθε φορά που ερχόταν ο εργολάβος με το διατακτικό, ερχόταν κάποιος και πρόσφερε βοήθεια για το κέντρο.

? Τι σας συγκινεί ιδιαιτέρως;

? Με συγκινεί ιδιαίτερα το εκκλησάκι του Αγίου Χριστόφορου. Το Νοέμβριο του ’98 λειτούργησε για πρώτη φορά και λειτούργησε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια αγρυπνίας ο γέροντας τότε, του Μαχαιρά Αθανάσιος και νυν επίσκοπος Λεμεσού.

Στο σημείο ολοκληρώθηκε η συνομιλία και ακολούθησε η ξενάγηση στο Κέντρο, στο οποίο ξεχωρίζουν να σημειώσουμε, οι τοιχογραφίες, ιδιαιτέρως αυτές του θόλου, οι οποίες είναι ίσως μοναδικές, τόσο σε έμπνευση όσο και σε εκτέλεση. Πάντως εν κατακλείδι, αυτό που βιώσαμε και είδαμε στο “αμαρτωλό τουριστικό Παραλίμνι” ήταν μία έκπληξη, μια ανατροπή των παραστάσεων που ακούσαμε και είδαμε από την τηλεόραση. Ίσως εκεί που πλεόνασε η αμαρτία, υπερ-
επερίσσευσε η Χάρης?
Subscribe to posts
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ π. Ευέλθων Χαραλάμπους
posted Mar 31, 2012, 11:45 AM by Demetris Papaevelthontos [ updated Nov 19, 2012, 11:17 PM ]
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Ἦρθε κάποτε ὁ ἀββάς Ἀγάθων ἀπό τήν ἔρημο ὅπου ἀσκήτευε στήν πόλη νά πουλήσει τό ἐργόχειρό του, νά ἐξασφαλίσει τό λιτό φαγητό του. Κοντά στό δρόμο πού περπατοῦσε βρίσκει κάποιον ἀνάπηρο γέρο. Τόν ρώτησε ὁ γέρος· «Ποῦ πηγαίνεις, ἀββά;» καί τοῦ ἀπαντᾶ ὁ ἀββάς Ἀγάθων· «Στήν πόλη νά πουλήσω τό ἐργόχειρό μου». Τότε τοῦ λέει ὁ ἀνάπηρος· «Κάνε ἀγάπη καί πήγαινέ με μαζί σου ἐκεῖ». Τόν φορτώθηκε ὁ ἀββάς καί τόν ἔφερε στήν πόλη καί τοῦ λέει ὁ ἀνάπηρος γέρος· «Ἐκεῖ πού πουλᾶς τά πράγματά σου, ἐκεῖ νά μέ βάλεις».

Ὁ Ὅσιος ἔκανε ὅπως τοῦ ζήτησε. Τότε, ὅταν πουλοῦσε κάτι, τοῦ ἔλεγε ὁ ἀνάπηρος· «Πόσο πούλησες τό καλάθι;». «Τόσο», τοῦ ἔλεγε. «Ἀγόρασέ μου μιά τυρόπιτα σέ παρακαλῶ, πού ἔχω ἀπό χθές βράδυ νά φάω». «Μετά χαρᾶς», τοῦ λέγει ὁ Ὅσιος, καί τοῦ ἀγόραζε. Καί πάλι πουλοῦσε ὁ ἀββάς ἄλλο σκεῦος, καί τοῦ ἔλεγε ὁ ἀνάπηρος· «Κι αὐτό τό καλάθι πόσο τό πούλησες;». «Τόσο». Καί ἔλεγε· «ἀγόρασέ μου μιά πορτοκαλάδα πού διψῶ». «Μετά χαρᾶς», τοῦ ἀποκρίνεται πάλι ὁ Γέροντας. Καί τοῦ τήν ἀγόραζε.

Ἀφού λοιπόν ὁ ἀββάς πούλησε ὅλα του τά σκεύη καί ξόδεψε ὅλα τά χρήματα γιά τόν προστατευόμενό του, ἑτοιμάστηκε νά φύγει. Τοῦ λέει ὁ γεροντάκος· «Φεύγεις;» Τοῦ ἀπαντᾶ ἐκεῖνος «Ναί». «Κάνε πάλι ἀγάπη καί πήγαινέ με ἐκεῖ πού μέ βρῆκες», τοῦ ζητᾶ ὁ ἀνάπηρος. Ὁ ἀββάς τόν σήκωσε στούς ὤμους νά τόν πάει στόν τόπο του.

Σάν ἔφτασε στό μέρος ἀπ’ ὅπου εἶχε παραλάβει τόν ἀνάπηρο γέρο κι ἑτοιμαζόταν νά ἀποθέσει κάτω τό ζωντανό του φορτίο, ἀκούει μιά γλυκειά φωνή νά τοῦ λέγει:

–Εὐλογημένος νά εἶσαι , Ἀγάθων, ἀπό τόν Θεό, καί στόν οὐρανό καί στή γῆ.

Σήκωσε ὁ ἀββάς τά μάτια του νά δεῖ πιοός τοῦ μιλοῦσε. Ὁ δῆθεν γέρος εἶχε γίνει πλέον ἄφαντος, γιατί ἦταν Ἄγγελος σταλμένος ἀπό τό Θεό νά δοκιμάσει τήν ἀγάπη τοῦ Ὁσίου.

Πρόταξα στήν εἰσήγησή μου τοῦτο τό περιστατικό ἀπό τό Γεροντικό, γιατί ὁ Ἅγιος αὐτός ἔλαβε σωστά τό μήνυμα τῆς πρώτης καί μοναδικῆς ἐντολῆς πού μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος, καί ἀποτελεῖ τό πιό αὐθεντικό καί γνήσιο κίνητρο γιά ἐθελοντισμό.

Εἶναι γνωστή ἡ ἀπάντηση πού ἔδωσε ὁ Χριστός ὅταν ρωτήθηκε ἀπό κάποιον ποιά εἶναι ἡ σημαντικώτερη ἐντολή: «Νά ἀγαπήσεις, τοῦ ἀπάντησε, τό Θεό μέ ὅλη σου τήν καρδιά, μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς καί τῆς διάνοιάς σου· καί, συμπλήρωσε, τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου» (Ματ. 22, 37 – 38).

Αὐτή ἡ ἄνευ ὅρων καί ὁρίων ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τό Θεό εἶναι τό κλειδί τῆς ὅλης ὑπόθεσης. Γιατί ὁ ἄνθρωπος πού ἀγαπᾶ τό Θεό δέν μπορεῖ παρά νά ἀγαπᾶ καί ὅλα τά ἔργα τοῦ Θεοῦ. Δέν μπορεῖ γιά παράδειγμα ἕνας πού ἀγαπᾶ τό Θεό νά μήν ἀγαπᾶ καί τήν κτίση πού ἔφτειαξε ὁ Θεός: Τά ζῶα,τά δένδρα, τά φυτά, τά πουλιά, τή θάλασσα, τόν κόσμο πού τόν περιβάλλει γύρω του. Δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος πού ἀγαπᾶ τό Θεό νά κακοποιεῖ καί νά καταστρέφει, νά μολύνει καί νά εὐτελίζει τή δημιουργία τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα, προστατεύει καί φροντίζει, περιποιεῖται καί προστατεύει ὅλη τή ζωντανή καί ἄψυχη δημιουργία, τήν πανίδα καί τή χλωρίδα, τά ζῶα καί τά φυτά.

Ἀλλ’ ἐάν αὐτή εἶναι, καί πράγματι αὐτή πρέπει νά εἶναι, ἡ στάση τοῦ ἀνθρώπου πού ἀγαπᾶ τό Θεό πρός κάθε δημιούργημα, πόσο περισσότερο θά ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη του πρός τόν συνάνθρωπο, πού εἶναι ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ! Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μέ τή χριστιανική διδασκαλία ὁ ἄλλος, ὁ πλησίον, δέν εἶναι καθόλου ξένος. Εἶναι ἀδελφός καί οἰκεῖος. Καί, εἶναι πολύ γνωστό τό Πατερικό «εἶδες τόν ἀδελφό σου, εἶδες τόν Θεό σου· ἀνάπαυσες τόν ἀδελφό σου, ἀνάπαυσες τό Θεό σου». Κι ἀκόμη, προχωρώντας λέμε ὅτι ὁ ἄλλος δέν εἶναι ἁπλά ἀδελφός μας. Εἶναι κάτι περισσότερο. Εἶναι προέκταση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Εἶναι κι αὐτός, ὅπως κι ὁ κάθε ἕνας ἀπό ἐμᾶς, μέλος τοῦ ἰδίου σώματος: «Καθώς ἕνα σῶμα ἀποτελεῖται ἀπό πολλά μέλη, ἔτσι καί ἐμεῖς ὅλοι ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, τό Χριστό» (Ρωμ. 12, 4 -5) Εἴμαστε ὅλοι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Πλούσιοι καί φτωχοί, ὑγιεῖς καί ἀσθενεῖς, γραμματισμένοι καί ἀγράμματοι, ἄσημοι καί διάσημοι, μικροί καί μεγάλοι, πεινασμένοι καί χορτάτοι, ἄσπροι, μαῦροι, κόκκινοι, κίτρινοι, οἱ πάντες ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, ὅλοι οἱ χριστιανοί εἴμαστε συναρμοσμένοι στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καί ξέρουμε πολύ καλά ἀπό τήν πείρα μας ὅτι πολλές φορές συμβαίνει κάποιο μέλος νά πληγωθεῖ, νά πάσχει, νά πονεῖ, νά ὑποφέρει. Καί τί γίνεται ὅταν πάσχει ἕνα μέλος;

Στό ἐρώτημα αὐτό ἀπαντᾶ πολύ ἁπλά ὁ ἀπόστολος Παῦλος: εἴτε πασχει ἕν μέλος συμπάσχει πάντα τά μέλη εἴτε δοξάζεται ἕν μέλος συγχαίρει πάντα τά μέλη (Α΄Κορ. 12,26). Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχει ὅλο τό σῶμα. Ὅταν πονάει τό χέρι ἤ τό πόδι ἤ τό στομάχι ὅλο τό σῶμα βρίσκεται σέ στενοχωρία, ὅλο τό σῶμα βρίσκεται σέ δυσάρεστη κατάσταση. Καί τότε, βέβαια, δέν μποροῦμε νά μείνουμε ἀδιάφοροι μπροστά στόν πόνο ἑνός μέλους μας. Οὔτε, βέβαια, τό ἀποκόπτουμε ἀπό τό σῶμα καί τό πετοῦμε στόν κάλαθο, γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τήν ἐνόχληση πού μᾶς προκαλεῖ. Ἀντίθετα, κάνουμε τό πᾶν, νά ἀνακουφίσουμε καί νά θεραπεύσουμε τό μέλος πού πονεῖ καί ὑποφέρει, γιά νά ἀνακουφιστεῖ ὁλόκληρο τό σῶμα. Ἀκριβῶς τήν ἴδια τοποθέτηση καί ἀντιμετώπιση κάνει ἡ Ἐκκλησία γιά τά πάσχοντα μέλη της.

Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας πραγματικά χριστιανός, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, νά βλέπει ἕνα συνάνθρωπό του νά πονεῖ καί νά ὑποφέρει, νά στερεῖται καί νά δυσκολεύεται, καί ὁ ἴδιος νά μήν αἰσθάνεται δυσκολεμένος καί πονεμένος. Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας πραγματικά χριστιανός, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, νά βλέπει τόν συνάνθρωπό του πεινασμένο ἤ νά εἶναι ἄρρωστος ἤ ἀνήμπορος ἤ μοναξιασμένος κι αὐτός νά μήν συγκινεῖται καί νά μήν κινεῖται πρός αὐτόν μέ ἀγάπη. Εἶναι ἀδύνατο νά εἶναι κάποιος χριστιανός καί νά παρακολουθεῖ ἀνάλγητος τόν ἀνθρώπινο πόνο καί νά μήν κάνει βήματα ἀγαπητικά πρός τόν ἀναγκεμένο συνάνθρωπό του.

Ὅταν βέβαια μιλᾶμε γιά ἀγάπη δέν ἐννοοῦμε τή θεωρητική, αὐτήν πού γίνεται ἐπί τό θεαθῆναι, τήν ἀγάπη τῶν λόγων. Γιατί στίς μέρες μας ὑπάρχει πληθωρισμός λόγων. «Ὅταν κάποιος ἀδελφός σου ἤ μιά ἀδελφή σου δέν ἔχουν ροῦχο νά φορέσουν καί στεροῦνται κι αὐτή τήν καθημερινή τροφή καί κάποιος ἀπό σᾶς πού θά τούς ἰδεῖ τούς πεῖ νά πᾶτε στό καλό, νἄχετε ζεστασιά καί χορτασμό, καί δέν τούς προσφέρετε τά ἀπαραίτητα, ποιό τό ὄφελος», ρωτᾶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος (Ἰακ. 2, 15 -16).

Μιλώντας γιά τό θέμα αὐτό ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει πώς «πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀγάπη δέν εἶναι κάτι τό προαιρετικό. Εἶναι ὑποχρέωση. Ὁφείλεις ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου, τόσο γιατί ἔχεις πνευματική συγγένεια μ’ αὐτόν, ὅσο καί γιατί εἶστε μέλος ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου. Ἄν λείψει ἡ ἀγάπη, ἔρχεται ἡ καταστροφή.

Ὀφείλεις, ὅμως, ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου καί γιά ἕναν ἄλλο λόγο: Γιατί ἔχεις κέρδος καί ὠφέλεια, ἀφοῦ μέ τήν ἀγάπη τηρεῖς τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὁ ἀδελφός πού ἀγαπᾶς γίνεται εὐεργέτης σου. Καί πράγματι, »τό οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ κλέψεις καί ὅλες γενικά οἱ ἐντολές συνοψίζονται σέ τούτη τή μία, τό ν’ ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου σάν τόν ἑαυτό σου« (Ρωμ. 13,9).

Καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός βεβαίωσε ὅτι ὅλος ὁ νόμος καί ἡ διδασκαλία τῶν προφητῶν συνοψίζονται στήν ἀγάπη (Ματ. 22,40). Καί κοίτα πόσο ψηλά τήν ἔβαλε: Καθόρισε δύο ἐντολές ἀγάπης καί τά ὅρια τῆς καθεμιᾶς. Ἡ πρώτη, εἶπε, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν Κύριο, τό Θεό σου· καί ἡ δεύτερη, τό ἴδιο σπουδαία, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου (Ματ. 22, 37 – 39). Τί μπορεῖ νά φτάσει τή φιλανθρωπία καί τήν καλοσύνη τοῦ Χριστοῦ! Τήν ἀγάπη σ’ Αὐτόν, μολονότι εἴμαστε ἀνυπολόγιστα κατώτεροί Του, τήν ἐξισώνει μέ τήν ἀγάπη στό συνάνθρωπό μας».

Ὅταν ὁ Χριστός μιλᾶ γιά ἀγάπη ἐννοεῖ τήν ἔμπρακτη ἀγάπη, τήν οὐσιαστική, τήν πραγματική, τήν ἐνεργό. Ἐξ ἄλλου ἡ ἐφαρμογή αὐτῆς τῆς πρακτικῆς ἀγάπης θά εἶναι καί τό βασικό κριτήριο ἀξιολόγησής μας κατά τή Δευτέρα Παρουσία. «Ἐλᾶτε, θά εἰπεῖ ὁ Χριστός, ἐλᾶτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ οὐράνιου Πατέρα μου νά παραλάβετε τήν προορισμένη γιά σᾶς ἀπό καταβολῆς κόσμου βασιλείαν· γιατί ἐπείνασα καί μοῦ δώσατε νά φάω, ἐδίψασα καί μοῦ ἐδώσατε νά πιῶ, ξένος ἤμουν καί μέ φιλοξενήσατε, ἤμουν γυμνός καί μέ ἐντύσατε, ἀρρώστησα καί μέ ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν στή φυλακή καί ἤρθατε νά μέ δεῖτε…» (Ματ. 25, 34 – 36).

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο τό γεγονός ὅτι ταυτίζει ὁ Χριστός τόν ἑαυτό του μέ τούς πεινασμένους, τούς διψασμένους, τούς ἄστεγους, τούς γυμνούς, τούς ξυπόλυτους, τούς ἄρρωστους, τούς φυλακισμένους. Κι ὅ,τι προσφερθεῖ σ’ αυτούς τό χρεώνεται γιά νά τό ξεπληρώσει ἐκεῖνος.

Αὐτή ἡ ἀγάπη, ἡ ἔμπρακτη κι ὄχι ἡ θεωρητική, εἶναι τό ζητούμενο, γιατί εἶναι ἡ μόνη δύναμη πού μπορεῖ νά κινήσει τόν ἄνθρωπο μέ διάθεση συμπαράστασης καί συναντίληψης, εὐεργετικά πρός κάθε συνάνθρωπο πού βρίσκεται σέ μιά δύσκολη περίσταση.

Στήν ἐποχή μας, ἔστω καί ἄν ἡ κρατική μέριμνα πρός τούς πάσχοντες καί ἀδυνάτους εἶναι νομοθετημένη καί κεκτημένο δικαίωμα τῶν πολιτῶν, δέν παύει νά εἶναι ἀπαραίτητη ἡ παρέμβαση τῆς Ἐκκλησίας, τῶν χριστιανῶν, στά θέματα αὐτά. Ἐξ ἄλλου, αὐτοί πού πονοῦν καί ὑποφέρουν, αὐτοί πού στεροῦνται καί κακοπαθοῦν, εἴτε εἶναι ἡλικιωμένοι, εἴτε παιδιά μέ εἰδικές ἀνάγκες, εἴτε πολιτικοί ἤ κάθε ἄλλης μορφῆς πρόσφυγες, εἴτε ἄρρωστοι εἴτε παντοιοτρόπως «κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι», δύσκολα ἀναπαύονται μέ τό τυπικό στεγνό πολλές φορές γράμμα τοῦ νόμου. Τούς εἶναι ἀπαραίτητο τό τρυφερό χάδι, τό ζεστό χαμόγελο, ὁ ἐνθαρρυντικός λόγος, τό ἀνοικτόκαρδο χαμόγελο τοῦ ἐθελοντῆ τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης. Γι’ αὐτό καί στίς μέρες μας, ὅπου «ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν», εἶναι περισσότερη ἀπό ἀπαραίτητη ἡ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀνθρώπων της σ’ αὐτές τίς ἐπάλξεις τοῦ χρέους.

Βέβαια ἡ Ἐκκλησία δέν περίμενε τίς δικές μου ὑποδείξεις γιά νά ἀναλάβει τό χρέος της. Ἀπό τόν 4ο αἰώνα, ὅταν σταμάτησαν οἱ διωγμοί μέχρι σήμερα συσσίτια, στέγες ἡλικιωμένων, ὀρφανοτροφεῖα, ἰατρεῖα, θεραπευτικές μονάδες ἀπεξάρτισης ἀπό ναρκωτικά καί ἀλκοολοῦχα ποτά, στέγες ἀναπήρων καί ἀτόμων μέ ἰδιαίτερες ἀνάγκες ἀποτελοῦν τή διαχρονική μαρτυρία ἀγάπης καί ἔμπρακτο ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν ἕνα μικρό μέρος τῆς φιλανθρωπικῆς προσφορᾶς της, στό ὁποῖο ἐκδαπανῶνται κληρικοί καί πιστοί μέ ἕνα μόνο στόχο: Τή στήριξη τοῦ πάσχοντος ἀνθρώπου, τήν ἀνακούφιση τοῦ πονεμένου μέλους τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, χωρίς διακρίσεις καί διαχωρισμούς. Ἐνοριακά φιλόπτωχα ταμεῖα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί τῶν Μητροπόλεων προσφέρουν τή βοήθεια καί τή συμπαράστασή τους σέ ὅλους ὅσοι ἔχουν ἀνάγκη ἀνεξαρτήτως φύλου, καταγωγῆς, χρώματος καί θρησκείας. Ὅπως ἀκριβῶς συνέβαινε τόν 4ο αἰώνα, ὅταν οἱ κατατρεγμένοι καί οἱ φτωχοί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἕβρισκαν καταφύγιο στά νοσοκομεῖα καί τά πτωχοκομεῖα πού εἶχε δημιουργήσει ὁ πρωτοπόρος τοῦ ἐθελοντισμοῦ Μέγας Βασίλειος· ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος πού δημιούργησε ἕνα ὀργανωμένο σύστημα κοινωνικῆς πρόνοιας μέ τήν ἵδρυση μιᾶς σειρᾶς ἱδρυμάτων. Τό 368, ἡ «Βασιλειάδα», ὅπως ὀνομαζόταν, ἀποτελοῦσε τό κέντρο τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Ἀπό τούς πρώτους αἰῶνες, ἡ Ἐκκλησία ἀνέπτυξε φιλανθρωπική δραστηριότητα φροντίζοντας τούς φτωχούς, τίς χῆρες, τά ὀρφανά καί τούς ἀναπήρους. Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τό φιλανθρωπικό της ἔργο, ἀλλά καί τήν προσπάθειά της νά παρέμβει οὐσιαστικά στά προβλήματα πού δημιούργησαν οἱ νέες συνθῆκες ζωῆς καί ἡ ἀποξένωση τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄστεγοι, τά θύματα τῶν ναρκωτικῶν, οἱ κακοποιημένες γυναῖκες, οἱ ἄγαμες μητέρες καί οἱ κάθε μορφῆς πρόσφυγες εἶναι ὁρισμένες ἀπό τίς εὐαίσθητες κοινωνικές ὁμάδες γιά τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία δείχνει, ἰδιαίτερα τά τελευταῖα χρόνια, τό ἐνδιαφέρον της.

Ἡ «Βασιλειάδα» ἦταν τό κέντρο τῆς φιλανθρωπικῆς δράσης τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. «Μιά νέα πόλη» ὅπως τήν περιέγραφε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Περιελάμβανε ἕναν μεγαλοπρεπή Ναό, νοσοκομεῖο – μέ πλήρη ἐξοπλισμό καί μεγάλο ἀριθμό γιατρῶν, νοσοκόμων καί βοηθητικοῦ προσωπικοῦ-, ὅλοι ἐθελοντές μοναχοί καί καλόγριες, λεπροκομεῖο, πτωχοκομεῖο, ὀρφανοτροφεῖο καί γηροκομεῖο. Ἐπίσης εἶχαν ἀνεγερθεῖ οἰκήματα γιά τή φιλοξενία τῶν κληρικῶν καί τοῦ προσωπικοῦ πού ἐθελοντικά ὑπηρετοῦσε στά ἱδρύματα ἀλλά καί γιά τούς ἄρχοντες, τούς κρατικούς λειτουργούς καί τούς πολίτες ἀπό ἄλλες περιοχές πού ἐπισκέπτονταν τή «Βασιλειάδα».

Ἐάν ἔτσι τεκμηριώνεται ἐκκλησιαστικά ὁ ἐθελοντισμός, ποιός μπορεῖ νά ὀνομάζεται χριστιανός καί νά ἀδιαφορεῖ στήν πρόσκληση; Στίς μέρες μας, ὅπου ἔχει περισσεύσει ἡ εὐμάρεια τῶν προνομιούχων, ἔχει πλεονάσει καί ὁ συσσωρευμένος πόνος τῶν κακοπραγούντων. Μιά ματιά γύρω μας ἀποτελεῖ βοερή πρόσκληση καί ἰσχυρή πρόκληση.

Βέβαια ὅλα αὐτά γιά νά λειτουργήσουν χρειάζονται κόπο καί μόχθο, θυσίες καί δάκρυα, ἀγρύπνια καί θυσιαστική προσφορά, μέ ἀκρογωνιαῖο λίθο τήν ἀγάπη καί τήν πίστη στό Θεό. Ὁ Μέγας Βασίλειος περνοῦσε τόν περισσότερο καιρό κοντά στούς ἀνθρώπους πού εἶχαν ἀνάγκη. Πρόσφερε τίς ὑπηρεσίες του στό νοσοκομεῖο καί τό λεπροκομεῖο, ἀξιοποιώντας τίς γνώσεις του στήν Ἰατρική.

Ἄρχισα μέ μιά ἱστορία ἀπό τό Γεροντικό. Ἔτσι καί θά κλείσω: Ἕνας Γέροντας ἔμενε μόνος πολύ βαθειά στήν ἔρημο. Ἕνας ἄλλος ἀδελφός, ἀπό ἀγάπη κινούμενος, διέσχιζε τακτικά τήν καυτή ἔρημο γιά νά πάρει στό Γέροντα λίγο νερό καί λίγο παξιμάδι. Ἀντιλαμβάνεστε ὅτι τό ἐγχείρημά του ἦταν πολύ κοπιαστικό. Μιά πολύ ζεστή ἡμέρα, πού ὁ ἥλιος ἔκαιγε πέτρες, ὁ ἀδελφός βρισκόταν στό δρόμο νά πάει νά ἀνακουφίσει τό Γέροντα. Μιά στιγμή δέν πρόσεξε, γλίστρισε καί κτύπησε τό πόδι του. Τώρα προχωροῦσε μέ πολύ κόπο καί πολλούς πόνους, σχεδόν κλαίοντας. Γιά μιά στιγμή ἀντιλήφθηκε κάποιον νά τόν ἀκολοθεῖ. Γυρνᾶ πίσω του καί βλέπει ἕναν Ἄγγελο. «Γιατί κλαῖς κι ἀναστενάζεις ἀββά;» Τόν ρώτησε ὁ Ἄγγελος. Τότε ἐκεῖνος τοῦ ἔδειξε τό πληγωμένο του πόδι. «Πάψε νά κλαῖς καί νά ἀναστενάζεις γι’ αὐτό τό τιποτένιο πράγμα», τόν πρόσταξε ὁ Ἄγγελος. «Τόν κόπο καί τά βήματα πού κάνεις γιά τήν ἀγάπη τοῦ ἀδελφοῦ τά ἔχω μετρημένα καί θά πάρεις τήν ἀμοιβή σου ἀπό τό Θεό».

Εὐχαριστῶ.

Πρωτοπρεσβύτερος Εὐέλθων Χαραλάμπους

Ἁγία Νάπα, Νοεμβρίου 7, 2009

ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΝΟΣΤΟΣ (π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους)
posted Oct 19, 2009, 1:40 PM by Demetris Papaevelthontos [ updated Apr 7, 2012, 9:30 AM ]
ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΝΟΣΤΟΣ

π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Παραλίμνι 2011

(απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους)

O Άγιος Γεώργιος Σπαθαρικού είναι κατεχόμενο χωριό της Κύπρου της περιφέρεια Αμμοχώστου στη περιοχή της Μεσαορίας της επαρχίας Αμμοχώστου. Συνορεύει με τα χωριά Σπαθαρικό, Αρναδί και Σύγκραση , απέχει 18 χιλιόμετρα από την πόλη της Αμμόχωστου και βρίσκετε σε υψόμετρο 20 μέτρα .

Στη απογραφή του 1960 είχε 421 κατοίκους , σε αυτή του 1960 446 και το 1973 464 κάτοικους. Ήταν αμιγώς ελληνικό χωριό με σχολείο . Το 1974 καταλείφθηκε από τον τούρκικο στρατό και οι Έλληνες κάτοικοι του εκτοπίστηκαν. Ο κεντρικός ναός του χωριού ήταν ο Άγιος Γεώργιος ενώ είχε και μια δεύτερη μικρότερη αφιερωμένη στη Παναγία.

Ιερών και Οσίων Νόστος

Το Ιερών και Οσίων Νόστος είναι ένα από τα τελευταία βιβλία του μακαριστού π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους. Σ’ αυτό γράφει για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια των 4 χωριών της περιοχής μας, Σπαθαρικού, Αρναδιού, Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικού και Σύγκρασης. Είχε επισκεφθεί επανειλημμένως την περιοχή μέχρι να τα καταφέρει να εξασφαλίσει τις απαραίτητες φωτογραφίες. Τελικά τα κατάφερε, παρά τις δυσκολίες που του προέβαλλαν οι κατακτητές.

Εισαγωγή

Ανάμεσα στα τόσα χωριά και τις πολιτείες μας, τα οποία απο το μαύρο καλοκαίρι του 1974 στενάζουν κάτω από την μπότα του πιο βάρβαρου κατακτητή, συγκαταλέγονται και τέσσερα μικρά χωριά, εκεί στο βορειοανατολικό άκρο του ωραίου μεσαρίτικου κάμπου. Τέσσερα μικρά χωριά, με φιλήσυχους, απλοϊκούς, εργατικούς ανθρώπους που όλοι κι όλοι μόλις που ξεπερνούσαν τις δυο χιλιάδες ψυχές. Μιλάμε για το Σπαθαρικό, το Αρναδί, τον Άγο Γεώργιο του Σπαθαρικού και τη Σύγκραση.

Αυτά τα τέσσερα χωριά τα θεωρώ δικά μου χωριά. Στον Άγιο Γεώργιο του Σπαθαρικού είδα το φως της ζωής, ενώ με τα υπόλοιπα με συνδέουν οι παιδικές και νεανικές αναμνήσει και φιλίες των δεκαοκτώ πρώτων χρόνων της ζωής μου. Παιδικές και νεανικές αναμνήσεις διατηρούνται ολοζώντανες στη μνήμη μου από τα χωριά αυτά, που μπορούσε κανείς να τα θεωρήσει μια κοινότητα. Τόσο πολύ γειτνίαζε το ένα με το άλλο.

Σαν να ‘ταν χθες που περπατητοί πηγαίναμε με τη γιαγιά Ουρανία στο Αρναδί,το χωριό της, να προσκυνήσυμε τον Άγιο Ανδρόνικο και να επισκεφούμε τους συγγενείς μας. Και πιο πέρα, στο Σπαθαρικό, το χωριό του παππού Χαράλαμπου, να δούμε τους δικούς του συγγενείς. Αλλά και με πόση ανυπομονησία δεν περιμέναμε κάθε χρόνο το πανηγύρι του Αγίου Προκοπίου, να πάμε και πάλι με τα πόδια στη Σύγκραση. Τη Σύγκραση την επισκεφτόμαστε και για έναν άλλο λόγο. Κάθe μήνα, καβάλλα στο γαϊδούρι μας, μεταφέραμε το σιτάρι να μας το αλέσει ο μυλωνάς (μόνο στη Σύγκραση υπήρχε αλευρόμυλος), για το απαραίτητο ψωμί της οικογένειας.

Τα απογεύματα των Κυριακών, νεαρά παιδιά τότε, μαζί με τους φίλους μου παίρναμε τα ποδήλατά μας και τριγυρνούσαμε στους δρόμους και στα χωράφια των χωριών μας. Απολαμβάναμε τη φύση, χαιρόμαστε το πράσινο, προσκυνούσαμε στα ξωκλήσια μας, χαιρόμαστε τη ζωή μας. Η τηλεόραση και τα άλλα σύγχρονα μέσα αναψυχής (;) δεν είχαν φτάσει τότε στα χωριά μας, γι’ αυτό και η ζωή μας ήταν πιο φυσική. Ζωή μας ήταν η οικογένεια, τα περιβόλια, τα χωράφια, το σχολείο, οι εκκλησίες μας, τα παιχνίδια στην πλατεία του χωριού, τα παραμύθια της γιαγιάς, οι θρύλοι και οι παραδόσεις του τόπου μας, της θρησκείας μας, της αγαπημένης πατρίδας μας.

Οι άνθρωποι των χωριών αυτών, κατ’ εξοχήν γεωργοί, κτηνοτρόφοι και περιβολάρηδες, τεχνίτες και εργάτες, διακρίνονταν για την απλοϊκή θρησκευτικότητα και την πίστη τους, όπως και οι άλλοι Κύπριοι. Εργαζόντουσαν σκληρά όλη την εβδομάδα, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της αγροτικής ζωής, για να βγάλουν τίμια και με τον ιδρώτα τους το ψωμί τους. Τις Κυριακές και τις γιορτές κατέφευγαν στις εκκλησιές και στα ξωκλήσια τους, παρακαλώντας τον Θεό και τους Αγίους να τους χαρίζουν κάθε καλό. Ήξεραν να κάνουν τον σταυρό τους μόλις ξυπνήσουν, ευχαριστούσαν τον Θεό για το φτωχικό φαγητότους, παρακαλούσαν τον Θεό να τους στείλει βροχή, να έχει καλά αυτούς, τα παιδιά και τα ζωντανά τους. Αγαπούσαν τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια τους και φρόντιζαν να διατηρούν πάντοτε αναμμένα τα καντήλια των Αγίων.

Αλλά και τα απογεύματα των καθημερινών, όταν κάποια ανάγκη το απαιτούσε, με ένα μπουκάλι λάδι στο χέρι έπαιρναν οι γυναίκες τον δρόμο για τα ξωκλήσια. Άναβαν το καντήλι, σκούπιζαν τον χώρο, έκαμναν τις μετάνοιές τους κι εμπιστεύονταν το πρόβλημά τους στην Παναγία και στους Αγίους. Σπόγγιζαν στο μαντήλι τα δάκρυά τους, κι αναπαυμένες γυρνούσαν στο σπίτι τους. Ήταν βέβαιες ότι ο Θεός θα απαντούσε στο ταπεινό αίτημά τους.

Όλα αυτά μέχρι τον Αύγουστο του 1974.

Από τον Αύγουστο του 1974, που διωγμένοι από τον Αττίλα εγκατέλειψαν τα χωριά τους οι νόμιμοι κάτοικοί τους, όπως συνέβη με τα σπίτια και τις περιουσίες των ανθρώπων, έτσι και οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια των Αγίων έμειναν στο έλεος του ανελέητου Αττίλα. Και αυτός έδειξε όλη τη βαρβαρότητά του πάνω στα ιερά και σεβάσματα των χριστιανών.

Οι εκκλησιές λεηλατήθηκαν, πορτοπαράθυρα αφαιρέθηκαν, οι εικόνες, τα ιερά σκεύη, τα εκκλησιαστικά βιβλία, οι καμπάνες και όλος ο λειτουργικός εξοπλισμός κλάπηκε, όλες οι αγιογραφίες καταστράφηκαν, τάφοι και μνημεία συλήθηκαν, άγιες Τράπεζες βεβηλώθηκαν, αγιάσματα εμιάνθησαν, κάθε τι το ιερό και όσιο καταπατήθηκε, εκκλησίες μεταβλήθηκαν σε τζαμιά, αποθήκες και στάβλους.

Πέραν της κακοποίησης που οι εκκλησιές μας υπέστησαν από τους κατακτητές, ο χρόνος εργάζεται κι αυτός ανελέητα σε βάρος τους. Έτσι, παραμένοντας για τόσα χρόνια αφρόντιστες, οι περισσότερες είναι ετοιμόρροπες ή σε ερειπιώδη κατάσταση. Αλειτούργητες για τόσα χρόνια, εγκαταλειμμένες, καταπατημένες, συλημένες και λεηλατημένες, αποτελούν θέαμα οικτρόν, που προκαλεί άφθονα θερμά δάκρυα.

Για να τις ζωντανέψω στη μνήμη των παλαιοτέρων και για να τις κάνω γνωστές στους νεότερους, επισκέφθηκα τις εκκλησιές των χωριών αυτών, τις φωτογράφισα στη σημερινή τους κτάσαση και τις παρουσιάζω μέσω της μικρής αυτής έκδοσης.

Βέβαια το εγχείρημα δεν ήταν και τόσο εύκολο, γι’ αυτό και χρειάστηκε να πάω και να ξαναπάω αρκετές φορές, ώστε να μπορέσω να εξασφαλίσω τις απαραίτητες φωτογραφίες. Τις περισσότερες φορές μου έφραζε το δρόμο κάποιος από τους εκεί, που με πλησίαζε με απειλητικές διαθέσεις όταν αντιλαμβανόταν ότι γινόταν φωτογράφιση των αθλιοτήτων που κάποιοι δικοί τους διέπραξαν.

Πόθος και ευχή μου να δημιουργηθούν σύντομα τέτοιες συνθήκες στο νησί μας, ώστε να μπορέσουμε όχι μόνο απλά να επισκεπτόμαστε, αλλά και να ανακτήσουμε τις εκκλησίες μας, για να τις συντηρήσουμε και να τις ξανακαινουργιώσουμε. Για να τις ξαναφέρουμε στην κατάσταση που βρισκόντουσαν το 1974, και μέσα σ’ αυτές να λατρεύουμε τον Θεό μας, όπως έκαμναν για αιώνες οι πρόγονοί μας, των οποίων η μνήμη να είναι αιώνια.

Ευχαριστώ τη σύζυγο και τα εγγόνια μου που με συνόδευαν στις επισκέψεις μου στα κατεχόμενα χωριά μας, και μαζί μου μοιράστηκαν τα ανάμικτα συναισθήματα που προκαλούσε κάθε επίσκεψη στα σκλαβωμένα μέρη μας.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

(Μετά τις επισκέψεις του στο Σπαθαρικό και στο Αρναδί και τις περιγραφές που κάνει γι’ αυτά τα χωριά και για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια τους, ο συγγραφέας παίρνει το δρόμο για τον Άγιο Γεώργιο)

Μετά το Αρναδί, ο επόμενος προορισμός είναι ο Άγιος Γεώργιος, περισσότερο γνωστός ως Άγιος Γεώργιος του Σπαθαρικού. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως όταν αρνήθηκαν οι κάτοικοι του Αρναδιού να δεχτούν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου από τον Σπαθάριο, την δέχτηκαν οι κάτοικοι αυτού του χωριού. Αργότερα, μάλιστα, την οικειοποιήθηκαν και αρνήθηκαν να την επιστρέψουν στους νόμιμους δικαιούχους της. Γι’ αυτό και πήρε το χωριό αυτή την προσωνυμία.

Στο Άγιο Γεώργιο του Σπαθαρικού κατοικούσαν μόνο Έλληνες, γεωργοί, κτηνοτρόφοι και τεχνίτες, γύρω στους 500 το 1974. Παρόλο που το χωριό αυτό με την ονομασία Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στο χάρτη της Κύπρου από τα χρόνια της Φραγκοκρατίας ως S. Zorzi, πολύ πριν πατήσουν το πόδι τους στην Κύπρο Οθωμανοί Τούρκοι, οι κατακτητές είχαν το θράσος να το μετονομάσουν Aygyn.

Αναχωρώντας από το Αρναδί, και προτού φθάσουμε στο χωριό, το πρώτο κτήριο που συναντούμε στο δεξί μας χέρι είναι ένα ξωκλήσι που ανήκει στο χωριό Άγιος Γεώργιος και είναι αφιερωμένο στην Παναγία. Δυο φορές τον χρόνο, την ημέρα της Γέννησης της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) και την ημέρα της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου) ετελείτο επίσημα η θεία λειτουργία στο ξωκλήσι αυτό.

Τις μέρες αυτές με το σήμαντρο στο χέρι περιόδευε ο καντηλανάφτης όλους τους δρόμους και τα σοκάκια του χωριού και καλούσε τους χριστιανούς στη Λειτουργία.

Τότε ολόκληρο το χωριό συγκεντρωνόταν εκεί στο εκκλησάκι της Παναγίας για να προσκυνήσουν τη χάρη της.

Ειδικά για τη δεύτερη γιορτή, την Υπαπαντή, μας κατατοπίζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Αναφέρει λοιπόν στο Ευαγγέλιό του ότι το γεγονός αυτό διαδραματίσθηκε 40 μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού. Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, η Παρθένος Μαρία, αφού συμπλήρωσε τον χρόνο καθαρισμού από τον τοκετό, πήγε στο ναό της Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ιωσήφ, για να εκτελεσθεί η τυπική αφιέρωση του βρέφους στον Θεό, κατά το “παν άρσεν διανοίγον μήτραν άγιον τω Θεώ κληθήσεται” και για να προσφέρουν θυσία, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δυο μικρά περιστέρια.

Κατά τη μετάβαση αυτή, δέχθηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του ο υπερήλικος Συμεών, λέγοντας “Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα…”

Το γεγονός αυτό αποτελεί άλη μία απόδειξη ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν ήλθε να καταργήσει τον Μωσαϊκό Νόμο, όπως ισχυρίζονταν οι Φαρισσαίοι κι οι Γραμματείς, αλλά να τον συμπληρώσει και να τον τελειοποήσει.

Η Υπαπαντή του Κυρίου γιορτάζεται από την Εκκλησία μας στις 2 Φεβρουαρίου. Αυτή τη μέρα, το 1974, τελέστηκε στην εκκλησία αυτή η τελευταία θεία Λειτουργία από τον αείμνηστο Παπαγιάννη Μιχαήλ, τελευταίο ιερέα του χωριού.

Δυστυχώς τα πολλα χρόνια που παραμένει ασυντήρητο κι απεριποίητο επέδρασαν καταστροφικά στο ξωκλήσι. Αλλά και οι εισβολείς φρόντισαν να κλέψουν τα πάντα. Ούτε αγία Τράπεζα, ούτε εικονοστάσι, ούτε εικόνες, ούτε τίποτε δεν σεβάστηκαν. Ρήμαξαν το ξωκλήσι. Ακόμα και τα πορτοπαράθυρα έχουν κλέψει. Η οροφή είναι και αυτή ετοιμόρροπη. Το εσωτερικό σου δίνει την αίσθηση ότι για τους κατακτητές είναι ένας σκουπιδότοπος.

Αφού εισέλθουμε στο χωριό και διασχίσουμε όλο τον δρόμο μέχρι την Πάνω Γειτνιά, θα συναντήσουμε την κεντρικά εκκλησία του χωριουύ, η οποία είναι αφιερωμένη στον άγιο Γεώργιo.

Ένας από τους δημοφιλέστερους αγίους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, ο Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος Γεώργιος, γεννήθηκε μεταξύ 275 και 281 στη Νικομήδεια της Βιθυνίας. Ο πατέρας του Γερόντιος καταγόταν από πλούια οικογένεια της Καππαδοκίας και ήταν στρατιωτικός και Συγκλητικός. Η μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης. Και οι δυο γονείς του Γεωργίου ήταν βπτισμένοι χριστιανοί.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια του Αγίου μετακόμισε στη Λύδδα, την πατρίδα της μητέρας του. Σε νεαρή ηλικία, ο Γεώργιος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και εντάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ικανότητες και την ανδρεία του κι έλαβε το αξίωμα του τριβούνου. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον προήγαγε σε δούκα (διοικητή) και κόμη (συνταγματάρχη) στο σώμα της αυτοκρατορικής φρουράς.

Το 303 μ.Χ. ο Διοκλητιανός άρχισε λυσσαλέους διωγμούς κατά των χριστιανών. Ο Γεώργιος αρνήθηκε να εκτελέσει τις διαταγές του και ομολόγησε την πίστη του. Ο αυτοκράτορας, που δεν περίμενε αυτή τη συμπεριφορά από έναν δικό του άνθρωπο, διέταξε να υποβάλουν τον Γεώργιο σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να απαρνηθεί την πίστη του.

Αφού τον λόγχισαν, του ξέσχισαν τις σάρκες με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα τον έριξαν σε λάκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Ο Γεώργιος υπέμεινε καρτερικά τα μαρτύρια και στις 23 Απριλίου του 303 αποκεφαλίστηκε στα τείχη της Νικομήδειας. Το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρισε την ίδια ή την επόμενη ημέρα, μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Λύδδα. Σε αυτόν τον μεγάλο Άγιο είναι αφιερωμένη η κεντρική εκκλησία του χωριού κι από αυτήν πήρε το όνομά του το χωριό.

Πρόκειται για μια πολύ όμορφη εκκλησία, ρυθμού βασιλικής, μονόκλιτη, με σαμαρωτή σκεπή, καλυμμένη με κουρασάνι, κι ένα υπέροχο καμπαναριό στην νοτιοανατολική γωνιά, δίπλα στο ιερό, διακοσμημένη με πολλά σκαλίσματα. Ακόμη και οι υδροχόες στη στέγη είναι σκαλιστές, και όταν βρέχει σου δίνουν την αίσθηση ότι το νερό βγαίνει από το στόμα δράκων ή άλλων θηρίων.
Η εκκλησία αυτή έχει για μένα προσωπικά ξεχωριστή σημασία, αφού μέσα σ’ αυτήν δέχθηκα σε νηπιακή ηλικία το άγιο Βάπτισμα, μέσα σ’ αυτήν μετάλαβα για πρώτη φορά των αχράντων Μυστηρίων, μέσα σ’ αυτήν διακονούσα μικρό παιδί παπαδάκι στο ιερό, μέσα σ’ αυτήν δέχθηκα τον πρώτο της ιερωσύνης βαθμό, τον του ιεροδιακόνου.

Η εκκλησία έχει τρεις μεγάλες εισόδους (στη νότια, στη βόρεια και στη δυτική πλευρά), ενώ μια μικρή πόρτα εξυπηρετούσε τις ανάγκες του ιερού. Πάνω από τη δυτκή είσοδο υπάρχει εντοιχισμένο ένα ορθογώνιο σκαλισμένο κόσμημα. Κάτω από την αγία Τράπεζα υπήρχε ανάγλυφη σε φυσικό μέγεθος μια μαρμάρινη γυναικεία μορφή, πιθανόν της αγίας Ελένης. Σήμερα, βέβαια, έχει κλαπεί, όπως και ολόκληρη η αγία Τράπεζα έχει εξαφανιστεί.

Παρ’ όλο ότι την εκκλησία την χρησιμοποιούν οι Τούρκοι σαν τζαμί, την έχουν εντελώς απεριποίητη. Εξωτερικά δίνει την εντύπωη ετοιμόρροπου κτηρίου. Εσωτερικά, επειδή την χρησιμοποιούν, την έχουν σε κάπως καλύτερη κατάσταση.

Η καμπάνα έχει αφαιρεθεί από τη θέση της κι οι εικόνες κλάπηκαν, το εικονοστάσι παραμένει στη θέση του, αλλά έχουν καταστραφεί τα υπέροχα σκαλίσματά του. Όλες οι εκόνες του τέμπλου, τόσο οι μεγάλες δεσποτικές που ήταν πολύ καλής τεχνοτροπίας, όπως και οι δύο ζώνες του Δωδεκαόρτου και των Αποστόλων, έχουν κλαπεί. Όλες οι εικόνες, καθώς και η εκκλησία, χρονολογούνται πριν από τον 18ο αιώνα. Η αγία Τράπεζα, όπως προαναφέρθηκε, ανασκάφτηκε και εξαφανίστηκε, όπως και όλα τα εντός της εκκλησίας.

Τα ανοίγματα του τέμπλου, εκεί που άλοτε βρίσκονταν εικόνες, τα κάλυψαν με χαλιά και αραβουργήματα. Ψηλά στην κορυφή του τέμπλου, στη θέση των λυπητερών, έχουν αναρτήσει το βδέλυγμα της ερημώσεως.

Τελευταίος ιερέας του Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικού ο αείμνηστος Παπαγιάννης. Διακόνησε την εκκλησία του χωριού του από το 1950 που χειροτονήθηκε μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο του 1974 που πήρε το δρόμο του ξεριζωμού. Χάρισε στην Εκκλησία τρεις γιους κληρικούς και μία κόρη μοναχή. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1986 άφησε κι αυτός την τελευταία του πνοή στην προσφυγιά, μακριά από την εκκλησία και το ποίμνιό του.

(Ο συγγραφέας, αφού τελειώνει τις περιγραφές του για τα τέσσερα χωριά, τα ιερά και τ όσιά τους, καταλήγει με τον επίλογό του)

Πραγματικά προκαλεί πόνο ψυχής και μόνο η επίκεψη στα ιερά και σεβάσμια αυτά προσκυνήματα που οι φτωχοί αλλά ευσεβείς πατέρες μας με τόση ευλάβεια ανήγειραν και συντηρούσαν. Όλα αυτά σήμερα, “κρίμασιν οις οίδεν Κύριος”, καταπατούνται και μολύνονται από λαόν αλλόθρησκον και ανόσιον, παράνομο και άδικον.

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε να ευδοκήσει ο Άγιος Θεός σύντομα να επικρατήσουν στον τόπο μας συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και ελευθερίας, ώστε τα ιερά αυτά προσκυνήματα να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους, για να υμνούμε μέσα σ’ αυτά “το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος.
Αμήν”. Γένοιτο.

π. Ευέλθων Χαραλάμπους

(Στο βιβλίο “Ιερών και Οσίων Νόστος” περιγράφονται οι εκκλησίες απ. Λουκά, αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίας, αγ. Γεωργίου και αγ. Προκοπίου. Επίσης τα ξωκλήσια Παραδεισώτισσας και Παραδεισιού (Σπαθαρικού), το παρεκλήσι αγ. Γεωργίου (Σπαθαρικό), το ξωκλήσι της Παναγίας (Αρναδί), το ξωκλήσι της Παναγίας (Άγιος Γεώργιος Σπαθ.), το εκκλησάκι της Παναγίας (Σύγκραση), η ημιτελής υπό ανέγεση εκκλησία αγ. Νικολάου (Σύγκραση) και η εκκησία και προσκύνημα των Αγίων Τριών Παίδων (Σύγκραση). Παρατίθενται οι βίοι και τα μαρτύρια των αγίων των χωριών μας, οι διάφορες γιορτές της Παναγίας που γιορτάζονταν στα ξωκλήσια μας, οι ιερείς των χωριών κ.ά.)

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΣΤΕΓΗΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ

Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ ΚΕ.Π.Α. ἀποφάσισε νὰ προχωρήσει σὲ ἐπέκταση τῆς Στέγης Ἡλικιωμένων. Ὁ μακαριστὸς π. Εὐέλθων Χαραλάμπους εἶχε προνοήσει πρὸ πολλοῦ τὸ ἔργο τῆς ἐπέκτασης τῆς Στέγης, γιὰ καλύτερη ἐξυπηρέτηση τῶν ἐνοίκων της. Τόσο τὰ σχέδια ὅσο καὶ οἱ σχετικὲς ἄδειες εἶχαν διεκπεραιωθεῖ πρὶν τὴν κοίμησή του. Ἐλπίζουμε, λοιπόν, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου, ὅλα νὰ πᾶνε κατ’ εὐχήν, καὶ ἡ Στέγη Ἡλικιωμένων του ΚΕ.Π.Α., νὰ εἶναι σὲ θέση στὸ ἐγγὺς μέλλον, νὰ προσφέρει περισσότερα σὲ περισσότερους.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ – ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ

του Π. Καπαρδή

.
Η γερόντισσα Γαβριηλία λεει ότι το πιο τραγικό γεγονός στον κόσμο είναι να χάσει ο γονιός το παιδί του και σημειώνει ότι μόνο η Παναγία μπορεί να δώσει παρηγοριά, ενώ στην Ελλάδα είναι συχνή η ερώτηση που γίνεται όταν πεθάνει κάποιος. “Έχασε παιδί? ε?τότε πάει αναπαυμένος?”
Ένας ξακουστός ιερέας, ο πατήρ Ευέλθων, ο οποίος διακονεί στο Παραλίμνι, είχε το “προνόμιο” να δεχτεί τη μεγαλύτερη δοκιμασία που δίνει ο Θεός σε άνθρωπο, να χάσει το γιο του και μάλιστα ίσως στην καλύτερη του ηλικία, ενώ ήταν φοιτητής?
Όμως ο καλός Θεός, όπως λένε οι πατέρες της εκκλησίας δεν δίνει τίποτα περισσότερο σε κανένα από ότι μπορεί να αντέξει και ο πατήρ Ευέλθων άντεξε και αντέχει μαζί βεβαίως με την οικογένεια του και τα έργα του δεικνύουν τη δύναμη του “αντρός”? αλλά και τη Χάρη του Θεού.
Η συνομιλία έγινε στο πρωτοποριακό για την περιοχή αλλά και την Κύπρο, ίδρυμα που σύστησε στο Παραλίμνι, στη μνήμη του γιου του και φέρει και το όνομα άγιος Χριστόφορος.
Η πρώτη ματιά στο ίδρυμα σε παραπέμπει κατ’ ευθείαν στα ελληνικά νησιά, αφού τόσο η αρχιτεκτονική όσο και το όλο τοπίο, αποπνέουν την “αλμύρα της θάλασσας” και την “τραχύτητα του τοπίου”?
Η δεύτερη ματιά στο ίδρυμα, παραπέμπει σε μοναστηριακό περιβάλλον, αφού τόσο η διαμόρφωση του χώρου, με το αρχονταρίκι, την κουζίνα και τους ξενώνες, όσο και οι άνθρωποι που υπηρετούν σ’ αυτό, προσφέρουν από το υστέρημα της καρδιάς τους και όχι από βιοτική ανάγκη.

Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ

? Πατήρ Ευέλθων ποια ήταν η αιτία, ποια ήταν η πηγή της έμπνευσης σας για να προχωρήσετε στη δημιουργία αυτού του ιδρύματος;
? Όταν ζούσε ακόμη ο γιος μου ο Χριστόφορος, είχαμε σκεφθεί να κάνουμε σ’ αυτό το χώρο, ο οποίος ήταν περιουσία δική μας, ένα ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αυτήν την απόφαση την είχαμε πάρει τον Αύγουστο του 1995, το Νιόβη του ’95 ο Χριστόφορος πέθανε και έτσι ως οικογένεια αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε αυτή την απόφαση, στη μνήμη του. Με βάση αυτό προχωρήσαμε και φτιάξαμε το κέντρο προσφοράς και αγάπης Άγιος Χριστόφορος.
? Δεν υπήρχαν άλλα κέντρα και ιδρύματα στην περιοχή;

? Δεν υπήρχε παρόμοιο ίδρυμα και αναγκάζονταν οι γονείς, να παίρνουν τα παιδιά τους, είτε στη Λάρνακα, είτε στη Λευκωσία και ήταν μεγάλη ταλαιπωρία για τους ανθρώπους. Για να υποβληθεί ένα παιδί σε μία φυσιοθεραπεία ή εργασιοθεραπεία ή λογοθεραπεία, έπρεπε να ταξιδεύσει με το αυτοκίνητο, για δύο ώρες, να πάει και να έλθει. Το ταξίδι αυτό συνεπάγεται, κούραση για όλους αλλά και δεν ενδείκνυται, να υφίστανται τέτοια ψυχοσωματική δοκιμασία τα παιδιά.

? Πως κατορθώσατε να το φτιάξατε;

? Ως οικογένεια προσφέραμε το χώρο και το αρχικό ποσό. Αλλά όλος ο κόσμος, μας συμπαραστάθηκε και πρόσφερε τον οβολό του. Από το δημαρχείο μέχρι και τον τελευταίο δημότη του Παραλιμνίου έχουν καταθέσει εδώ το περίσσευμα της αγάπης τους.

? Η πολιτεία;

? Η πολιτεία όχι και δεν το ζήτησα. Ήταν μια πρωτοβουλία οικογενειακή. Όσοι πρόσφεραν, πρόσφεραν από αγάπη και εκτιμώντας την προσπάθεια.

ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕ ΛΕΦΤΑ

? Πως λειτουργεί;

? Δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς. Ένας τομέας είναι η προσφορά φαγητού σε ανάπηρους, σε κλινήρεις ή σε άτομα που για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να ετοιμάσουν το φαγητό. Έχουμε ένα συνεργείο που ετοιμάζει το φαγητό, το οποίο αποτελείται από γυναίκες του Χριστιανικού συνδέσμου. Υπάρχει ένα δεύτερο συνεργείο που κάνει τη διανομή. Προσφέρουμε φαγητό σε 60 περίπου πρόσωπα στο Παραλίμνι και τη Δερύνεια καθώς και τους δύο συνοικισμούς των δύο δήμων.

? Αυτή η προσφορά είναι μοναδική στην Κύπρο;

? ?. Προσφέρουμε ενισχυμένη μερίδα το μεσημέρι που αρκεί για δύο γεύματα. Καθημερινά εκτός Κυριακής.

? Μέχρι σήμερα πως τρέφοντας;

? Δυσκολοπερνούσαν? είτε έχουν παιδιά που δεν μπορούν, είτε δεν έχουν παιδιά, ή είναι κατάκοιτοι ή άρρωστοι? δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα εξοικονομούσαν το φαγητό τους. Χρήματα είχαν, φαγητό δεν είχαν? Είναι μια παράλληλη προσπάθεια με το Τμήμα Ευημερία. Βρισκόμαστε σε στενή συνεργασία με το κρατικό αυτό τμήμα.

ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

? Μαζί με το σώμα τρέφετε και την ψυχή των μελών και φίλων του ιδρύματος;
? Ένας δεύτερος τομέας είναι η πνευματική προσφορά. Κάθε Τρίτη γίνονται συγκεντρώσεις αντρών και κάθε Τετάρτη γυναικών στην αίθουσα εκδηλώσεων. Αναπτύσσονται θέματα, θρησκευτικά, πολιτιστικά, εθνικά, κοινωνικά και άλλα. Στόχος η συστηματική καλλιέργεια των ανθρώπων.

? Υπάρχει και η λειτουργική-μυστηριακή προσφορά;

? Ναι όταν τελείται η Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου, αμέσως μετά έρχεται ο κόσμος στο αρχονταρίκι για ένα κεραστικό, για ανταλλαγή, μιας κουβέντα.
? Παράλληλα προσφέρετε και φιλοξενία σε διάφορους ανθρώπους;

? Μια άλλη δραστηριότητα είναι φιλοξενία, στον τρίτο όροφο του κέντρου, όπου φιλοξενούμε ανθρώπους της εκκλησίας, είτε από το εξωτερικό είτε από την Κύπρο, κυρίως όμως μοναχούς, από το Αγιο Ορος, τη Ρωσία και από αλλού, που έρχονται εδώ είτε για μια ομιλία, είτε για μια εκδήλωση, είτε για οτιδήποτε άλλο και χρειάζεται να διανυκτερεύσουν στο Παριλίμνι.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

? Μιλήστε μας και για τη σχολή για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

? Μια άλλη προσφορά είναι η σχολή για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, η οποία καταλαμβάνει το ισόγειο. Φοιτούν εδώ γύρω στα 50 παιδιά με ειδικές ανάγκες από όλη την ελεύθερη Αμμόχωστο. Προσφέρονται εδώ μαθήματα φυσιοθεραπείας, εργασιοθεραπείας, λογοθεραπείας και ήταν κάτι που έλειπε από την περιοχή.
? Ποιοι διδάσκουν;

? Οι εκπαιδευτικοί είναι προσοντούχοι, με πτυχίο και ειδική εκπαίδευση. Η σχολή διοικείτε από το σύνδεσμο γονέων και φίλων των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Υπάρχουν επιτροπές, που επιλαμβάνονται των διαφόρων προβλημάτων?

ΜΕ ΧΡΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

? Θυμίζει λίγο μοναστήρι το κέντρο, αφού διαθέτει Αρχονταρίκι, αίθουσα φιλοξενίας, τραπεζαρία?

Μέσα στα πλαίσια της εκκλησία έτσι και οι όροι και είναι εκκλησιαστικοί.

Υπάρχει έντονο το ελληνικό νησιώτικο και ειδικότερα κυκλαδίτικο χρώμα. Το καμπαναριό η άσπρη πέτρα?

Ο αρχιτέκτονας ο Γεώργιος Αξιώτης, είναι από την Αθήνα, είναι δόκτωρ ναοδομίας, και ήρθε, είδε την περιοχή και το περιβάλλον, όπου θα κτιζόταν το παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου, καθώς και το κτήριο του ΚΕΠΑ και εισηγήθηκε το συγκεκριμένο σχέδιο.

ΔΥΟ ΑΥΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΝΕ

Στο αρχονταρίκι του ΚΕΠΑ, υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των μελών και φίλων του ιδρύματος. Στο τουριστικό Παραλίμνι υπάρχει ανάγκη επικοινωνίας, είναι κάτι που εξέλιπε από το δήμο;

Πριν πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο ένας καθηγητής έλεγε ότι αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι δύο αυτιά πρόθημα να τον ακούσουν? πριν πολλά χρόνια?. Αν αυτό ισχύει τότε? φανταστείτε τη συμβαίνει σήμερα. Οι άνθρωποι θέλουν ένα άνθρωπο να κουβεντιάσουν να πουν το πρόβλημα τους, αυτό που τους απασχολεί, και λέγοντας το πρόβλημα σου το έλυσες κατά το ήμισυ. Οι άνθρωποι που συχνάζουν εδώ είναι άνθρωποι με τα ίδια προβλήματα, τους ίδιους προβληματισμούς?. “Ταιριάζουν τα σκουφιά τους”.

Τουρισμός, ναρκωτικά, και άλλα σύγχρονα προβλήματα, απασχολούν το κέντρο, είναι μέρος των δραστηριοτήτων του; Οι νέοι έχουν θέση εδώ;

Έχουμε αρκετούς νέους που συχνάζουν εδώ, από 20-35 χρόνων. Έχουμε πολλά παιδιά τα οποία έφτιαξαν και το δικό τους σύνδεσμο. Δραστηριοποιούνται σε διάφορες εκδηλώσεις, είτε φιλανθρωπικές, είτε πολιτιστικές, είτε μορφωτικές. Όλες αυτές οι δραστηριότητες, έρχονται και ενεργούν ως τροχοπέδη, στα προβλήματα των ναρκωτικά και τα άλλα προβλήματα που φέρνει ο τουρισμός.

Προβλήματα υπάρχουν στο ΚΕΠΑ;

Θα θέλαμε αλλά όσοι έρχονται εδώ το νοιώθουν δικό τους. Όσοι έρχονται εδώ νοιώθουν ότι είναι πολύ δικό τους. Δεν το βλέπουν ως ξένο? που έρχονται και δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν.

Τα επόμενα σχέδια;

Τώρα κτίζουμε το γεροκομείο και για το σκοπό αυτό όλοι τρέχουν. Με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις συλλέγουμε λεφτά και σ’ αυτό βοηθούν η δική μας Κυριακού Πελαγία και το μουσικό σχήμα Μεσόγειος.

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ ΤΟ ΓΕΡΟΚΟΜΕΙΟ

Υπάρχει προβληματισμός, μήπως η ιδρυματοποίση των ηλικιωμένων, δεν είναι η καλύτερη λύση;

? Την στέγη ηλικιωμένων δεν το βλέπω ότι είναι κάτι που το κάνουμε, για να το κάνουμε. Είναι ένα αναγκαίο κακό. Θα ήταν το ιδανικό, να μένουν οι γέροι εκεί που γεννήθηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν τα παιδιά τους? μέχρι να φύγουν, όσα χρόνια τους χαρίσει ο Θεός. Σήμερα όμως είμαστε εργαζόμενοι και οι άντρες και οι γυναίκες. Οι ηλικιωμένοι μένουν στο σπίτι χωρίς να υπάρχει κάποιος να τους συμπαρασταθεί. Σε κάποια στιγμή που πρέπει να πάρουν τα φάρμακα, να φάνε, να κάνουν μπάνιο? όταν παθαίνουν ημιπληγίες, εγκεφαλικά, χάνουν τον έλεγχο?Θα πρέπει να έχουν δίπλα τους, ένα άνθρωπο? Δεν θα ήθελα να δοθεί η ευκαιρία, κτίζοντας αυτή τη στέγη, ο κάθε ένας να πετάξει τον ηλικιωμένο παππού, ή γιαγιά. Αντίθετα θα δεχόμαστε άτομα που είναι απολύτως αναγκαίο, να εγκαταλείψουν το περιβάλλον τους. Η στέγη που έχουμε εδώ δεν είναι μια εμπορική επιχείρηση, με σκοπούς το κέρδος. Από τη πρώτη στιγμή, που βάλαμε το θεμέλιο λίθο, είπαμε ότι είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Θα ήθελα να μας ιεραρχήσετε τις προτεραιότητες σας;

Αυτοί που έχουν παιδιά, με ειδικές ανάγκες και γλίτωσαν την ταλαιπωρία, λένε ότι είναι το καλύτερο που έγινε ποτέ στο Παραλίμνι. Αυτοί που είναι κατάκοιτοι μας βάζουν πολλές ευχές. Η μητέρα μου, που είναι στο γεροκομείο, γιατί όλα τα παιδιά της είναι εργαζόμενα, αναμένει τη στέγη ηλικιωμένων?

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟ ΚΕΠΑ

? Από όλη αυτή τη δραστηριότητα τι σας μένει, τι είναι το σημαντικό που παρατηρείτε;

? Το κέντρο κτίστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Ένα θαύμα από το Θεό. Βάλαμε το θεμέλιο λίθο το 1986 στο πρώτο μνημόσυνο του Χριστόφορου, στο δεύτερο μνημόσυνο είχαμε έτοιμο το αρχονταρίκι και το επόμενο μνημόσυνο, έγιναν τα εγκαίνια της σχολής και όλου του κτηρίου.
? Κάποιο περιστατικό από τη οικοδόμηση του έργου;

? Όταν κουβέντιαζα με το Διευθυντή της Τράπεζα, για κάποιο δάνειο, με ρώτησε αν κάναμε μελέτη βιωσιμότητας. Του απάντησα ότι δεν καταλαβαίνω από όλα αυτά. Μου είπε ότι θα πάτε φυλακή. Τελικά δεν χρειάστηκε να πάω φυλακή, γιατί κάθε φορά που ερχόταν ο εργολάβος με το διατακτικό, ερχόταν κάποιος και πρόσφερε βοήθεια για το κέντρο.

? Τι σας συγκινεί ιδιαιτέρως;

? Με συγκινεί ιδιαίτερα το εκκλησάκι του Αγίου Χριστόφορου. Το Νοέμβριο του ’98 λειτούργησε για πρώτη φορά και λειτούργησε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια αγρυπνίας ο γέροντας τότε, του Μαχαιρά Αθανάσιος και νυν επίσκοπος Λεμεσού.

Στο σημείο ολοκληρώθηκε η συνομιλία και ακολούθησε η ξενάγηση στο Κέντρο, στο οποίο ξεχωρίζουν να σημειώσουμε, οι τοιχογραφίες, ιδιαιτέρως αυτές του θόλου, οι οποίες είναι ίσως μοναδικές, τόσο σε έμπνευση όσο και σε εκτέλεση. Πάντως εν κατακλείδι, αυτό που βιώσαμε και είδαμε στο “αμαρτωλό τουριστικό Παραλίμνι” ήταν μία έκπληξη, μια ανατροπή των παραστάσεων που ακούσαμε και είδαμε από την τηλεόραση. Ίσως εκεί που πλεόνασε η αμαρτία, υπερ-
επερίσσευσε η Χάρης?
Subscribe to posts
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ π. Ευέλθων Χαραλάμπους
posted Mar 31, 2012, 11:45 AM by Demetris Papaevelthontos [ updated Nov 19, 2012, 11:17 PM ]
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Ἦρθε κάποτε ὁ ἀββάς Ἀγάθων ἀπό τήν ἔρημο ὅπου ἀσκήτευε στήν πόλη νά πουλήσει τό ἐργόχειρό του, νά ἐξασφαλίσει τό λιτό φαγητό του. Κοντά στό δρόμο πού περπατοῦσε βρίσκει κάποιον ἀνάπηρο γέρο. Τόν ρώτησε ὁ γέρος· «Ποῦ πηγαίνεις, ἀββά;» καί τοῦ ἀπαντᾶ ὁ ἀββάς Ἀγάθων· «Στήν πόλη νά πουλήσω τό ἐργόχειρό μου». Τότε τοῦ λέει ὁ ἀνάπηρος· «Κάνε ἀγάπη καί πήγαινέ με μαζί σου ἐκεῖ». Τόν φορτώθηκε ὁ ἀββάς καί τόν ἔφερε στήν πόλη καί τοῦ λέει ὁ ἀνάπηρος γέρος· «Ἐκεῖ πού πουλᾶς τά πράγματά σου, ἐκεῖ νά μέ βάλεις».

Ὁ Ὅσιος ἔκανε ὅπως τοῦ ζήτησε. Τότε, ὅταν πουλοῦσε κάτι, τοῦ ἔλεγε ὁ ἀνάπηρος· «Πόσο πούλησες τό καλάθι;». «Τόσο», τοῦ ἔλεγε. «Ἀγόρασέ μου μιά τυρόπιτα σέ παρακαλῶ, πού ἔχω ἀπό χθές βράδυ νά φάω». «Μετά χαρᾶς», τοῦ λέγει ὁ Ὅσιος, καί τοῦ ἀγόραζε. Καί πάλι πουλοῦσε ὁ ἀββάς ἄλλο σκεῦος, καί τοῦ ἔλεγε ὁ ἀνάπηρος· «Κι αὐτό τό καλάθι πόσο τό πούλησες;». «Τόσο». Καί ἔλεγε· «ἀγόρασέ μου μιά πορτοκαλάδα πού διψῶ». «Μετά χαρᾶς», τοῦ ἀποκρίνεται πάλι ὁ Γέροντας. Καί τοῦ τήν ἀγόραζε.

Ἀφού λοιπόν ὁ ἀββάς πούλησε ὅλα του τά σκεύη καί ξόδεψε ὅλα τά χρήματα γιά τόν προστατευόμενό του, ἑτοιμάστηκε νά φύγει. Τοῦ λέει ὁ γεροντάκος· «Φεύγεις;» Τοῦ ἀπαντᾶ ἐκεῖνος «Ναί». «Κάνε πάλι ἀγάπη καί πήγαινέ με ἐκεῖ πού μέ βρῆκες», τοῦ ζητᾶ ὁ ἀνάπηρος. Ὁ ἀββάς τόν σήκωσε στούς ὤμους νά τόν πάει στόν τόπο του.

Σάν ἔφτασε στό μέρος ἀπ’ ὅπου εἶχε παραλάβει τόν ἀνάπηρο γέρο κι ἑτοιμαζόταν νά ἀποθέσει κάτω τό ζωντανό του φορτίο, ἀκούει μιά γλυκειά φωνή νά τοῦ λέγει:

–Εὐλογημένος νά εἶσαι , Ἀγάθων, ἀπό τόν Θεό, καί στόν οὐρανό καί στή γῆ.

Σήκωσε ὁ ἀββάς τά μάτια του νά δεῖ πιοός τοῦ μιλοῦσε. Ὁ δῆθεν γέρος εἶχε γίνει πλέον ἄφαντος, γιατί ἦταν Ἄγγελος σταλμένος ἀπό τό Θεό νά δοκιμάσει τήν ἀγάπη τοῦ Ὁσίου.

Πρόταξα στήν εἰσήγησή μου τοῦτο τό περιστατικό ἀπό τό Γεροντικό, γιατί ὁ Ἅγιος αὐτός ἔλαβε σωστά τό μήνυμα τῆς πρώτης καί μοναδικῆς ἐντολῆς πού μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος, καί ἀποτελεῖ τό πιό αὐθεντικό καί γνήσιο κίνητρο γιά ἐθελοντισμό.

Εἶναι γνωστή ἡ ἀπάντηση πού ἔδωσε ὁ Χριστός ὅταν ρωτήθηκε ἀπό κάποιον ποιά εἶναι ἡ σημαντικώτερη ἐντολή: «Νά ἀγαπήσεις, τοῦ ἀπάντησε, τό Θεό μέ ὅλη σου τήν καρδιά, μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς καί τῆς διάνοιάς σου· καί, συμπλήρωσε, τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου» (Ματ. 22, 37 – 38).

Αὐτή ἡ ἄνευ ὅρων καί ὁρίων ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τό Θεό εἶναι τό κλειδί τῆς ὅλης ὑπόθεσης. Γιατί ὁ ἄνθρωπος πού ἀγαπᾶ τό Θεό δέν μπορεῖ παρά νά ἀγαπᾶ καί ὅλα τά ἔργα τοῦ Θεοῦ. Δέν μπορεῖ γιά παράδειγμα ἕνας πού ἀγαπᾶ τό Θεό νά μήν ἀγαπᾶ καί τήν κτίση πού ἔφτειαξε ὁ Θεός: Τά ζῶα,τά δένδρα, τά φυτά, τά πουλιά, τή θάλασσα, τόν κόσμο πού τόν περιβάλλει γύρω του. Δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος πού ἀγαπᾶ τό Θεό νά κακοποιεῖ καί νά καταστρέφει, νά μολύνει καί νά εὐτελίζει τή δημιουργία τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα, προστατεύει καί φροντίζει, περιποιεῖται καί προστατεύει ὅλη τή ζωντανή καί ἄψυχη δημιουργία, τήν πανίδα καί τή χλωρίδα, τά ζῶα καί τά φυτά.

Ἀλλ’ ἐάν αὐτή εἶναι, καί πράγματι αὐτή πρέπει νά εἶναι, ἡ στάση τοῦ ἀνθρώπου πού ἀγαπᾶ τό Θεό πρός κάθε δημιούργημα, πόσο περισσότερο θά ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη του πρός τόν συνάνθρωπο, πού εἶναι ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ! Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μέ τή χριστιανική διδασκαλία ὁ ἄλλος, ὁ πλησίον, δέν εἶναι καθόλου ξένος. Εἶναι ἀδελφός καί οἰκεῖος. Καί, εἶναι πολύ γνωστό τό Πατερικό «εἶδες τόν ἀδελφό σου, εἶδες τόν Θεό σου· ἀνάπαυσες τόν ἀδελφό σου, ἀνάπαυσες τό Θεό σου». Κι ἀκόμη, προχωρώντας λέμε ὅτι ὁ ἄλλος δέν εἶναι ἁπλά ἀδελφός μας. Εἶναι κάτι περισσότερο. Εἶναι προέκταση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Εἶναι κι αὐτός, ὅπως κι ὁ κάθε ἕνας ἀπό ἐμᾶς, μέλος τοῦ ἰδίου σώματος: «Καθώς ἕνα σῶμα ἀποτελεῖται ἀπό πολλά μέλη, ἔτσι καί ἐμεῖς ὅλοι ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, τό Χριστό» (Ρωμ. 12, 4 -5) Εἴμαστε ὅλοι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Πλούσιοι καί φτωχοί, ὑγιεῖς καί ἀσθενεῖς, γραμματισμένοι καί ἀγράμματοι, ἄσημοι καί διάσημοι, μικροί καί μεγάλοι, πεινασμένοι καί χορτάτοι, ἄσπροι, μαῦροι, κόκκινοι, κίτρινοι, οἱ πάντες ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, ὅλοι οἱ χριστιανοί εἴμαστε συναρμοσμένοι στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καί ξέρουμε πολύ καλά ἀπό τήν πείρα μας ὅτι πολλές φορές συμβαίνει κάποιο μέλος νά πληγωθεῖ, νά πάσχει, νά πονεῖ, νά ὑποφέρει. Καί τί γίνεται ὅταν πάσχει ἕνα μέλος;

Στό ἐρώτημα αὐτό ἀπαντᾶ πολύ ἁπλά ὁ ἀπόστολος Παῦλος: εἴτε πασχει ἕν μέλος συμπάσχει πάντα τά μέλη εἴτε δοξάζεται ἕν μέλος συγχαίρει πάντα τά μέλη (Α΄Κορ. 12,26). Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχει ὅλο τό σῶμα. Ὅταν πονάει τό χέρι ἤ τό πόδι ἤ τό στομάχι ὅλο τό σῶμα βρίσκεται σέ στενοχωρία, ὅλο τό σῶμα βρίσκεται σέ δυσάρεστη κατάσταση. Καί τότε, βέβαια, δέν μποροῦμε νά μείνουμε ἀδιάφοροι μπροστά στόν πόνο ἑνός μέλους μας. Οὔτε, βέβαια, τό ἀποκόπτουμε ἀπό τό σῶμα καί τό πετοῦμε στόν κάλαθο, γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τήν ἐνόχληση πού μᾶς προκαλεῖ. Ἀντίθετα, κάνουμε τό πᾶν, νά ἀνακουφίσουμε καί νά θεραπεύσουμε τό μέλος πού πονεῖ καί ὑποφέρει, γιά νά ἀνακουφιστεῖ ὁλόκληρο τό σῶμα. Ἀκριβῶς τήν ἴδια τοποθέτηση καί ἀντιμετώπιση κάνει ἡ Ἐκκλησία γιά τά πάσχοντα μέλη της.

Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας πραγματικά χριστιανός, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, νά βλέπει ἕνα συνάνθρωπό του νά πονεῖ καί νά ὑποφέρει, νά στερεῖται καί νά δυσκολεύεται, καί ὁ ἴδιος νά μήν αἰσθάνεται δυσκολεμένος καί πονεμένος. Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας πραγματικά χριστιανός, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, νά βλέπει τόν συνάνθρωπό του πεινασμένο ἤ νά εἶναι ἄρρωστος ἤ ἀνήμπορος ἤ μοναξιασμένος κι αὐτός νά μήν συγκινεῖται καί νά μήν κινεῖται πρός αὐτόν μέ ἀγάπη. Εἶναι ἀδύνατο νά εἶναι κάποιος χριστιανός καί νά παρακολουθεῖ ἀνάλγητος τόν ἀνθρώπινο πόνο καί νά μήν κάνει βήματα ἀγαπητικά πρός τόν ἀναγκεμένο συνάνθρωπό του.

Ὅταν βέβαια μιλᾶμε γιά ἀγάπη δέν ἐννοοῦμε τή θεωρητική, αὐτήν πού γίνεται ἐπί τό θεαθῆναι, τήν ἀγάπη τῶν λόγων. Γιατί στίς μέρες μας ὑπάρχει πληθωρισμός λόγων. «Ὅταν κάποιος ἀδελφός σου ἤ μιά ἀδελφή σου δέν ἔχουν ροῦχο νά φορέσουν καί στεροῦνται κι αὐτή τήν καθημερινή τροφή καί κάποιος ἀπό σᾶς πού θά τούς ἰδεῖ τούς πεῖ νά πᾶτε στό καλό, νἄχετε ζεστασιά καί χορτασμό, καί δέν τούς προσφέρετε τά ἀπαραίτητα, ποιό τό ὄφελος», ρωτᾶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος (Ἰακ. 2, 15 -16).

Μιλώντας γιά τό θέμα αὐτό ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει πώς «πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀγάπη δέν εἶναι κάτι τό προαιρετικό. Εἶναι ὑποχρέωση. Ὁφείλεις ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου, τόσο γιατί ἔχεις πνευματική συγγένεια μ’ αὐτόν, ὅσο καί γιατί εἶστε μέλος ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου. Ἄν λείψει ἡ ἀγάπη, ἔρχεται ἡ καταστροφή.

Ὀφείλεις, ὅμως, ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου καί γιά ἕναν ἄλλο λόγο: Γιατί ἔχεις κέρδος καί ὠφέλεια, ἀφοῦ μέ τήν ἀγάπη τηρεῖς τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὁ ἀδελφός πού ἀγαπᾶς γίνεται εὐεργέτης σου. Καί πράγματι, »τό οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ κλέψεις καί ὅλες γενικά οἱ ἐντολές συνοψίζονται σέ τούτη τή μία, τό ν’ ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου σάν τόν ἑαυτό σου« (Ρωμ. 13,9).

Καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός βεβαίωσε ὅτι ὅλος ὁ νόμος καί ἡ διδασκαλία τῶν προφητῶν συνοψίζονται στήν ἀγάπη (Ματ. 22,40). Καί κοίτα πόσο ψηλά τήν ἔβαλε: Καθόρισε δύο ἐντολές ἀγάπης καί τά ὅρια τῆς καθεμιᾶς. Ἡ πρώτη, εἶπε, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν Κύριο, τό Θεό σου· καί ἡ δεύτερη, τό ἴδιο σπουδαία, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου (Ματ. 22, 37 – 39). Τί μπορεῖ νά φτάσει τή φιλανθρωπία καί τήν καλοσύνη τοῦ Χριστοῦ! Τήν ἀγάπη σ’ Αὐτόν, μολονότι εἴμαστε ἀνυπολόγιστα κατώτεροί Του, τήν ἐξισώνει μέ τήν ἀγάπη στό συνάνθρωπό μας».

Ὅταν ὁ Χριστός μιλᾶ γιά ἀγάπη ἐννοεῖ τήν ἔμπρακτη ἀγάπη, τήν οὐσιαστική, τήν πραγματική, τήν ἐνεργό. Ἐξ ἄλλου ἡ ἐφαρμογή αὐτῆς τῆς πρακτικῆς ἀγάπης θά εἶναι καί τό βασικό κριτήριο ἀξιολόγησής μας κατά τή Δευτέρα Παρουσία. «Ἐλᾶτε, θά εἰπεῖ ὁ Χριστός, ἐλᾶτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ οὐράνιου Πατέρα μου νά παραλάβετε τήν προορισμένη γιά σᾶς ἀπό καταβολῆς κόσμου βασιλείαν· γιατί ἐπείνασα καί μοῦ δώσατε νά φάω, ἐδίψασα καί μοῦ ἐδώσατε νά πιῶ, ξένος ἤμουν καί μέ φιλοξενήσατε, ἤμουν γυμνός καί μέ ἐντύσατε, ἀρρώστησα καί μέ ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν στή φυλακή καί ἤρθατε νά μέ δεῖτε…» (Ματ. 25, 34 – 36).

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο τό γεγονός ὅτι ταυτίζει ὁ Χριστός τόν ἑαυτό του μέ τούς πεινασμένους, τούς διψασμένους, τούς ἄστεγους, τούς γυμνούς, τούς ξυπόλυτους, τούς ἄρρωστους, τούς φυλακισμένους. Κι ὅ,τι προσφερθεῖ σ’ αυτούς τό χρεώνεται γιά νά τό ξεπληρώσει ἐκεῖνος.

Αὐτή ἡ ἀγάπη, ἡ ἔμπρακτη κι ὄχι ἡ θεωρητική, εἶναι τό ζητούμενο, γιατί εἶναι ἡ μόνη δύναμη πού μπορεῖ νά κινήσει τόν ἄνθρωπο μέ διάθεση συμπαράστασης καί συναντίληψης, εὐεργετικά πρός κάθε συνάνθρωπο πού βρίσκεται σέ μιά δύσκολη περίσταση.

Στήν ἐποχή μας, ἔστω καί ἄν ἡ κρατική μέριμνα πρός τούς πάσχοντες καί ἀδυνάτους εἶναι νομοθετημένη καί κεκτημένο δικαίωμα τῶν πολιτῶν, δέν παύει νά εἶναι ἀπαραίτητη ἡ παρέμβαση τῆς Ἐκκλησίας, τῶν χριστιανῶν, στά θέματα αὐτά. Ἐξ ἄλλου, αὐτοί πού πονοῦν καί ὑποφέρουν, αὐτοί πού στεροῦνται καί κακοπαθοῦν, εἴτε εἶναι ἡλικιωμένοι, εἴτε παιδιά μέ εἰδικές ἀνάγκες, εἴτε πολιτικοί ἤ κάθε ἄλλης μορφῆς πρόσφυγες, εἴτε ἄρρωστοι εἴτε παντοιοτρόπως «κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι», δύσκολα ἀναπαύονται μέ τό τυπικό στεγνό πολλές φορές γράμμα τοῦ νόμου. Τούς εἶναι ἀπαραίτητο τό τρυφερό χάδι, τό ζεστό χαμόγελο, ὁ ἐνθαρρυντικός λόγος, τό ἀνοικτόκαρδο χαμόγελο τοῦ ἐθελοντῆ τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης. Γι’ αὐτό καί στίς μέρες μας, ὅπου «ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν», εἶναι περισσότερη ἀπό ἀπαραίτητη ἡ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀνθρώπων της σ’ αὐτές τίς ἐπάλξεις τοῦ χρέους.

Βέβαια ἡ Ἐκκλησία δέν περίμενε τίς δικές μου ὑποδείξεις γιά νά ἀναλάβει τό χρέος της. Ἀπό τόν 4ο αἰώνα, ὅταν σταμάτησαν οἱ διωγμοί μέχρι σήμερα συσσίτια, στέγες ἡλικιωμένων, ὀρφανοτροφεῖα, ἰατρεῖα, θεραπευτικές μονάδες ἀπεξάρτισης ἀπό ναρκωτικά καί ἀλκοολοῦχα ποτά, στέγες ἀναπήρων καί ἀτόμων μέ ἰδιαίτερες ἀνάγκες ἀποτελοῦν τή διαχρονική μαρτυρία ἀγάπης καί ἔμπρακτο ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν ἕνα μικρό μέρος τῆς φιλανθρωπικῆς προσφορᾶς της, στό ὁποῖο ἐκδαπανῶνται κληρικοί καί πιστοί μέ ἕνα μόνο στόχο: Τή στήριξη τοῦ πάσχοντος ἀνθρώπου, τήν ἀνακούφιση τοῦ πονεμένου μέλους τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, χωρίς διακρίσεις καί διαχωρισμούς. Ἐνοριακά φιλόπτωχα ταμεῖα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί τῶν Μητροπόλεων προσφέρουν τή βοήθεια καί τή συμπαράστασή τους σέ ὅλους ὅσοι ἔχουν ἀνάγκη ἀνεξαρτήτως φύλου, καταγωγῆς, χρώματος καί θρησκείας. Ὅπως ἀκριβῶς συνέβαινε τόν 4ο αἰώνα, ὅταν οἱ κατατρεγμένοι καί οἱ φτωχοί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἕβρισκαν καταφύγιο στά νοσοκομεῖα καί τά πτωχοκομεῖα πού εἶχε δημιουργήσει ὁ πρωτοπόρος τοῦ ἐθελοντισμοῦ Μέγας Βασίλειος· ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος πού δημιούργησε ἕνα ὀργανωμένο σύστημα κοινωνικῆς πρόνοιας μέ τήν ἵδρυση μιᾶς σειρᾶς ἱδρυμάτων. Τό 368, ἡ «Βασιλειάδα», ὅπως ὀνομαζόταν, ἀποτελοῦσε τό κέντρο τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Ἀπό τούς πρώτους αἰῶνες, ἡ Ἐκκλησία ἀνέπτυξε φιλανθρωπική δραστηριότητα φροντίζοντας τούς φτωχούς, τίς χῆρες, τά ὀρφανά καί τούς ἀναπήρους. Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τό φιλανθρωπικό της ἔργο, ἀλλά καί τήν προσπάθειά της νά παρέμβει οὐσιαστικά στά προβλήματα πού δημιούργησαν οἱ νέες συνθῆκες ζωῆς καί ἡ ἀποξένωση τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄστεγοι, τά θύματα τῶν ναρκωτικῶν, οἱ κακοποιημένες γυναῖκες, οἱ ἄγαμες μητέρες καί οἱ κάθε μορφῆς πρόσφυγες εἶναι ὁρισμένες ἀπό τίς εὐαίσθητες κοινωνικές ὁμάδες γιά τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία δείχνει, ἰδιαίτερα τά τελευταῖα χρόνια, τό ἐνδιαφέρον της.

Ἡ «Βασιλειάδα» ἦταν τό κέντρο τῆς φιλανθρωπικῆς δράσης τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. «Μιά νέα πόλη» ὅπως τήν περιέγραφε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Περιελάμβανε ἕναν μεγαλοπρεπή Ναό, νοσοκομεῖο – μέ πλήρη ἐξοπλισμό καί μεγάλο ἀριθμό γιατρῶν, νοσοκόμων καί βοηθητικοῦ προσωπικοῦ-, ὅλοι ἐθελοντές μοναχοί καί καλόγριες, λεπροκομεῖο, πτωχοκομεῖο, ὀρφανοτροφεῖο καί γηροκομεῖο. Ἐπίσης εἶχαν ἀνεγερθεῖ οἰκήματα γιά τή φιλοξενία τῶν κληρικῶν καί τοῦ προσωπικοῦ πού ἐθελοντικά ὑπηρετοῦσε στά ἱδρύματα ἀλλά καί γιά τούς ἄρχοντες, τούς κρατικούς λειτουργούς καί τούς πολίτες ἀπό ἄλλες περιοχές πού ἐπισκέπτονταν τή «Βασιλειάδα».

Ἐάν ἔτσι τεκμηριώνεται ἐκκλησιαστικά ὁ ἐθελοντισμός, ποιός μπορεῖ νά ὀνομάζεται χριστιανός καί νά ἀδιαφορεῖ στήν πρόσκληση; Στίς μέρες μας, ὅπου ἔχει περισσεύσει ἡ εὐμάρεια τῶν προνομιούχων, ἔχει πλεονάσει καί ὁ συσσωρευμένος πόνος τῶν κακοπραγούντων. Μιά ματιά γύρω μας ἀποτελεῖ βοερή πρόσκληση καί ἰσχυρή πρόκληση.

Βέβαια ὅλα αὐτά γιά νά λειτουργήσουν χρειάζονται κόπο καί μόχθο, θυσίες καί δάκρυα, ἀγρύπνια καί θυσιαστική προσφορά, μέ ἀκρογωνιαῖο λίθο τήν ἀγάπη καί τήν πίστη στό Θεό. Ὁ Μέγας Βασίλειος περνοῦσε τόν περισσότερο καιρό κοντά στούς ἀνθρώπους πού εἶχαν ἀνάγκη. Πρόσφερε τίς ὑπηρεσίες του στό νοσοκομεῖο καί τό λεπροκομεῖο, ἀξιοποιώντας τίς γνώσεις του στήν Ἰατρική.

Ἄρχισα μέ μιά ἱστορία ἀπό τό Γεροντικό. Ἔτσι καί θά κλείσω: Ἕνας Γέροντας ἔμενε μόνος πολύ βαθειά στήν ἔρημο. Ἕνας ἄλλος ἀδελφός, ἀπό ἀγάπη κινούμενος, διέσχιζε τακτικά τήν καυτή ἔρημο γιά νά πάρει στό Γέροντα λίγο νερό καί λίγο παξιμάδι. Ἀντιλαμβάνεστε ὅτι τό ἐγχείρημά του ἦταν πολύ κοπιαστικό. Μιά πολύ ζεστή ἡμέρα, πού ὁ ἥλιος ἔκαιγε πέτρες, ὁ ἀδελφός βρισκόταν στό δρόμο νά πάει νά ἀνακουφίσει τό Γέροντα. Μιά στιγμή δέν πρόσεξε, γλίστρισε καί κτύπησε τό πόδι του. Τώρα προχωροῦσε μέ πολύ κόπο καί πολλούς πόνους, σχεδόν κλαίοντας. Γιά μιά στιγμή ἀντιλήφθηκε κάποιον νά τόν ἀκολοθεῖ. Γυρνᾶ πίσω του καί βλέπει ἕναν Ἄγγελο. «Γιατί κλαῖς κι ἀναστενάζεις ἀββά;» Τόν ρώτησε ὁ Ἄγγελος. Τότε ἐκεῖνος τοῦ ἔδειξε τό πληγωμένο του πόδι. «Πάψε νά κλαῖς καί νά ἀναστενάζεις γι’ αὐτό τό τιποτένιο πράγμα», τόν πρόσταξε ὁ Ἄγγελος. «Τόν κόπο καί τά βήματα πού κάνεις γιά τήν ἀγάπη τοῦ ἀδελφοῦ τά ἔχω μετρημένα καί θά πάρεις τήν ἀμοιβή σου ἀπό τό Θεό».

Εὐχαριστῶ.

Πρωτοπρεσβύτερος Εὐέλθων Χαραλάμπους

Ἁγία Νάπα, Νοεμβρίου 7, 2009

ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΝΟΣΤΟΣ (π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους)
posted Oct 19, 2009, 1:40 PM by Demetris Papaevelthontos [ updated Apr 7, 2012, 9:30 AM ]
ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΝΟΣΤΟΣ

π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Παραλίμνι 2011

(απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους)

O Άγιος Γεώργιος Σπαθαρικού είναι κατεχόμενο χωριό της Κύπρου της περιφέρεια Αμμοχώστου στη περιοχή της Μεσαορίας της επαρχίας Αμμοχώστου. Συνορεύει με τα χωριά Σπαθαρικό, Αρναδί και Σύγκραση , απέχει 18 χιλιόμετρα από την πόλη της Αμμόχωστου και βρίσκετε σε υψόμετρο 20 μέτρα .

Στη απογραφή του 1960 είχε 421 κατοίκους , σε αυτή του 1960 446 και το 1973 464 κάτοικους. Ήταν αμιγώς ελληνικό χωριό με σχολείο . Το 1974 καταλείφθηκε από τον τούρκικο στρατό και οι Έλληνες κάτοικοι του εκτοπίστηκαν. Ο κεντρικός ναός του χωριού ήταν ο Άγιος Γεώργιος ενώ είχε και μια δεύτερη μικρότερη αφιερωμένη στη Παναγία.

Ιερών και Οσίων Νόστος

Το Ιερών και Οσίων Νόστος είναι ένα από τα τελευταία βιβλία του μακαριστού π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους. Σ’ αυτό γράφει για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια των 4 χωριών της περιοχής μας, Σπαθαρικού, Αρναδιού, Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικού και Σύγκρασης. Είχε επισκεφθεί επανειλημμένως την περιοχή μέχρι να τα καταφέρει να εξασφαλίσει τις απαραίτητες φωτογραφίες. Τελικά τα κατάφερε, παρά τις δυσκολίες που του προέβαλλαν οι κατακτητές.

Εισαγωγή

Ανάμεσα στα τόσα χωριά και τις πολιτείες μας, τα οποία απο το μαύρο καλοκαίρι του 1974 στενάζουν κάτω από την μπότα του πιο βάρβαρου κατακτητή, συγκαταλέγονται και τέσσερα μικρά χωριά, εκεί στο βορειοανατολικό άκρο του ωραίου μεσαρίτικου κάμπου. Τέσσερα μικρά χωριά, με φιλήσυχους, απλοϊκούς, εργατικούς ανθρώπους που όλοι κι όλοι μόλις που ξεπερνούσαν τις δυο χιλιάδες ψυχές. Μιλάμε για το Σπαθαρικό, το Αρναδί, τον Άγο Γεώργιο του Σπαθαρικού και τη Σύγκραση.

Αυτά τα τέσσερα χωριά τα θεωρώ δικά μου χωριά. Στον Άγιο Γεώργιο του Σπαθαρικού είδα το φως της ζωής, ενώ με τα υπόλοιπα με συνδέουν οι παιδικές και νεανικές αναμνήσει και φιλίες των δεκαοκτώ πρώτων χρόνων της ζωής μου. Παιδικές και νεανικές αναμνήσεις διατηρούνται ολοζώντανες στη μνήμη μου από τα χωριά αυτά, που μπορούσε κανείς να τα θεωρήσει μια κοινότητα. Τόσο πολύ γειτνίαζε το ένα με το άλλο.

Σαν να ‘ταν χθες που περπατητοί πηγαίναμε με τη γιαγιά Ουρανία στο Αρναδί,το χωριό της, να προσκυνήσυμε τον Άγιο Ανδρόνικο και να επισκεφούμε τους συγγενείς μας. Και πιο πέρα, στο Σπαθαρικό, το χωριό του παππού Χαράλαμπου, να δούμε τους δικούς του συγγενείς. Αλλά και με πόση ανυπομονησία δεν περιμέναμε κάθε χρόνο το πανηγύρι του Αγίου Προκοπίου, να πάμε και πάλι με τα πόδια στη Σύγκραση. Τη Σύγκραση την επισκεφτόμαστε και για έναν άλλο λόγο. Κάθe μήνα, καβάλλα στο γαϊδούρι μας, μεταφέραμε το σιτάρι να μας το αλέσει ο μυλωνάς (μόνο στη Σύγκραση υπήρχε αλευρόμυλος), για το απαραίτητο ψωμί της οικογένειας.

Τα απογεύματα των Κυριακών, νεαρά παιδιά τότε, μαζί με τους φίλους μου παίρναμε τα ποδήλατά μας και τριγυρνούσαμε στους δρόμους και στα χωράφια των χωριών μας. Απολαμβάναμε τη φύση, χαιρόμαστε το πράσινο, προσκυνούσαμε στα ξωκλήσια μας, χαιρόμαστε τη ζωή μας. Η τηλεόραση και τα άλλα σύγχρονα μέσα αναψυχής (;) δεν είχαν φτάσει τότε στα χωριά μας, γι’ αυτό και η ζωή μας ήταν πιο φυσική. Ζωή μας ήταν η οικογένεια, τα περιβόλια, τα χωράφια, το σχολείο, οι εκκλησίες μας, τα παιχνίδια στην πλατεία του χωριού, τα παραμύθια της γιαγιάς, οι θρύλοι και οι παραδόσεις του τόπου μας, της θρησκείας μας, της αγαπημένης πατρίδας μας.

Οι άνθρωποι των χωριών αυτών, κατ’ εξοχήν γεωργοί, κτηνοτρόφοι και περιβολάρηδες, τεχνίτες και εργάτες, διακρίνονταν για την απλοϊκή θρησκευτικότητα και την πίστη τους, όπως και οι άλλοι Κύπριοι. Εργαζόντουσαν σκληρά όλη την εβδομάδα, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της αγροτικής ζωής, για να βγάλουν τίμια και με τον ιδρώτα τους το ψωμί τους. Τις Κυριακές και τις γιορτές κατέφευγαν στις εκκλησιές και στα ξωκλήσια τους, παρακαλώντας τον Θεό και τους Αγίους να τους χαρίζουν κάθε καλό. Ήξεραν να κάνουν τον σταυρό τους μόλις ξυπνήσουν, ευχαριστούσαν τον Θεό για το φτωχικό φαγητότους, παρακαλούσαν τον Θεό να τους στείλει βροχή, να έχει καλά αυτούς, τα παιδιά και τα ζωντανά τους. Αγαπούσαν τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια τους και φρόντιζαν να διατηρούν πάντοτε αναμμένα τα καντήλια των Αγίων.

Αλλά και τα απογεύματα των καθημερινών, όταν κάποια ανάγκη το απαιτούσε, με ένα μπουκάλι λάδι στο χέρι έπαιρναν οι γυναίκες τον δρόμο για τα ξωκλήσια. Άναβαν το καντήλι, σκούπιζαν τον χώρο, έκαμναν τις μετάνοιές τους κι εμπιστεύονταν το πρόβλημά τους στην Παναγία και στους Αγίους. Σπόγγιζαν στο μαντήλι τα δάκρυά τους, κι αναπαυμένες γυρνούσαν στο σπίτι τους. Ήταν βέβαιες ότι ο Θεός θα απαντούσε στο ταπεινό αίτημά τους.

Όλα αυτά μέχρι τον Αύγουστο του 1974.

Από τον Αύγουστο του 1974, που διωγμένοι από τον Αττίλα εγκατέλειψαν τα χωριά τους οι νόμιμοι κάτοικοί τους, όπως συνέβη με τα σπίτια και τις περιουσίες των ανθρώπων, έτσι και οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια των Αγίων έμειναν στο έλεος του ανελέητου Αττίλα. Και αυτός έδειξε όλη τη βαρβαρότητά του πάνω στα ιερά και σεβάσματα των χριστιανών.

Οι εκκλησιές λεηλατήθηκαν, πορτοπαράθυρα αφαιρέθηκαν, οι εικόνες, τα ιερά σκεύη, τα εκκλησιαστικά βιβλία, οι καμπάνες και όλος ο λειτουργικός εξοπλισμός κλάπηκε, όλες οι αγιογραφίες καταστράφηκαν, τάφοι και μνημεία συλήθηκαν, άγιες Τράπεζες βεβηλώθηκαν, αγιάσματα εμιάνθησαν, κάθε τι το ιερό και όσιο καταπατήθηκε, εκκλησίες μεταβλήθηκαν σε τζαμιά, αποθήκες και στάβλους.

Πέραν της κακοποίησης που οι εκκλησιές μας υπέστησαν από τους κατακτητές, ο χρόνος εργάζεται κι αυτός ανελέητα σε βάρος τους. Έτσι, παραμένοντας για τόσα χρόνια αφρόντιστες, οι περισσότερες είναι ετοιμόρροπες ή σε ερειπιώδη κατάσταση. Αλειτούργητες για τόσα χρόνια, εγκαταλειμμένες, καταπατημένες, συλημένες και λεηλατημένες, αποτελούν θέαμα οικτρόν, που προκαλεί άφθονα θερμά δάκρυα.

Για να τις ζωντανέψω στη μνήμη των παλαιοτέρων και για να τις κάνω γνωστές στους νεότερους, επισκέφθηκα τις εκκλησιές των χωριών αυτών, τις φωτογράφισα στη σημερινή τους κτάσαση και τις παρουσιάζω μέσω της μικρής αυτής έκδοσης.

Βέβαια το εγχείρημα δεν ήταν και τόσο εύκολο, γι’ αυτό και χρειάστηκε να πάω και να ξαναπάω αρκετές φορές, ώστε να μπορέσω να εξασφαλίσω τις απαραίτητες φωτογραφίες. Τις περισσότερες φορές μου έφραζε το δρόμο κάποιος από τους εκεί, που με πλησίαζε με απειλητικές διαθέσεις όταν αντιλαμβανόταν ότι γινόταν φωτογράφιση των αθλιοτήτων που κάποιοι δικοί τους διέπραξαν.

Πόθος και ευχή μου να δημιουργηθούν σύντομα τέτοιες συνθήκες στο νησί μας, ώστε να μπορέσουμε όχι μόνο απλά να επισκεπτόμαστε, αλλά και να ανακτήσουμε τις εκκλησίες μας, για να τις συντηρήσουμε και να τις ξανακαινουργιώσουμε. Για να τις ξαναφέρουμε στην κατάσταση που βρισκόντουσαν το 1974, και μέσα σ’ αυτές να λατρεύουμε τον Θεό μας, όπως έκαμναν για αιώνες οι πρόγονοί μας, των οποίων η μνήμη να είναι αιώνια.

Ευχαριστώ τη σύζυγο και τα εγγόνια μου που με συνόδευαν στις επισκέψεις μου στα κατεχόμενα χωριά μας, και μαζί μου μοιράστηκαν τα ανάμικτα συναισθήματα που προκαλούσε κάθε επίσκεψη στα σκλαβωμένα μέρη μας.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

(Μετά τις επισκέψεις του στο Σπαθαρικό και στο Αρναδί και τις περιγραφές που κάνει γι’ αυτά τα χωριά και για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια τους, ο συγγραφέας παίρνει το δρόμο για τον Άγιο Γεώργιο)

Μετά το Αρναδί, ο επόμενος προορισμός είναι ο Άγιος Γεώργιος, περισσότερο γνωστός ως Άγιος Γεώργιος του Σπαθαρικού. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως όταν αρνήθηκαν οι κάτοικοι του Αρναδιού να δεχτούν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου από τον Σπαθάριο, την δέχτηκαν οι κάτοικοι αυτού του χωριού. Αργότερα, μάλιστα, την οικειοποιήθηκαν και αρνήθηκαν να την επιστρέψουν στους νόμιμους δικαιούχους της. Γι’ αυτό και πήρε το χωριό αυτή την προσωνυμία.

Στο Άγιο Γεώργιο του Σπαθαρικού κατοικούσαν μόνο Έλληνες, γεωργοί, κτηνοτρόφοι και τεχνίτες, γύρω στους 500 το 1974. Παρόλο που το χωριό αυτό με την ονομασία Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στο χάρτη της Κύπρου από τα χρόνια της Φραγκοκρατίας ως S. Zorzi, πολύ πριν πατήσουν το πόδι τους στην Κύπρο Οθωμανοί Τούρκοι, οι κατακτητές είχαν το θράσος να το μετονομάσουν Aygyn.

Αναχωρώντας από το Αρναδί, και προτού φθάσουμε στο χωριό, το πρώτο κτήριο που συναντούμε στο δεξί μας χέρι είναι ένα ξωκλήσι που ανήκει στο χωριό Άγιος Γεώργιος και είναι αφιερωμένο στην Παναγία. Δυο φορές τον χρόνο, την ημέρα της Γέννησης της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) και την ημέρα της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου) ετελείτο επίσημα η θεία λειτουργία στο ξωκλήσι αυτό.

Τις μέρες αυτές με το σήμαντρο στο χέρι περιόδευε ο καντηλανάφτης όλους τους δρόμους και τα σοκάκια του χωριού και καλούσε τους χριστιανούς στη Λειτουργία.

Τότε ολόκληρο το χωριό συγκεντρωνόταν εκεί στο εκκλησάκι της Παναγίας για να προσκυνήσουν τη χάρη της.

Ειδικά για τη δεύτερη γιορτή, την Υπαπαντή, μας κατατοπίζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Αναφέρει λοιπόν στο Ευαγγέλιό του ότι το γεγονός αυτό διαδραματίσθηκε 40 μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού. Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, η Παρθένος Μαρία, αφού συμπλήρωσε τον χρόνο καθαρισμού από τον τοκετό, πήγε στο ναό της Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ιωσήφ, για να εκτελεσθεί η τυπική αφιέρωση του βρέφους στον Θεό, κατά το “παν άρσεν διανοίγον μήτραν άγιον τω Θεώ κληθήσεται” και για να προσφέρουν θυσία, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δυο μικρά περιστέρια.

Κατά τη μετάβαση αυτή, δέχθηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του ο υπερήλικος Συμεών, λέγοντας “Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα…”

Το γεγονός αυτό αποτελεί άλη μία απόδειξη ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν ήλθε να καταργήσει τον Μωσαϊκό Νόμο, όπως ισχυρίζονταν οι Φαρισσαίοι κι οι Γραμματείς, αλλά να τον συμπληρώσει και να τον τελειοποήσει.

Η Υπαπαντή του Κυρίου γιορτάζεται από την Εκκλησία μας στις 2 Φεβρουαρίου. Αυτή τη μέρα, το 1974, τελέστηκε στην εκκλησία αυτή η τελευταία θεία Λειτουργία από τον αείμνηστο Παπαγιάννη Μιχαήλ, τελευταίο ιερέα του χωριού.

Δυστυχώς τα πολλα χρόνια που παραμένει ασυντήρητο κι απεριποίητο επέδρασαν καταστροφικά στο ξωκλήσι. Αλλά και οι εισβολείς φρόντισαν να κλέψουν τα πάντα. Ούτε αγία Τράπεζα, ούτε εικονοστάσι, ούτε εικόνες, ούτε τίποτε δεν σεβάστηκαν. Ρήμαξαν το ξωκλήσι. Ακόμα και τα πορτοπαράθυρα έχουν κλέψει. Η οροφή είναι και αυτή ετοιμόρροπη. Το εσωτερικό σου δίνει την αίσθηση ότι για τους κατακτητές είναι ένας σκουπιδότοπος.

Αφού εισέλθουμε στο χωριό και διασχίσουμε όλο τον δρόμο μέχρι την Πάνω Γειτνιά, θα συναντήσουμε την κεντρικά εκκλησία του χωριουύ, η οποία είναι αφιερωμένη στον άγιο Γεώργιo.

Ένας από τους δημοφιλέστερους αγίους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, ο Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος Γεώργιος, γεννήθηκε μεταξύ 275 και 281 στη Νικομήδεια της Βιθυνίας. Ο πατέρας του Γερόντιος καταγόταν από πλούια οικογένεια της Καππαδοκίας και ήταν στρατιωτικός και Συγκλητικός. Η μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης. Και οι δυο γονείς του Γεωργίου ήταν βπτισμένοι χριστιανοί.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια του Αγίου μετακόμισε στη Λύδδα, την πατρίδα της μητέρας του. Σε νεαρή ηλικία, ο Γεώργιος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και εντάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ικανότητες και την ανδρεία του κι έλαβε το αξίωμα του τριβούνου. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον προήγαγε σε δούκα (διοικητή) και κόμη (συνταγματάρχη) στο σώμα της αυτοκρατορικής φρουράς.

Το 303 μ.Χ. ο Διοκλητιανός άρχισε λυσσαλέους διωγμούς κατά των χριστιανών. Ο Γεώργιος αρνήθηκε να εκτελέσει τις διαταγές του και ομολόγησε την πίστη του. Ο αυτοκράτορας, που δεν περίμενε αυτή τη συμπεριφορά από έναν δικό του άνθρωπο, διέταξε να υποβάλουν τον Γεώργιο σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να απαρνηθεί την πίστη του.

Αφού τον λόγχισαν, του ξέσχισαν τις σάρκες με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα τον έριξαν σε λάκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Ο Γεώργιος υπέμεινε καρτερικά τα μαρτύρια και στις 23 Απριλίου του 303 αποκεφαλίστηκε στα τείχη της Νικομήδειας. Το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρισε την ίδια ή την επόμενη ημέρα, μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Λύδδα. Σε αυτόν τον μεγάλο Άγιο είναι αφιερωμένη η κεντρική εκκλησία του χωριού κι από αυτήν πήρε το όνομά του το χωριό.

Πρόκειται για μια πολύ όμορφη εκκλησία, ρυθμού βασιλικής, μονόκλιτη, με σαμαρωτή σκεπή, καλυμμένη με κουρασάνι, κι ένα υπέροχο καμπαναριό στην νοτιοανατολική γωνιά, δίπλα στο ιερό, διακοσμημένη με πολλά σκαλίσματα. Ακόμη και οι υδροχόες στη στέγη είναι σκαλιστές, και όταν βρέχει σου δίνουν την αίσθηση ότι το νερό βγαίνει από το στόμα δράκων ή άλλων θηρίων.
Η εκκλησία αυτή έχει για μένα προσωπικά ξεχωριστή σημασία, αφού μέσα σ’ αυτήν δέχθηκα σε νηπιακή ηλικία το άγιο Βάπτισμα, μέσα σ’ αυτήν μετάλαβα για πρώτη φορά των αχράντων Μυστηρίων, μέσα σ’ αυτήν διακονούσα μικρό παιδί παπαδάκι στο ιερό, μέσα σ’ αυτήν δέχθηκα τον πρώτο της ιερωσύνης βαθμό, τον του ιεροδιακόνου.

Η εκκλησία έχει τρεις μεγάλες εισόδους (στη νότια, στη βόρεια και στη δυτική πλευρά), ενώ μια μικρή πόρτα εξυπηρετούσε τις ανάγκες του ιερού. Πάνω από τη δυτκή είσοδο υπάρχει εντοιχισμένο ένα ορθογώνιο σκαλισμένο κόσμημα. Κάτω από την αγία Τράπεζα υπήρχε ανάγλυφη σε φυσικό μέγεθος μια μαρμάρινη γυναικεία μορφή, πιθανόν της αγίας Ελένης. Σήμερα, βέβαια, έχει κλαπεί, όπως και ολόκληρη η αγία Τράπεζα έχει εξαφανιστεί.

Παρ’ όλο ότι την εκκλησία την χρησιμοποιούν οι Τούρκοι σαν τζαμί, την έχουν εντελώς απεριποίητη. Εξωτερικά δίνει την εντύπωη ετοιμόρροπου κτηρίου. Εσωτερικά, επειδή την χρησιμοποιούν, την έχουν σε κάπως καλύτερη κατάσταση.

Η καμπάνα έχει αφαιρεθεί από τη θέση της κι οι εικόνες κλάπηκαν, το εικονοστάσι παραμένει στη θέση του, αλλά έχουν καταστραφεί τα υπέροχα σκαλίσματά του. Όλες οι εκόνες του τέμπλου, τόσο οι μεγάλες δεσποτικές που ήταν πολύ καλής τεχνοτροπίας, όπως και οι δύο ζώνες του Δωδεκαόρτου και των Αποστόλων, έχουν κλαπεί. Όλες οι εικόνες, καθώς και η εκκλησία, χρονολογούνται πριν από τον 18ο αιώνα. Η αγία Τράπεζα, όπως προαναφέρθηκε, ανασκάφτηκε και εξαφανίστηκε, όπως και όλα τα εντός της εκκλησίας.

Τα ανοίγματα του τέμπλου, εκεί που άλοτε βρίσκονταν εικόνες, τα κάλυψαν με χαλιά και αραβουργήματα. Ψηλά στην κορυφή του τέμπλου, στη θέση των λυπητερών, έχουν αναρτήσει το βδέλυγμα της ερημώσεως.

Τελευταίος ιερέας του Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικού ο αείμνηστος Παπαγιάννης. Διακόνησε την εκκλησία του χωριού του από το 1950 που χειροτονήθηκε μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο του 1974 που πήρε το δρόμο του ξεριζωμού. Χάρισε στην Εκκλησία τρεις γιους κληρικούς και μία κόρη μοναχή. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1986 άφησε κι αυτός την τελευταία του πνοή στην προσφυγιά, μακριά από την εκκλησία και το ποίμνιό του.

(Ο συγγραφέας, αφού τελειώνει τις περιγραφές του για τα τέσσερα χωριά, τα ιερά και τ όσιά τους, καταλήγει με τον επίλογό του)

Πραγματικά προκαλεί πόνο ψυχής και μόνο η επίκεψη στα ιερά και σεβάσμια αυτά προσκυνήματα που οι φτωχοί αλλά ευσεβείς πατέρες μας με τόση ευλάβεια ανήγειραν και συντηρούσαν. Όλα αυτά σήμερα, “κρίμασιν οις οίδεν Κύριος”, καταπατούνται και μολύνονται από λαόν αλλόθρησκον και ανόσιον, παράνομο και άδικον.

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε να ευδοκήσει ο Άγιος Θεός σύντομα να επικρατήσουν στον τόπο μας συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και ελευθερίας, ώστε τα ιερά αυτά προσκυνήματα να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους, για να υμνούμε μέσα σ’ αυτά “το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος.
Αμήν”. Γένοιτο.

π. Ευέλθων Χαραλάμπους

(Στο βιβλίο “Ιερών και Οσίων Νόστος” περιγράφονται οι εκκλησίες απ. Λουκά, αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίας, αγ. Γεωργίου και αγ. Προκοπίου. Επίσης τα ξωκλήσια Παραδεισώτισσας και Παραδεισιού (Σπαθαρικού), το παρεκλήσι αγ. Γεωργίου (Σπαθαρικό), το ξωκλήσι της Παναγίας (Αρναδί), το ξωκλήσι της Παναγίας (Άγιος Γεώργιος Σπαθ.), το εκκλησάκι της Παναγίας (Σύγκραση), η ημιτελής υπό ανέγεση εκκλησία αγ. Νικολάου (Σύγκραση) και η εκκησία και προσκύνημα των Αγίων Τριών Παίδων (Σύγκραση). Παρατίθενται οι βίοι και τα μαρτύρια των αγίων των χωριών μας, οι διάφορες γιορτές της Παναγίας που γιορτάζονταν στα ξωκλήσια μας, οι ιερείς των χωριών κ.ά.)

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΣΤΕΓΗΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ

Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ ΚΕ.Π.Α. ἀποφάσισε νὰ προχωρήσει σὲ ἐπέκταση τῆς Στέγης Ἡλικιωμένων. Ὁ μακαριστὸς π. Εὐέλθων Χαραλάμπους εἶχε προνοήσει πρὸ πολλοῦ τὸ ἔργο τῆς ἐπέκτασης τῆς Στέγης, γιὰ καλύτερη ἐξυπηρέτηση τῶν ἐνοίκων της. Τόσο τὰ σχέδια ὅσο καὶ οἱ σχετικὲς ἄδειες εἶχαν διεκπεραιωθεῖ πρὶν τὴν κοίμησή του. Ἐλπίζουμε, λοιπόν, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου, ὅλα νὰ πᾶνε κατ’ εὐχήν, καὶ ἡ Στέγη Ἡλικιωμένων του ΚΕ.Π.Α., νὰ εἶναι σὲ θέση στὸ ἐγγὺς μέλλον, νὰ προσφέρει περισσότερα σὲ περισσότερους.

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ – ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ

του Π. Καπαρδή

.
Η γερόντισσα Γαβριηλία λεει ότι το πιο τραγικό γεγονός στον κόσμο είναι να χάσει ο γονιός το παιδί του και σημειώνει ότι μόνο η Παναγία μπορεί να δώσει παρηγοριά, ενώ στην Ελλάδα είναι συχνή η ερώτηση που γίνεται όταν πεθάνει κάποιος. “Έχασε παιδί? ε?τότε πάει αναπαυμένος?”
Ένας ξακουστός ιερέας, ο πατήρ Ευέλθων, ο οποίος διακονεί στο Παραλίμνι, είχε το “προνόμιο” να δεχτεί τη μεγαλύτερη δοκιμασία που δίνει ο Θεός σε άνθρωπο, να χάσει το γιο του και μάλιστα ίσως στην καλύτερη του ηλικία, ενώ ήταν φοιτητής?
Όμως ο καλός Θεός, όπως λένε οι πατέρες της εκκλησίας δεν δίνει τίποτα περισσότερο σε κανένα από ότι μπορεί να αντέξει και ο πατήρ Ευέλθων άντεξε και αντέχει μαζί βεβαίως με την οικογένεια του και τα έργα του δεικνύουν τη δύναμη του “αντρός”? αλλά και τη Χάρη του Θεού.
Η συνομιλία έγινε στο πρωτοποριακό για την περιοχή αλλά και την Κύπρο, ίδρυμα που σύστησε στο Παραλίμνι, στη μνήμη του γιου του και φέρει και το όνομα άγιος Χριστόφορος.
Η πρώτη ματιά στο ίδρυμα σε παραπέμπει κατ’ ευθείαν στα ελληνικά νησιά, αφού τόσο η αρχιτεκτονική όσο και το όλο τοπίο, αποπνέουν την “αλμύρα της θάλασσας” και την “τραχύτητα του τοπίου”?
Η δεύτερη ματιά στο ίδρυμα, παραπέμπει σε μοναστηριακό περιβάλλον, αφού τόσο η διαμόρφωση του χώρου, με το αρχονταρίκι, την κουζίνα και τους ξενώνες, όσο και οι άνθρωποι που υπηρετούν σ’ αυτό, προσφέρουν από το υστέρημα της καρδιάς τους και όχι από βιοτική ανάγκη.

Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ

? Πατήρ Ευέλθων ποια ήταν η αιτία, ποια ήταν η πηγή της έμπνευσης σας για να προχωρήσετε στη δημιουργία αυτού του ιδρύματος;
? Όταν ζούσε ακόμη ο γιος μου ο Χριστόφορος, είχαμε σκεφθεί να κάνουμε σ’ αυτό το χώρο, ο οποίος ήταν περιουσία δική μας, ένα ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αυτήν την απόφαση την είχαμε πάρει τον Αύγουστο του 1995, το Νιόβη του ’95 ο Χριστόφορος πέθανε και έτσι ως οικογένεια αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε αυτή την απόφαση, στη μνήμη του. Με βάση αυτό προχωρήσαμε και φτιάξαμε το κέντρο προσφοράς και αγάπης Άγιος Χριστόφορος.
? Δεν υπήρχαν άλλα κέντρα και ιδρύματα στην περιοχή;

? Δεν υπήρχε παρόμοιο ίδρυμα και αναγκάζονταν οι γονείς, να παίρνουν τα παιδιά τους, είτε στη Λάρνακα, είτε στη Λευκωσία και ήταν μεγάλη ταλαιπωρία για τους ανθρώπους. Για να υποβληθεί ένα παιδί σε μία φυσιοθεραπεία ή εργασιοθεραπεία ή λογοθεραπεία, έπρεπε να ταξιδεύσει με το αυτοκίνητο, για δύο ώρες, να πάει και να έλθει. Το ταξίδι αυτό συνεπάγεται, κούραση για όλους αλλά και δεν ενδείκνυται, να υφίστανται τέτοια ψυχοσωματική δοκιμασία τα παιδιά.

? Πως κατορθώσατε να το φτιάξατε;

? Ως οικογένεια προσφέραμε το χώρο και το αρχικό ποσό. Αλλά όλος ο κόσμος, μας συμπαραστάθηκε και πρόσφερε τον οβολό του. Από το δημαρχείο μέχρι και τον τελευταίο δημότη του Παραλιμνίου έχουν καταθέσει εδώ το περίσσευμα της αγάπης τους.

? Η πολιτεία;

? Η πολιτεία όχι και δεν το ζήτησα. Ήταν μια πρωτοβουλία οικογενειακή. Όσοι πρόσφεραν, πρόσφεραν από αγάπη και εκτιμώντας την προσπάθεια.

ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕ ΛΕΦΤΑ

? Πως λειτουργεί;

? Δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς. Ένας τομέας είναι η προσφορά φαγητού σε ανάπηρους, σε κλινήρεις ή σε άτομα που για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να ετοιμάσουν το φαγητό. Έχουμε ένα συνεργείο που ετοιμάζει το φαγητό, το οποίο αποτελείται από γυναίκες του Χριστιανικού συνδέσμου. Υπάρχει ένα δεύτερο συνεργείο που κάνει τη διανομή. Προσφέρουμε φαγητό σε 60 περίπου πρόσωπα στο Παραλίμνι και τη Δερύνεια καθώς και τους δύο συνοικισμούς των δύο δήμων.

? Αυτή η προσφορά είναι μοναδική στην Κύπρο;

? ?. Προσφέρουμε ενισχυμένη μερίδα το μεσημέρι που αρκεί για δύο γεύματα. Καθημερινά εκτός Κυριακής.

? Μέχρι σήμερα πως τρέφοντας;

? Δυσκολοπερνούσαν? είτε έχουν παιδιά που δεν μπορούν, είτε δεν έχουν παιδιά, ή είναι κατάκοιτοι ή άρρωστοι? δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα εξοικονομούσαν το φαγητό τους. Χρήματα είχαν, φαγητό δεν είχαν? Είναι μια παράλληλη προσπάθεια με το Τμήμα Ευημερία. Βρισκόμαστε σε στενή συνεργασία με το κρατικό αυτό τμήμα.

ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

? Μαζί με το σώμα τρέφετε και την ψυχή των μελών και φίλων του ιδρύματος;
? Ένας δεύτερος τομέας είναι η πνευματική προσφορά. Κάθε Τρίτη γίνονται συγκεντρώσεις αντρών και κάθε Τετάρτη γυναικών στην αίθουσα εκδηλώσεων. Αναπτύσσονται θέματα, θρησκευτικά, πολιτιστικά, εθνικά, κοινωνικά και άλλα. Στόχος η συστηματική καλλιέργεια των ανθρώπων.

? Υπάρχει και η λειτουργική-μυστηριακή προσφορά;

? Ναι όταν τελείται η Θεία Λειτουργία στο εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου, αμέσως μετά έρχεται ο κόσμος στο αρχονταρίκι για ένα κεραστικό, για ανταλλαγή, μιας κουβέντα.
? Παράλληλα προσφέρετε και φιλοξενία σε διάφορους ανθρώπους;

? Μια άλλη δραστηριότητα είναι φιλοξενία, στον τρίτο όροφο του κέντρου, όπου φιλοξενούμε ανθρώπους της εκκλησίας, είτε από το εξωτερικό είτε από την Κύπρο, κυρίως όμως μοναχούς, από το Αγιο Ορος, τη Ρωσία και από αλλού, που έρχονται εδώ είτε για μια ομιλία, είτε για μια εκδήλωση, είτε για οτιδήποτε άλλο και χρειάζεται να διανυκτερεύσουν στο Παριλίμνι.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

? Μιλήστε μας και για τη σχολή για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

? Μια άλλη προσφορά είναι η σχολή για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, η οποία καταλαμβάνει το ισόγειο. Φοιτούν εδώ γύρω στα 50 παιδιά με ειδικές ανάγκες από όλη την ελεύθερη Αμμόχωστο. Προσφέρονται εδώ μαθήματα φυσιοθεραπείας, εργασιοθεραπείας, λογοθεραπείας και ήταν κάτι που έλειπε από την περιοχή.
? Ποιοι διδάσκουν;

? Οι εκπαιδευτικοί είναι προσοντούχοι, με πτυχίο και ειδική εκπαίδευση. Η σχολή διοικείτε από το σύνδεσμο γονέων και φίλων των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Υπάρχουν επιτροπές, που επιλαμβάνονται των διαφόρων προβλημάτων?

ΜΕ ΧΡΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

? Θυμίζει λίγο μοναστήρι το κέντρο, αφού διαθέτει Αρχονταρίκι, αίθουσα φιλοξενίας, τραπεζαρία?

Μέσα στα πλαίσια της εκκλησία έτσι και οι όροι και είναι εκκλησιαστικοί.

Υπάρχει έντονο το ελληνικό νησιώτικο και ειδικότερα κυκλαδίτικο χρώμα. Το καμπαναριό η άσπρη πέτρα?

Ο αρχιτέκτονας ο Γεώργιος Αξιώτης, είναι από την Αθήνα, είναι δόκτωρ ναοδομίας, και ήρθε, είδε την περιοχή και το περιβάλλον, όπου θα κτιζόταν το παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου, καθώς και το κτήριο του ΚΕΠΑ και εισηγήθηκε το συγκεκριμένο σχέδιο.

ΔΥΟ ΑΥΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΝΕ

Στο αρχονταρίκι του ΚΕΠΑ, υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των μελών και φίλων του ιδρύματος. Στο τουριστικό Παραλίμνι υπάρχει ανάγκη επικοινωνίας, είναι κάτι που εξέλιπε από το δήμο;

Πριν πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο ένας καθηγητής έλεγε ότι αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι δύο αυτιά πρόθημα να τον ακούσουν? πριν πολλά χρόνια?. Αν αυτό ισχύει τότε? φανταστείτε τη συμβαίνει σήμερα. Οι άνθρωποι θέλουν ένα άνθρωπο να κουβεντιάσουν να πουν το πρόβλημα τους, αυτό που τους απασχολεί, και λέγοντας το πρόβλημα σου το έλυσες κατά το ήμισυ. Οι άνθρωποι που συχνάζουν εδώ είναι άνθρωποι με τα ίδια προβλήματα, τους ίδιους προβληματισμούς?. “Ταιριάζουν τα σκουφιά τους”.

Τουρισμός, ναρκωτικά, και άλλα σύγχρονα προβλήματα, απασχολούν το κέντρο, είναι μέρος των δραστηριοτήτων του; Οι νέοι έχουν θέση εδώ;

Έχουμε αρκετούς νέους που συχνάζουν εδώ, από 20-35 χρόνων. Έχουμε πολλά παιδιά τα οποία έφτιαξαν και το δικό τους σύνδεσμο. Δραστηριοποιούνται σε διάφορες εκδηλώσεις, είτε φιλανθρωπικές, είτε πολιτιστικές, είτε μορφωτικές. Όλες αυτές οι δραστηριότητες, έρχονται και ενεργούν ως τροχοπέδη, στα προβλήματα των ναρκωτικά και τα άλλα προβλήματα που φέρνει ο τουρισμός.

Προβλήματα υπάρχουν στο ΚΕΠΑ;

Θα θέλαμε αλλά όσοι έρχονται εδώ το νοιώθουν δικό τους. Όσοι έρχονται εδώ νοιώθουν ότι είναι πολύ δικό τους. Δεν το βλέπουν ως ξένο? που έρχονται και δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν.

Τα επόμενα σχέδια;

Τώρα κτίζουμε το γεροκομείο και για το σκοπό αυτό όλοι τρέχουν. Με καλλιτεχνικές εκδηλώσεις συλλέγουμε λεφτά και σ’ αυτό βοηθούν η δική μας Κυριακού Πελαγία και το μουσικό σχήμα Μεσόγειος.

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ ΤΟ ΓΕΡΟΚΟΜΕΙΟ

Υπάρχει προβληματισμός, μήπως η ιδρυματοποίση των ηλικιωμένων, δεν είναι η καλύτερη λύση;

? Την στέγη ηλικιωμένων δεν το βλέπω ότι είναι κάτι που το κάνουμε, για να το κάνουμε. Είναι ένα αναγκαίο κακό. Θα ήταν το ιδανικό, να μένουν οι γέροι εκεί που γεννήθηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν τα παιδιά τους? μέχρι να φύγουν, όσα χρόνια τους χαρίσει ο Θεός. Σήμερα όμως είμαστε εργαζόμενοι και οι άντρες και οι γυναίκες. Οι ηλικιωμένοι μένουν στο σπίτι χωρίς να υπάρχει κάποιος να τους συμπαρασταθεί. Σε κάποια στιγμή που πρέπει να πάρουν τα φάρμακα, να φάνε, να κάνουν μπάνιο? όταν παθαίνουν ημιπληγίες, εγκεφαλικά, χάνουν τον έλεγχο?Θα πρέπει να έχουν δίπλα τους, ένα άνθρωπο? Δεν θα ήθελα να δοθεί η ευκαιρία, κτίζοντας αυτή τη στέγη, ο κάθε ένας να πετάξει τον ηλικιωμένο παππού, ή γιαγιά. Αντίθετα θα δεχόμαστε άτομα που είναι απολύτως αναγκαίο, να εγκαταλείψουν το περιβάλλον τους. Η στέγη που έχουμε εδώ δεν είναι μια εμπορική επιχείρηση, με σκοπούς το κέρδος. Από τη πρώτη στιγμή, που βάλαμε το θεμέλιο λίθο, είπαμε ότι είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Θα ήθελα να μας ιεραρχήσετε τις προτεραιότητες σας;

Αυτοί που έχουν παιδιά, με ειδικές ανάγκες και γλίτωσαν την ταλαιπωρία, λένε ότι είναι το καλύτερο που έγινε ποτέ στο Παραλίμνι. Αυτοί που είναι κατάκοιτοι μας βάζουν πολλές ευχές. Η μητέρα μου, που είναι στο γεροκομείο, γιατί όλα τα παιδιά της είναι εργαζόμενα, αναμένει τη στέγη ηλικιωμένων?

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΟ ΚΕΠΑ

? Από όλη αυτή τη δραστηριότητα τι σας μένει, τι είναι το σημαντικό που παρατηρείτε;

? Το κέντρο κτίστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Ένα θαύμα από το Θεό. Βάλαμε το θεμέλιο λίθο το 1986 στο πρώτο μνημόσυνο του Χριστόφορου, στο δεύτερο μνημόσυνο είχαμε έτοιμο το αρχονταρίκι και το επόμενο μνημόσυνο, έγιναν τα εγκαίνια της σχολής και όλου του κτηρίου.
? Κάποιο περιστατικό από τη οικοδόμηση του έργου;

? Όταν κουβέντιαζα με το Διευθυντή της Τράπεζα, για κάποιο δάνειο, με ρώτησε αν κάναμε μελέτη βιωσιμότητας. Του απάντησα ότι δεν καταλαβαίνω από όλα αυτά. Μου είπε ότι θα πάτε φυλακή. Τελικά δεν χρειάστηκε να πάω φυλακή, γιατί κάθε φορά που ερχόταν ο εργολάβος με το διατακτικό, ερχόταν κάποιος και πρόσφερε βοήθεια για το κέντρο.

? Τι σας συγκινεί ιδιαιτέρως;

? Με συγκινεί ιδιαίτερα το εκκλησάκι του Αγίου Χριστόφορου. Το Νοέμβριο του ’98 λειτούργησε για πρώτη φορά και λειτούργησε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια αγρυπνίας ο γέροντας τότε, του Μαχαιρά Αθανάσιος και νυν επίσκοπος Λεμεσού.

Στο σημείο ολοκληρώθηκε η συνομιλία και ακολούθησε η ξενάγηση στο Κέντρο, στο οποίο ξεχωρίζουν να σημειώσουμε, οι τοιχογραφίες, ιδιαιτέρως αυτές του θόλου, οι οποίες είναι ίσως μοναδικές, τόσο σε έμπνευση όσο και σε εκτέλεση. Πάντως εν κατακλείδι, αυτό που βιώσαμε και είδαμε στο “αμαρτωλό τουριστικό Παραλίμνι” ήταν μία έκπληξη, μια ανατροπή των παραστάσεων που ακούσαμε και είδαμε από την τηλεόραση. Ίσως εκεί που πλεόνασε η αμαρτία, υπερ-
επερίσσευσε η Χάρης?
Subscribe to posts
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ π. Ευέλθων Χαραλάμπους
posted Mar 31, 2012, 11:45 AM by Demetris Papaevelthontos [ updated Nov 19, 2012, 11:17 PM ]
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Ἦρθε κάποτε ὁ ἀββάς Ἀγάθων ἀπό τήν ἔρημο ὅπου ἀσκήτευε στήν πόλη νά πουλήσει τό ἐργόχειρό του, νά ἐξασφαλίσει τό λιτό φαγητό του. Κοντά στό δρόμο πού περπατοῦσε βρίσκει κάποιον ἀνάπηρο γέρο. Τόν ρώτησε ὁ γέρος· «Ποῦ πηγαίνεις, ἀββά;» καί τοῦ ἀπαντᾶ ὁ ἀββάς Ἀγάθων· «Στήν πόλη νά πουλήσω τό ἐργόχειρό μου». Τότε τοῦ λέει ὁ ἀνάπηρος· «Κάνε ἀγάπη καί πήγαινέ με μαζί σου ἐκεῖ». Τόν φορτώθηκε ὁ ἀββάς καί τόν ἔφερε στήν πόλη καί τοῦ λέει ὁ ἀνάπηρος γέρος· «Ἐκεῖ πού πουλᾶς τά πράγματά σου, ἐκεῖ νά μέ βάλεις».

Ὁ Ὅσιος ἔκανε ὅπως τοῦ ζήτησε. Τότε, ὅταν πουλοῦσε κάτι, τοῦ ἔλεγε ὁ ἀνάπηρος· «Πόσο πούλησες τό καλάθι;». «Τόσο», τοῦ ἔλεγε. «Ἀγόρασέ μου μιά τυρόπιτα σέ παρακαλῶ, πού ἔχω ἀπό χθές βράδυ νά φάω». «Μετά χαρᾶς», τοῦ λέγει ὁ Ὅσιος, καί τοῦ ἀγόραζε. Καί πάλι πουλοῦσε ὁ ἀββάς ἄλλο σκεῦος, καί τοῦ ἔλεγε ὁ ἀνάπηρος· «Κι αὐτό τό καλάθι πόσο τό πούλησες;». «Τόσο». Καί ἔλεγε· «ἀγόρασέ μου μιά πορτοκαλάδα πού διψῶ». «Μετά χαρᾶς», τοῦ ἀποκρίνεται πάλι ὁ Γέροντας. Καί τοῦ τήν ἀγόραζε.

Ἀφού λοιπόν ὁ ἀββάς πούλησε ὅλα του τά σκεύη καί ξόδεψε ὅλα τά χρήματα γιά τόν προστατευόμενό του, ἑτοιμάστηκε νά φύγει. Τοῦ λέει ὁ γεροντάκος· «Φεύγεις;» Τοῦ ἀπαντᾶ ἐκεῖνος «Ναί». «Κάνε πάλι ἀγάπη καί πήγαινέ με ἐκεῖ πού μέ βρῆκες», τοῦ ζητᾶ ὁ ἀνάπηρος. Ὁ ἀββάς τόν σήκωσε στούς ὤμους νά τόν πάει στόν τόπο του.

Σάν ἔφτασε στό μέρος ἀπ’ ὅπου εἶχε παραλάβει τόν ἀνάπηρο γέρο κι ἑτοιμαζόταν νά ἀποθέσει κάτω τό ζωντανό του φορτίο, ἀκούει μιά γλυκειά φωνή νά τοῦ λέγει:

–Εὐλογημένος νά εἶσαι , Ἀγάθων, ἀπό τόν Θεό, καί στόν οὐρανό καί στή γῆ.

Σήκωσε ὁ ἀββάς τά μάτια του νά δεῖ πιοός τοῦ μιλοῦσε. Ὁ δῆθεν γέρος εἶχε γίνει πλέον ἄφαντος, γιατί ἦταν Ἄγγελος σταλμένος ἀπό τό Θεό νά δοκιμάσει τήν ἀγάπη τοῦ Ὁσίου.

Πρόταξα στήν εἰσήγησή μου τοῦτο τό περιστατικό ἀπό τό Γεροντικό, γιατί ὁ Ἅγιος αὐτός ἔλαβε σωστά τό μήνυμα τῆς πρώτης καί μοναδικῆς ἐντολῆς πού μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος, καί ἀποτελεῖ τό πιό αὐθεντικό καί γνήσιο κίνητρο γιά ἐθελοντισμό.

Εἶναι γνωστή ἡ ἀπάντηση πού ἔδωσε ὁ Χριστός ὅταν ρωτήθηκε ἀπό κάποιον ποιά εἶναι ἡ σημαντικώτερη ἐντολή: «Νά ἀγαπήσεις, τοῦ ἀπάντησε, τό Θεό μέ ὅλη σου τήν καρδιά, μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς καί τῆς διάνοιάς σου· καί, συμπλήρωσε, τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου» (Ματ. 22, 37 – 38).

Αὐτή ἡ ἄνευ ὅρων καί ὁρίων ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρός τό Θεό εἶναι τό κλειδί τῆς ὅλης ὑπόθεσης. Γιατί ὁ ἄνθρωπος πού ἀγαπᾶ τό Θεό δέν μπορεῖ παρά νά ἀγαπᾶ καί ὅλα τά ἔργα τοῦ Θεοῦ. Δέν μπορεῖ γιά παράδειγμα ἕνας πού ἀγαπᾶ τό Θεό νά μήν ἀγαπᾶ καί τήν κτίση πού ἔφτειαξε ὁ Θεός: Τά ζῶα,τά δένδρα, τά φυτά, τά πουλιά, τή θάλασσα, τόν κόσμο πού τόν περιβάλλει γύρω του. Δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος πού ἀγαπᾶ τό Θεό νά κακοποιεῖ καί νά καταστρέφει, νά μολύνει καί νά εὐτελίζει τή δημιουργία τοῦ Θεοῦ. Ἀντίθετα, προστατεύει καί φροντίζει, περιποιεῖται καί προστατεύει ὅλη τή ζωντανή καί ἄψυχη δημιουργία, τήν πανίδα καί τή χλωρίδα, τά ζῶα καί τά φυτά.

Ἀλλ’ ἐάν αὐτή εἶναι, καί πράγματι αὐτή πρέπει νά εἶναι, ἡ στάση τοῦ ἀνθρώπου πού ἀγαπᾶ τό Θεό πρός κάθε δημιούργημα, πόσο περισσότερο θά ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη του πρός τόν συνάνθρωπο, πού εἶναι ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ! Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μέ τή χριστιανική διδασκαλία ὁ ἄλλος, ὁ πλησίον, δέν εἶναι καθόλου ξένος. Εἶναι ἀδελφός καί οἰκεῖος. Καί, εἶναι πολύ γνωστό τό Πατερικό «εἶδες τόν ἀδελφό σου, εἶδες τόν Θεό σου· ἀνάπαυσες τόν ἀδελφό σου, ἀνάπαυσες τό Θεό σου». Κι ἀκόμη, προχωρώντας λέμε ὅτι ὁ ἄλλος δέν εἶναι ἁπλά ἀδελφός μας. Εἶναι κάτι περισσότερο. Εἶναι προέκταση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Εἶναι κι αὐτός, ὅπως κι ὁ κάθε ἕνας ἀπό ἐμᾶς, μέλος τοῦ ἰδίου σώματος: «Καθώς ἕνα σῶμα ἀποτελεῖται ἀπό πολλά μέλη, ἔτσι καί ἐμεῖς ὅλοι ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, τό Χριστό» (Ρωμ. 12, 4 -5) Εἴμαστε ὅλοι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Πλούσιοι καί φτωχοί, ὑγιεῖς καί ἀσθενεῖς, γραμματισμένοι καί ἀγράμματοι, ἄσημοι καί διάσημοι, μικροί καί μεγάλοι, πεινασμένοι καί χορτάτοι, ἄσπροι, μαῦροι, κόκκινοι, κίτρινοι, οἱ πάντες ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, ὅλοι οἱ χριστιανοί εἴμαστε συναρμοσμένοι στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καί ξέρουμε πολύ καλά ἀπό τήν πείρα μας ὅτι πολλές φορές συμβαίνει κάποιο μέλος νά πληγωθεῖ, νά πάσχει, νά πονεῖ, νά ὑποφέρει. Καί τί γίνεται ὅταν πάσχει ἕνα μέλος;

Στό ἐρώτημα αὐτό ἀπαντᾶ πολύ ἁπλά ὁ ἀπόστολος Παῦλος: εἴτε πασχει ἕν μέλος συμπάσχει πάντα τά μέλη εἴτε δοξάζεται ἕν μέλος συγχαίρει πάντα τά μέλη (Α΄Κορ. 12,26). Ὅταν πάσχει ἕνα μέλος, συμπάσχει ὅλο τό σῶμα. Ὅταν πονάει τό χέρι ἤ τό πόδι ἤ τό στομάχι ὅλο τό σῶμα βρίσκεται σέ στενοχωρία, ὅλο τό σῶμα βρίσκεται σέ δυσάρεστη κατάσταση. Καί τότε, βέβαια, δέν μποροῦμε νά μείνουμε ἀδιάφοροι μπροστά στόν πόνο ἑνός μέλους μας. Οὔτε, βέβαια, τό ἀποκόπτουμε ἀπό τό σῶμα καί τό πετοῦμε στόν κάλαθο, γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τήν ἐνόχληση πού μᾶς προκαλεῖ. Ἀντίθετα, κάνουμε τό πᾶν, νά ἀνακουφίσουμε καί νά θεραπεύσουμε τό μέλος πού πονεῖ καί ὑποφέρει, γιά νά ἀνακουφιστεῖ ὁλόκληρο τό σῶμα. Ἀκριβῶς τήν ἴδια τοποθέτηση καί ἀντιμετώπιση κάνει ἡ Ἐκκλησία γιά τά πάσχοντα μέλη της.

Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας πραγματικά χριστιανός, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, νά βλέπει ἕνα συνάνθρωπό του νά πονεῖ καί νά ὑποφέρει, νά στερεῖται καί νά δυσκολεύεται, καί ὁ ἴδιος νά μήν αἰσθάνεται δυσκολεμένος καί πονεμένος. Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας πραγματικά χριστιανός, ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, νά βλέπει τόν συνάνθρωπό του πεινασμένο ἤ νά εἶναι ἄρρωστος ἤ ἀνήμπορος ἤ μοναξιασμένος κι αὐτός νά μήν συγκινεῖται καί νά μήν κινεῖται πρός αὐτόν μέ ἀγάπη. Εἶναι ἀδύνατο νά εἶναι κάποιος χριστιανός καί νά παρακολουθεῖ ἀνάλγητος τόν ἀνθρώπινο πόνο καί νά μήν κάνει βήματα ἀγαπητικά πρός τόν ἀναγκεμένο συνάνθρωπό του.

Ὅταν βέβαια μιλᾶμε γιά ἀγάπη δέν ἐννοοῦμε τή θεωρητική, αὐτήν πού γίνεται ἐπί τό θεαθῆναι, τήν ἀγάπη τῶν λόγων. Γιατί στίς μέρες μας ὑπάρχει πληθωρισμός λόγων. «Ὅταν κάποιος ἀδελφός σου ἤ μιά ἀδελφή σου δέν ἔχουν ροῦχο νά φορέσουν καί στεροῦνται κι αὐτή τήν καθημερινή τροφή καί κάποιος ἀπό σᾶς πού θά τούς ἰδεῖ τούς πεῖ νά πᾶτε στό καλό, νἄχετε ζεστασιά καί χορτασμό, καί δέν τούς προσφέρετε τά ἀπαραίτητα, ποιό τό ὄφελος», ρωτᾶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος (Ἰακ. 2, 15 -16).

Μιλώντας γιά τό θέμα αὐτό ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει πώς «πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ ἀγάπη δέν εἶναι κάτι τό προαιρετικό. Εἶναι ὑποχρέωση. Ὁφείλεις ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου, τόσο γιατί ἔχεις πνευματική συγγένεια μ’ αὐτόν, ὅσο καί γιατί εἶστε μέλος ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου. Ἄν λείψει ἡ ἀγάπη, ἔρχεται ἡ καταστροφή.

Ὀφείλεις, ὅμως, ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου καί γιά ἕναν ἄλλο λόγο: Γιατί ἔχεις κέρδος καί ὠφέλεια, ἀφοῦ μέ τήν ἀγάπη τηρεῖς τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, ὁ ἀδελφός πού ἀγαπᾶς γίνεται εὐεργέτης σου. Καί πράγματι, »τό οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ κλέψεις καί ὅλες γενικά οἱ ἐντολές συνοψίζονται σέ τούτη τή μία, τό ν’ ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου σάν τόν ἑαυτό σου« (Ρωμ. 13,9).

Καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός βεβαίωσε ὅτι ὅλος ὁ νόμος καί ἡ διδασκαλία τῶν προφητῶν συνοψίζονται στήν ἀγάπη (Ματ. 22,40). Καί κοίτα πόσο ψηλά τήν ἔβαλε: Καθόρισε δύο ἐντολές ἀγάπης καί τά ὅρια τῆς καθεμιᾶς. Ἡ πρώτη, εἶπε, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν Κύριο, τό Θεό σου· καί ἡ δεύτερη, τό ἴδιο σπουδαία, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου (Ματ. 22, 37 – 39). Τί μπορεῖ νά φτάσει τή φιλανθρωπία καί τήν καλοσύνη τοῦ Χριστοῦ! Τήν ἀγάπη σ’ Αὐτόν, μολονότι εἴμαστε ἀνυπολόγιστα κατώτεροί Του, τήν ἐξισώνει μέ τήν ἀγάπη στό συνάνθρωπό μας».

Ὅταν ὁ Χριστός μιλᾶ γιά ἀγάπη ἐννοεῖ τήν ἔμπρακτη ἀγάπη, τήν οὐσιαστική, τήν πραγματική, τήν ἐνεργό. Ἐξ ἄλλου ἡ ἐφαρμογή αὐτῆς τῆς πρακτικῆς ἀγάπης θά εἶναι καί τό βασικό κριτήριο ἀξιολόγησής μας κατά τή Δευτέρα Παρουσία. «Ἐλᾶτε, θά εἰπεῖ ὁ Χριστός, ἐλᾶτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ οὐράνιου Πατέρα μου νά παραλάβετε τήν προορισμένη γιά σᾶς ἀπό καταβολῆς κόσμου βασιλείαν· γιατί ἐπείνασα καί μοῦ δώσατε νά φάω, ἐδίψασα καί μοῦ ἐδώσατε νά πιῶ, ξένος ἤμουν καί μέ φιλοξενήσατε, ἤμουν γυμνός καί μέ ἐντύσατε, ἀρρώστησα καί μέ ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν στή φυλακή καί ἤρθατε νά μέ δεῖτε…» (Ματ. 25, 34 – 36).

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο τό γεγονός ὅτι ταυτίζει ὁ Χριστός τόν ἑαυτό του μέ τούς πεινασμένους, τούς διψασμένους, τούς ἄστεγους, τούς γυμνούς, τούς ξυπόλυτους, τούς ἄρρωστους, τούς φυλακισμένους. Κι ὅ,τι προσφερθεῖ σ’ αυτούς τό χρεώνεται γιά νά τό ξεπληρώσει ἐκεῖνος.

Αὐτή ἡ ἀγάπη, ἡ ἔμπρακτη κι ὄχι ἡ θεωρητική, εἶναι τό ζητούμενο, γιατί εἶναι ἡ μόνη δύναμη πού μπορεῖ νά κινήσει τόν ἄνθρωπο μέ διάθεση συμπαράστασης καί συναντίληψης, εὐεργετικά πρός κάθε συνάνθρωπο πού βρίσκεται σέ μιά δύσκολη περίσταση.

Στήν ἐποχή μας, ἔστω καί ἄν ἡ κρατική μέριμνα πρός τούς πάσχοντες καί ἀδυνάτους εἶναι νομοθετημένη καί κεκτημένο δικαίωμα τῶν πολιτῶν, δέν παύει νά εἶναι ἀπαραίτητη ἡ παρέμβαση τῆς Ἐκκλησίας, τῶν χριστιανῶν, στά θέματα αὐτά. Ἐξ ἄλλου, αὐτοί πού πονοῦν καί ὑποφέρουν, αὐτοί πού στεροῦνται καί κακοπαθοῦν, εἴτε εἶναι ἡλικιωμένοι, εἴτε παιδιά μέ εἰδικές ἀνάγκες, εἴτε πολιτικοί ἤ κάθε ἄλλης μορφῆς πρόσφυγες, εἴτε ἄρρωστοι εἴτε παντοιοτρόπως «κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι», δύσκολα ἀναπαύονται μέ τό τυπικό στεγνό πολλές φορές γράμμα τοῦ νόμου. Τούς εἶναι ἀπαραίτητο τό τρυφερό χάδι, τό ζεστό χαμόγελο, ὁ ἐνθαρρυντικός λόγος, τό ἀνοικτόκαρδο χαμόγελο τοῦ ἐθελοντῆ τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης. Γι’ αὐτό καί στίς μέρες μας, ὅπου «ἐψύγη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν», εἶναι περισσότερη ἀπό ἀπαραίτητη ἡ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀνθρώπων της σ’ αὐτές τίς ἐπάλξεις τοῦ χρέους.

Βέβαια ἡ Ἐκκλησία δέν περίμενε τίς δικές μου ὑποδείξεις γιά νά ἀναλάβει τό χρέος της. Ἀπό τόν 4ο αἰώνα, ὅταν σταμάτησαν οἱ διωγμοί μέχρι σήμερα συσσίτια, στέγες ἡλικιωμένων, ὀρφανοτροφεῖα, ἰατρεῖα, θεραπευτικές μονάδες ἀπεξάρτισης ἀπό ναρκωτικά καί ἀλκοολοῦχα ποτά, στέγες ἀναπήρων καί ἀτόμων μέ ἰδιαίτερες ἀνάγκες ἀποτελοῦν τή διαχρονική μαρτυρία ἀγάπης καί ἔμπρακτο ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν ἕνα μικρό μέρος τῆς φιλανθρωπικῆς προσφορᾶς της, στό ὁποῖο ἐκδαπανῶνται κληρικοί καί πιστοί μέ ἕνα μόνο στόχο: Τή στήριξη τοῦ πάσχοντος ἀνθρώπου, τήν ἀνακούφιση τοῦ πονεμένου μέλους τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, χωρίς διακρίσεις καί διαχωρισμούς. Ἐνοριακά φιλόπτωχα ταμεῖα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί τῶν Μητροπόλεων προσφέρουν τή βοήθεια καί τή συμπαράστασή τους σέ ὅλους ὅσοι ἔχουν ἀνάγκη ἀνεξαρτήτως φύλου, καταγωγῆς, χρώματος καί θρησκείας. Ὅπως ἀκριβῶς συνέβαινε τόν 4ο αἰώνα, ὅταν οἱ κατατρεγμένοι καί οἱ φτωχοί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἕβρισκαν καταφύγιο στά νοσοκομεῖα καί τά πτωχοκομεῖα πού εἶχε δημιουργήσει ὁ πρωτοπόρος τοῦ ἐθελοντισμοῦ Μέγας Βασίλειος· ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος πού δημιούργησε ἕνα ὀργανωμένο σύστημα κοινωνικῆς πρόνοιας μέ τήν ἵδρυση μιᾶς σειρᾶς ἱδρυμάτων. Τό 368, ἡ «Βασιλειάδα», ὅπως ὀνομαζόταν, ἀποτελοῦσε τό κέντρο τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Ἀπό τούς πρώτους αἰῶνες, ἡ Ἐκκλησία ἀνέπτυξε φιλανθρωπική δραστηριότητα φροντίζοντας τούς φτωχούς, τίς χῆρες, τά ὀρφανά καί τούς ἀναπήρους. Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει τό φιλανθρωπικό της ἔργο, ἀλλά καί τήν προσπάθειά της νά παρέμβει οὐσιαστικά στά προβλήματα πού δημιούργησαν οἱ νέες συνθῆκες ζωῆς καί ἡ ἀποξένωση τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄστεγοι, τά θύματα τῶν ναρκωτικῶν, οἱ κακοποιημένες γυναῖκες, οἱ ἄγαμες μητέρες καί οἱ κάθε μορφῆς πρόσφυγες εἶναι ὁρισμένες ἀπό τίς εὐαίσθητες κοινωνικές ὁμάδες γιά τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία δείχνει, ἰδιαίτερα τά τελευταῖα χρόνια, τό ἐνδιαφέρον της.

Ἡ «Βασιλειάδα» ἦταν τό κέντρο τῆς φιλανθρωπικῆς δράσης τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. «Μιά νέα πόλη» ὅπως τήν περιέγραφε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Περιελάμβανε ἕναν μεγαλοπρεπή Ναό, νοσοκομεῖο – μέ πλήρη ἐξοπλισμό καί μεγάλο ἀριθμό γιατρῶν, νοσοκόμων καί βοηθητικοῦ προσωπικοῦ-, ὅλοι ἐθελοντές μοναχοί καί καλόγριες, λεπροκομεῖο, πτωχοκομεῖο, ὀρφανοτροφεῖο καί γηροκομεῖο. Ἐπίσης εἶχαν ἀνεγερθεῖ οἰκήματα γιά τή φιλοξενία τῶν κληρικῶν καί τοῦ προσωπικοῦ πού ἐθελοντικά ὑπηρετοῦσε στά ἱδρύματα ἀλλά καί γιά τούς ἄρχοντες, τούς κρατικούς λειτουργούς καί τούς πολίτες ἀπό ἄλλες περιοχές πού ἐπισκέπτονταν τή «Βασιλειάδα».

Ἐάν ἔτσι τεκμηριώνεται ἐκκλησιαστικά ὁ ἐθελοντισμός, ποιός μπορεῖ νά ὀνομάζεται χριστιανός καί νά ἀδιαφορεῖ στήν πρόσκληση; Στίς μέρες μας, ὅπου ἔχει περισσεύσει ἡ εὐμάρεια τῶν προνομιούχων, ἔχει πλεονάσει καί ὁ συσσωρευμένος πόνος τῶν κακοπραγούντων. Μιά ματιά γύρω μας ἀποτελεῖ βοερή πρόσκληση καί ἰσχυρή πρόκληση.

Βέβαια ὅλα αὐτά γιά νά λειτουργήσουν χρειάζονται κόπο καί μόχθο, θυσίες καί δάκρυα, ἀγρύπνια καί θυσιαστική προσφορά, μέ ἀκρογωνιαῖο λίθο τήν ἀγάπη καί τήν πίστη στό Θεό. Ὁ Μέγας Βασίλειος περνοῦσε τόν περισσότερο καιρό κοντά στούς ἀνθρώπους πού εἶχαν ἀνάγκη. Πρόσφερε τίς ὑπηρεσίες του στό νοσοκομεῖο καί τό λεπροκομεῖο, ἀξιοποιώντας τίς γνώσεις του στήν Ἰατρική.

Ἄρχισα μέ μιά ἱστορία ἀπό τό Γεροντικό. Ἔτσι καί θά κλείσω: Ἕνας Γέροντας ἔμενε μόνος πολύ βαθειά στήν ἔρημο. Ἕνας ἄλλος ἀδελφός, ἀπό ἀγάπη κινούμενος, διέσχιζε τακτικά τήν καυτή ἔρημο γιά νά πάρει στό Γέροντα λίγο νερό καί λίγο παξιμάδι. Ἀντιλαμβάνεστε ὅτι τό ἐγχείρημά του ἦταν πολύ κοπιαστικό. Μιά πολύ ζεστή ἡμέρα, πού ὁ ἥλιος ἔκαιγε πέτρες, ὁ ἀδελφός βρισκόταν στό δρόμο νά πάει νά ἀνακουφίσει τό Γέροντα. Μιά στιγμή δέν πρόσεξε, γλίστρισε καί κτύπησε τό πόδι του. Τώρα προχωροῦσε μέ πολύ κόπο καί πολλούς πόνους, σχεδόν κλαίοντας. Γιά μιά στιγμή ἀντιλήφθηκε κάποιον νά τόν ἀκολοθεῖ. Γυρνᾶ πίσω του καί βλέπει ἕναν Ἄγγελο. «Γιατί κλαῖς κι ἀναστενάζεις ἀββά;» Τόν ρώτησε ὁ Ἄγγελος. Τότε ἐκεῖνος τοῦ ἔδειξε τό πληγωμένο του πόδι. «Πάψε νά κλαῖς καί νά ἀναστενάζεις γι’ αὐτό τό τιποτένιο πράγμα», τόν πρόσταξε ὁ Ἄγγελος. «Τόν κόπο καί τά βήματα πού κάνεις γιά τήν ἀγάπη τοῦ ἀδελφοῦ τά ἔχω μετρημένα καί θά πάρεις τήν ἀμοιβή σου ἀπό τό Θεό».

Εὐχαριστῶ.

Πρωτοπρεσβύτερος Εὐέλθων Χαραλάμπους

Ἁγία Νάπα, Νοεμβρίου 7, 2009

ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΝΟΣΤΟΣ (π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους)
posted Oct 19, 2009, 1:40 PM by Demetris Papaevelthontos [ updated Apr 7, 2012, 9:30 AM ]
ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΝΟΣΤΟΣ

π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Παραλίμνι 2011

(απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους)

O Άγιος Γεώργιος Σπαθαρικού είναι κατεχόμενο χωριό της Κύπρου της περιφέρεια Αμμοχώστου στη περιοχή της Μεσαορίας της επαρχίας Αμμοχώστου. Συνορεύει με τα χωριά Σπαθαρικό, Αρναδί και Σύγκραση , απέχει 18 χιλιόμετρα από την πόλη της Αμμόχωστου και βρίσκετε σε υψόμετρο 20 μέτρα .

Στη απογραφή του 1960 είχε 421 κατοίκους , σε αυτή του 1960 446 και το 1973 464 κάτοικους. Ήταν αμιγώς ελληνικό χωριό με σχολείο . Το 1974 καταλείφθηκε από τον τούρκικο στρατό και οι Έλληνες κάτοικοι του εκτοπίστηκαν. Ο κεντρικός ναός του χωριού ήταν ο Άγιος Γεώργιος ενώ είχε και μια δεύτερη μικρότερη αφιερωμένη στη Παναγία.

Ιερών και Οσίων Νόστος

Το Ιερών και Οσίων Νόστος είναι ένα από τα τελευταία βιβλία του μακαριστού π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους. Σ’ αυτό γράφει για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια των 4 χωριών της περιοχής μας, Σπαθαρικού, Αρναδιού, Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικού και Σύγκρασης. Είχε επισκεφθεί επανειλημμένως την περιοχή μέχρι να τα καταφέρει να εξασφαλίσει τις απαραίτητες φωτογραφίες. Τελικά τα κατάφερε, παρά τις δυσκολίες που του προέβαλλαν οι κατακτητές.

Εισαγωγή

Ανάμεσα στα τόσα χωριά και τις πολιτείες μας, τα οποία απο το μαύρο καλοκαίρι του 1974 στενάζουν κάτω από την μπότα του πιο βάρβαρου κατακτητή, συγκαταλέγονται και τέσσερα μικρά χωριά, εκεί στο βορειοανατολικό άκρο του ωραίου μεσαρίτικου κάμπου. Τέσσερα μικρά χωριά, με φιλήσυχους, απλοϊκούς, εργατικούς ανθρώπους που όλοι κι όλοι μόλις που ξεπερνούσαν τις δυο χιλιάδες ψυχές. Μιλάμε για το Σπαθαρικό, το Αρναδί, τον Άγο Γεώργιο του Σπαθαρικού και τη Σύγκραση.

Αυτά τα τέσσερα χωριά τα θεωρώ δικά μου χωριά. Στον Άγιο Γεώργιο του Σπαθαρικού είδα το φως της ζωής, ενώ με τα υπόλοιπα με συνδέουν οι παιδικές και νεανικές αναμνήσει και φιλίες των δεκαοκτώ πρώτων χρόνων της ζωής μου. Παιδικές και νεανικές αναμνήσεις διατηρούνται ολοζώντανες στη μνήμη μου από τα χωριά αυτά, που μπορούσε κανείς να τα θεωρήσει μια κοινότητα. Τόσο πολύ γειτνίαζε το ένα με το άλλο.

Σαν να ‘ταν χθες που περπατητοί πηγαίναμε με τη γιαγιά Ουρανία στο Αρναδί,το χωριό της, να προσκυνήσυμε τον Άγιο Ανδρόνικο και να επισκεφούμε τους συγγενείς μας. Και πιο πέρα, στο Σπαθαρικό, το χωριό του παππού Χαράλαμπου, να δούμε τους δικούς του συγγενείς. Αλλά και με πόση ανυπομονησία δεν περιμέναμε κάθε χρόνο το πανηγύρι του Αγίου Προκοπίου, να πάμε και πάλι με τα πόδια στη Σύγκραση. Τη Σύγκραση την επισκεφτόμαστε και για έναν άλλο λόγο. Κάθe μήνα, καβάλλα στο γαϊδούρι μας, μεταφέραμε το σιτάρι να μας το αλέσει ο μυλωνάς (μόνο στη Σύγκραση υπήρχε αλευρόμυλος), για το απαραίτητο ψωμί της οικογένειας.

Τα απογεύματα των Κυριακών, νεαρά παιδιά τότε, μαζί με τους φίλους μου παίρναμε τα ποδήλατά μας και τριγυρνούσαμε στους δρόμους και στα χωράφια των χωριών μας. Απολαμβάναμε τη φύση, χαιρόμαστε το πράσινο, προσκυνούσαμε στα ξωκλήσια μας, χαιρόμαστε τη ζωή μας. Η τηλεόραση και τα άλλα σύγχρονα μέσα αναψυχής (;) δεν είχαν φτάσει τότε στα χωριά μας, γι’ αυτό και η ζωή μας ήταν πιο φυσική. Ζωή μας ήταν η οικογένεια, τα περιβόλια, τα χωράφια, το σχολείο, οι εκκλησίες μας, τα παιχνίδια στην πλατεία του χωριού, τα παραμύθια της γιαγιάς, οι θρύλοι και οι παραδόσεις του τόπου μας, της θρησκείας μας, της αγαπημένης πατρίδας μας.

Οι άνθρωποι των χωριών αυτών, κατ’ εξοχήν γεωργοί, κτηνοτρόφοι και περιβολάρηδες, τεχνίτες και εργάτες, διακρίνονταν για την απλοϊκή θρησκευτικότητα και την πίστη τους, όπως και οι άλλοι Κύπριοι. Εργαζόντουσαν σκληρά όλη την εβδομάδα, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες της αγροτικής ζωής, για να βγάλουν τίμια και με τον ιδρώτα τους το ψωμί τους. Τις Κυριακές και τις γιορτές κατέφευγαν στις εκκλησιές και στα ξωκλήσια τους, παρακαλώντας τον Θεό και τους Αγίους να τους χαρίζουν κάθε καλό. Ήξεραν να κάνουν τον σταυρό τους μόλις ξυπνήσουν, ευχαριστούσαν τον Θεό για το φτωχικό φαγητότους, παρακαλούσαν τον Θεό να τους στείλει βροχή, να έχει καλά αυτούς, τα παιδιά και τα ζωντανά τους. Αγαπούσαν τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια τους και φρόντιζαν να διατηρούν πάντοτε αναμμένα τα καντήλια των Αγίων.

Αλλά και τα απογεύματα των καθημερινών, όταν κάποια ανάγκη το απαιτούσε, με ένα μπουκάλι λάδι στο χέρι έπαιρναν οι γυναίκες τον δρόμο για τα ξωκλήσια. Άναβαν το καντήλι, σκούπιζαν τον χώρο, έκαμναν τις μετάνοιές τους κι εμπιστεύονταν το πρόβλημά τους στην Παναγία και στους Αγίους. Σπόγγιζαν στο μαντήλι τα δάκρυά τους, κι αναπαυμένες γυρνούσαν στο σπίτι τους. Ήταν βέβαιες ότι ο Θεός θα απαντούσε στο ταπεινό αίτημά τους.

Όλα αυτά μέχρι τον Αύγουστο του 1974.

Από τον Αύγουστο του 1974, που διωγμένοι από τον Αττίλα εγκατέλειψαν τα χωριά τους οι νόμιμοι κάτοικοί τους, όπως συνέβη με τα σπίτια και τις περιουσίες των ανθρώπων, έτσι και οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια των Αγίων έμειναν στο έλεος του ανελέητου Αττίλα. Και αυτός έδειξε όλη τη βαρβαρότητά του πάνω στα ιερά και σεβάσματα των χριστιανών.

Οι εκκλησιές λεηλατήθηκαν, πορτοπαράθυρα αφαιρέθηκαν, οι εικόνες, τα ιερά σκεύη, τα εκκλησιαστικά βιβλία, οι καμπάνες και όλος ο λειτουργικός εξοπλισμός κλάπηκε, όλες οι αγιογραφίες καταστράφηκαν, τάφοι και μνημεία συλήθηκαν, άγιες Τράπεζες βεβηλώθηκαν, αγιάσματα εμιάνθησαν, κάθε τι το ιερό και όσιο καταπατήθηκε, εκκλησίες μεταβλήθηκαν σε τζαμιά, αποθήκες και στάβλους.

Πέραν της κακοποίησης που οι εκκλησιές μας υπέστησαν από τους κατακτητές, ο χρόνος εργάζεται κι αυτός ανελέητα σε βάρος τους. Έτσι, παραμένοντας για τόσα χρόνια αφρόντιστες, οι περισσότερες είναι ετοιμόρροπες ή σε ερειπιώδη κατάσταση. Αλειτούργητες για τόσα χρόνια, εγκαταλειμμένες, καταπατημένες, συλημένες και λεηλατημένες, αποτελούν θέαμα οικτρόν, που προκαλεί άφθονα θερμά δάκρυα.

Για να τις ζωντανέψω στη μνήμη των παλαιοτέρων και για να τις κάνω γνωστές στους νεότερους, επισκέφθηκα τις εκκλησιές των χωριών αυτών, τις φωτογράφισα στη σημερινή τους κτάσαση και τις παρουσιάζω μέσω της μικρής αυτής έκδοσης.

Βέβαια το εγχείρημα δεν ήταν και τόσο εύκολο, γι’ αυτό και χρειάστηκε να πάω και να ξαναπάω αρκετές φορές, ώστε να μπορέσω να εξασφαλίσω τις απαραίτητες φωτογραφίες. Τις περισσότερες φορές μου έφραζε το δρόμο κάποιος από τους εκεί, που με πλησίαζε με απειλητικές διαθέσεις όταν αντιλαμβανόταν ότι γινόταν φωτογράφιση των αθλιοτήτων που κάποιοι δικοί τους διέπραξαν.

Πόθος και ευχή μου να δημιουργηθούν σύντομα τέτοιες συνθήκες στο νησί μας, ώστε να μπορέσουμε όχι μόνο απλά να επισκεπτόμαστε, αλλά και να ανακτήσουμε τις εκκλησίες μας, για να τις συντηρήσουμε και να τις ξανακαινουργιώσουμε. Για να τις ξαναφέρουμε στην κατάσταση που βρισκόντουσαν το 1974, και μέσα σ’ αυτές να λατρεύουμε τον Θεό μας, όπως έκαμναν για αιώνες οι πρόγονοί μας, των οποίων η μνήμη να είναι αιώνια.

Ευχαριστώ τη σύζυγο και τα εγγόνια μου που με συνόδευαν στις επισκέψεις μου στα κατεχόμενα χωριά μας, και μαζί μου μοιράστηκαν τα ανάμικτα συναισθήματα που προκαλούσε κάθε επίσκεψη στα σκλαβωμένα μέρη μας.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

(Μετά τις επισκέψεις του στο Σπαθαρικό και στο Αρναδί και τις περιγραφές που κάνει γι’ αυτά τα χωριά και για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια τους, ο συγγραφέας παίρνει το δρόμο για τον Άγιο Γεώργιο)

Μετά το Αρναδί, ο επόμενος προορισμός είναι ο Άγιος Γεώργιος, περισσότερο γνωστός ως Άγιος Γεώργιος του Σπαθαρικού. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως όταν αρνήθηκαν οι κάτοικοι του Αρναδιού να δεχτούν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου από τον Σπαθάριο, την δέχτηκαν οι κάτοικοι αυτού του χωριού. Αργότερα, μάλιστα, την οικειοποιήθηκαν και αρνήθηκαν να την επιστρέψουν στους νόμιμους δικαιούχους της. Γι’ αυτό και πήρε το χωριό αυτή την προσωνυμία.

Στο Άγιο Γεώργιο του Σπαθαρικού κατοικούσαν μόνο Έλληνες, γεωργοί, κτηνοτρόφοι και τεχνίτες, γύρω στους 500 το 1974. Παρόλο που το χωριό αυτό με την ονομασία Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στο χάρτη της Κύπρου από τα χρόνια της Φραγκοκρατίας ως S. Zorzi, πολύ πριν πατήσουν το πόδι τους στην Κύπρο Οθωμανοί Τούρκοι, οι κατακτητές είχαν το θράσος να το μετονομάσουν Aygyn.

Αναχωρώντας από το Αρναδί, και προτού φθάσουμε στο χωριό, το πρώτο κτήριο που συναντούμε στο δεξί μας χέρι είναι ένα ξωκλήσι που ανήκει στο χωριό Άγιος Γεώργιος και είναι αφιερωμένο στην Παναγία. Δυο φορές τον χρόνο, την ημέρα της Γέννησης της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) και την ημέρα της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου) ετελείτο επίσημα η θεία λειτουργία στο ξωκλήσι αυτό.

Τις μέρες αυτές με το σήμαντρο στο χέρι περιόδευε ο καντηλανάφτης όλους τους δρόμους και τα σοκάκια του χωριού και καλούσε τους χριστιανούς στη Λειτουργία.

Τότε ολόκληρο το χωριό συγκεντρωνόταν εκεί στο εκκλησάκι της Παναγίας για να προσκυνήσουν τη χάρη της.

Ειδικά για τη δεύτερη γιορτή, την Υπαπαντή, μας κατατοπίζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Αναφέρει λοιπόν στο Ευαγγέλιό του ότι το γεγονός αυτό διαδραματίσθηκε 40 μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού. Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, η Παρθένος Μαρία, αφού συμπλήρωσε τον χρόνο καθαρισμού από τον τοκετό, πήγε στο ναό της Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ιωσήφ, για να εκτελεσθεί η τυπική αφιέρωση του βρέφους στον Θεό, κατά το “παν άρσεν διανοίγον μήτραν άγιον τω Θεώ κληθήσεται” και για να προσφέρουν θυσία, ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δυο μικρά περιστέρια.

Κατά τη μετάβαση αυτή, δέχθηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του ο υπερήλικος Συμεών, λέγοντας “Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα…”

Το γεγονός αυτό αποτελεί άλη μία απόδειξη ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν ήλθε να καταργήσει τον Μωσαϊκό Νόμο, όπως ισχυρίζονταν οι Φαρισσαίοι κι οι Γραμματείς, αλλά να τον συμπληρώσει και να τον τελειοποήσει.

Η Υπαπαντή του Κυρίου γιορτάζεται από την Εκκλησία μας στις 2 Φεβρουαρίου. Αυτή τη μέρα, το 1974, τελέστηκε στην εκκλησία αυτή η τελευταία θεία Λειτουργία από τον αείμνηστο Παπαγιάννη Μιχαήλ, τελευταίο ιερέα του χωριού.

Δυστυχώς τα πολλα χρόνια που παραμένει ασυντήρητο κι απεριποίητο επέδρασαν καταστροφικά στο ξωκλήσι. Αλλά και οι εισβολείς φρόντισαν να κλέψουν τα πάντα. Ούτε αγία Τράπεζα, ούτε εικονοστάσι, ούτε εικόνες, ούτε τίποτε δεν σεβάστηκαν. Ρήμαξαν το ξωκλήσι. Ακόμα και τα πορτοπαράθυρα έχουν κλέψει. Η οροφή είναι και αυτή ετοιμόρροπη. Το εσωτερικό σου δίνει την αίσθηση ότι για τους κατακτητές είναι ένας σκουπιδότοπος.

Αφού εισέλθουμε στο χωριό και διασχίσουμε όλο τον δρόμο μέχρι την Πάνω Γειτνιά, θα συναντήσουμε την κεντρικά εκκλησία του χωριουύ, η οποία είναι αφιερωμένη στον άγιο Γεώργιo.

Ένας από τους δημοφιλέστερους αγίους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, ο Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος Γεώργιος, γεννήθηκε μεταξύ 275 και 281 στη Νικομήδεια της Βιθυνίας. Ο πατέρας του Γερόντιος καταγόταν από πλούια οικογένεια της Καππαδοκίας και ήταν στρατιωτικός και Συγκλητικός. Η μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης. Και οι δυο γονείς του Γεωργίου ήταν βπτισμένοι χριστιανοί.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια του Αγίου μετακόμισε στη Λύδδα, την πατρίδα της μητέρας του. Σε νεαρή ηλικία, ο Γεώργιος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και εντάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ικανότητες και την ανδρεία του κι έλαβε το αξίωμα του τριβούνου. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον προήγαγε σε δούκα (διοικητή) και κόμη (συνταγματάρχη) στο σώμα της αυτοκρατορικής φρουράς.

Το 303 μ.Χ. ο Διοκλητιανός άρχισε λυσσαλέους διωγμούς κατά των χριστιανών. Ο Γεώργιος αρνήθηκε να εκτελέσει τις διαταγές του και ομολόγησε την πίστη του. Ο αυτοκράτορας, που δεν περίμενε αυτή τη συμπεριφορά από έναν δικό του άνθρωπο, διέταξε να υποβάλουν τον Γεώργιο σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να απαρνηθεί την πίστη του.

Αφού τον λόγχισαν, του ξέσχισαν τις σάρκες με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα τον έριξαν σε λάκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Ο Γεώργιος υπέμεινε καρτερικά τα μαρτύρια και στις 23 Απριλίου του 303 αποκεφαλίστηκε στα τείχη της Νικομήδειας. Το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρισε την ίδια ή την επόμενη ημέρα, μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Λύδδα. Σε αυτόν τον μεγάλο Άγιο είναι αφιερωμένη η κεντρική εκκλησία του χωριού κι από αυτήν πήρε το όνομά του το χωριό.

Πρόκειται για μια πολύ όμορφη εκκλησία, ρυθμού βασιλικής, μονόκλιτη, με σαμαρωτή σκεπή, καλυμμένη με κουρασάνι, κι ένα υπέροχο καμπαναριό στην νοτιοανατολική γωνιά, δίπλα στο ιερό, διακοσμημένη με πολλά σκαλίσματα. Ακόμη και οι υδροχόες στη στέγη είναι σκαλιστές, και όταν βρέχει σου δίνουν την αίσθηση ότι το νερό βγαίνει από το στόμα δράκων ή άλλων θηρίων.
Η εκκλησία αυτή έχει για μένα προσωπικά ξεχωριστή σημασία, αφού μέσα σ’ αυτήν δέχθηκα σε νηπιακή ηλικία το άγιο Βάπτισμα, μέσα σ’ αυτήν μετάλαβα για πρώτη φορά των αχράντων Μυστηρίων, μέσα σ’ αυτήν διακονούσα μικρό παιδί παπαδάκι στο ιερό, μέσα σ’ αυτήν δέχθηκα τον πρώτο της ιερωσύνης βαθμό, τον του ιεροδιακόνου.

Η εκκλησία έχει τρεις μεγάλες εισόδους (στη νότια, στη βόρεια και στη δυτική πλευρά), ενώ μια μικρή πόρτα εξυπηρετούσε τις ανάγκες του ιερού. Πάνω από τη δυτκή είσοδο υπάρχει εντοιχισμένο ένα ορθογώνιο σκαλισμένο κόσμημα. Κάτω από την αγία Τράπεζα υπήρχε ανάγλυφη σε φυσικό μέγεθος μια μαρμάρινη γυναικεία μορφή, πιθανόν της αγίας Ελένης. Σήμερα, βέβαια, έχει κλαπεί, όπως και ολόκληρη η αγία Τράπεζα έχει εξαφανιστεί.

Παρ’ όλο ότι την εκκλησία την χρησιμοποιούν οι Τούρκοι σαν τζαμί, την έχουν εντελώς απεριποίητη. Εξωτερικά δίνει την εντύπωη ετοιμόρροπου κτηρίου. Εσωτερικά, επειδή την χρησιμοποιούν, την έχουν σε κάπως καλύτερη κατάσταση.

Η καμπάνα έχει αφαιρεθεί από τη θέση της κι οι εικόνες κλάπηκαν, το εικονοστάσι παραμένει στη θέση του, αλλά έχουν καταστραφεί τα υπέροχα σκαλίσματά του. Όλες οι εκόνες του τέμπλου, τόσο οι μεγάλες δεσποτικές που ήταν πολύ καλής τεχνοτροπίας, όπως και οι δύο ζώνες του Δωδεκαόρτου και των Αποστόλων, έχουν κλαπεί. Όλες οι εικόνες, καθώς και η εκκλησία, χρονολογούνται πριν από τον 18ο αιώνα. Η αγία Τράπεζα, όπως προαναφέρθηκε, ανασκάφτηκε και εξαφανίστηκε, όπως και όλα τα εντός της εκκλησίας.

Τα ανοίγματα του τέμπλου, εκεί που άλοτε βρίσκονταν εικόνες, τα κάλυψαν με χαλιά και αραβουργήματα. Ψηλά στην κορυφή του τέμπλου, στη θέση των λυπητερών, έχουν αναρτήσει το βδέλυγμα της ερημώσεως.

Τελευταίος ιερέας του Αγίου Γεωργίου Σπαθαρικού ο αείμνηστος Παπαγιάννης. Διακόνησε την εκκλησία του χωριού του από το 1950 που χειροτονήθηκε μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο του 1974 που πήρε το δρόμο του ξεριζωμού. Χάρισε στην Εκκλησία τρεις γιους κληρικούς και μία κόρη μοναχή. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1986 άφησε κι αυτός την τελευταία του πνοή στην προσφυγιά, μακριά από την εκκλησία και το ποίμνιό του.

(Ο συγγραφέας, αφού τελειώνει τις περιγραφές του για τα τέσσερα χωριά, τα ιερά και τ όσιά τους, καταλήγει με τον επίλογό του)

Πραγματικά προκαλεί πόνο ψυχής και μόνο η επίκεψη στα ιερά και σεβάσμια αυτά προσκυνήματα που οι φτωχοί αλλά ευσεβείς πατέρες μας με τόση ευλάβεια ανήγειραν και συντηρούσαν. Όλα αυτά σήμερα, “κρίμασιν οις οίδεν Κύριος”, καταπατούνται και μολύνονται από λαόν αλλόθρησκον και ανόσιον, παράνομο και άδικον.

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε να ευδοκήσει ο Άγιος Θεός σύντομα να επικρατήσουν στον τόπο μας συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και ελευθερίας, ώστε τα ιερά αυτά προσκυνήματα να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους, για να υμνούμε μέσα σ’ αυτά “το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος.
Αμήν”. Γένοιτο.

π. Ευέλθων Χαραλάμπους

(Στο βιβλίο “Ιερών και Οσίων Νόστος” περιγράφονται οι εκκλησίες απ. Λουκά, αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίας, αγ. Γεωργίου και αγ. Προκοπίου. Επίσης τα ξωκλήσια Παραδεισώτισσας και Παραδεισιού (Σπαθαρικού), το παρεκλήσι αγ. Γεωργίου (Σπαθαρικό), το ξωκλήσι της Παναγίας (Αρναδί), το ξωκλήσι της Παναγίας (Άγιος Γεώργιος Σπαθ.), το εκκλησάκι της Παναγίας (Σύγκραση), η ημιτελής υπό ανέγεση εκκλησία αγ. Νικολάου (Σύγκραση) και η εκκησία και προσκύνημα των Αγίων Τριών Παίδων (Σύγκραση). Παρατίθενται οι βίοι και τα μαρτύρια των αγίων των χωριών μας, οι διάφορες γιορτές της Παναγίας που γιορτάζονταν στα ξωκλήσια μας, οι ιερείς των χωριών κ.ά.)